Ayıyız Biz
Yazar
E. Adamson
Okur
1,5M
Bölüm
30
Uyanış
TAYLEE
Yalnızdı ama yalnız olmadığını biliyordu.
Kendine gelmeden önce bile bunu biliyordu. Gözleri açıldığında bunu doğrulamışlardı.
Ağaç tepeleri, kör karanlıkta ayırt edilemiyordu.
Kafasını kaldırdı ve kafası zonkladı. Nefes nefese kalmıştı. Kısa ve sığ nefesler alıyordu. Hava almak için kendi çekirdeğini kazıyormuş gibi hissediyordu.
Kafatasındaki ağrıya rağmen başarıyla aşağı doğru bir bakış attı. Başının sandığından daha büyük bir belada olduğunu fark etti.
İç çamaşırından başka bir şey giymediği göz önünde bulundurulursa yarı donmuş olması gerekirdi. Ama teni, soğuğu algılayamayacak kadar farklı hissediyordu.
Çünkü derisi kanla kaplanmıştı.
Bir isim, bir yer, herhangi bir tanımlayıcı bilgi için zihninin derinliklerine indi.
Hiçbir şey.
Ama bir şeyden kaçmıştı. Hâlâ dışarıda bir yerde olan bir şey. Hayatına susamış olan bir şey.
Ne ~olduğunu hatırlayabilseydi...
Öksürdü. Ciğerlerinden kan sızmasını bekliyordu. Tanrıya şükür sızmadı.
Kafasındaki ateş sıcak kömürler gibiydi. Yavaşça, titrek bir şekilde, sanki ilk kez ayakta durmayı öğrenen bir bebek gibi ayağa kalkabilecek kadar idare ediyordu.
Koşabileceğine güvenmiyordu. Ama şimdi duymaya başladığı sesler ona koşmasını söylüyordu.
Ulumalar. Anırmalar.
Sağ ayağın önüne sol ayak, sol ayağın önüne sağ ayak. Sağ ayak, sol ayak, sağ ayak, sol ayak… Çarpık bir tekerleme gibi. Annesinin ona uzun zaman önce söylemiş olabileceği bir ninni.
Annesi kimdi?
O kimdi?
Başka bir uluma, uzun ve ısrarcı.
Kurtlar.
Sağ ayak, sol ayak. Daha hızlı, daha hızlı…
Taylee.
Taylee’ydi. Taylee Harris.
Sağ ayak…
Taylee Harris. On yedi yaşındaydı.
Sol ayak…
Hayır. On sekiz yaşındaydı. 31 Ağustos itibariyle on sekiz yaşındaydı. Üç hafta önce yeni yaşına girmişti.
Ulumalar.
Yeni yaşına alışmak zaman alacaktı. Ama şu anda, ölümden kaçmak ve kendisinin kim olduğunu hatırlamak arasında başka hiçbir şey düşünemezdi.
Tökezleyip düştü. Dizini sivri uçlu bir taşa benzeyen bir şeye kestirdi. İçgüdüsel olarak, kendini tutamayarak acı içinde çığlık attı.
Çığlık sesi, ulumaları bastırarak geceyi deldi. Küçük bir ses. Bir insan sesi.
Çığlık atmaktan nefret ederdi. Ama çok çığlık atardı.
Bazı şeylerden korkmadan edemiyordu.
Kendine karşı dürüst olmalıydı. Çoğu şeyden korkardı.
Kanının akıp biriktiğini hissedebiliyordu. Ama devam etmek zorundaydı.
Şimdi üşüyordu. Kurumuş kan yüzünden her uzvunun yabancı olduğunu hissediyordu ama artık rüzgarla mücadele edemiyordu. Olabildiğince hızlı bir şekilde topallıyordu.
Ulumalar kesiliyor muydu? Kulakları onu aldatıyor olabilir miydi?
Büyük ihtimalle kulakları onu aldatıyordu. Kulaklarını atamayacağı gibi kulaklarına güvenmiyordu. Aslında, duyularına hiç bu kadar az güvendiği olmamıştı.
Ve sadece on sekiz yaşındaydı.
Başlıkları, ölüm ilanını görebiliyordu.
Gözlerinin önüne gelmişti. Kafasındaki herhangi bir zonklamadan daha acı vericiydi.
Eğer başaramazsa ve burada ölürse ailesinin haberi olmazdı.
Ailesi.
Kaç kişiydiler?
Üç. Üç kişiydiler.
Ailesini hatırlamak bile korkusunu biraz hafifletmişti.
Ailesini hayal etmek?
Hayır, iyileşen bir beyin için çok büyük işti. Teker teker o zaman.
Baba. Nathaniel. Satrancı severdi. İtalyanca kelimeler uydurmak zorunda olsa bile güzel opera söylerdi.
Hatırlanacak başka şeyler varken...
Anne. Gretchen. Taylee’ye matematik ödevlerinde hep yardım ederdi. Yakın zamanda okçuluğa başlamıştı.
Yardımcı olacak bir anı var mıydı? Çok şey mi istiyordu?
Sağ ayak, sol ayak. Şimdi hızlanıyordu.
Belki de hayatta kalmak için yeterince hızlıydı. Yaralı olmak için değil, hayatta olmak için.
Kız kardeş. Charlotte. On bir yaşında. Yaşına göre çok şey biliyordu. O gözleri. Çok bilgili gözlerdi. Çok da üzüntülü.
Ah Charlotte. Seni özledim.
~
Daha yeni hatırlamaya başladığı birini nasıl özleyebilirdi?
Ailesinin hepsi kurttu.
Ama hiçbirinin böyle uluduğunu duymamıştı.
Koşmaya devam et. Durma. Bocalama bile. Yarım saniye, yarım tereddüt ve her şey bitebilir.
~
Bu durumdan canlı çıkınca, hayatının sonuna kadar kendi kendine çılgınca konuşacaktı.
İnsanlar onun deli olduğunu düşünecekti.
Kimse onunla çiftleşmezdi.
Kimse denemezdi bile.
Kurt formuna geçene kadar bunların hiçbirinin bir önemi yoktu. Kurt formundayken nasıl göründüğünü hiç görmemişti. Ve sabırsızlanıyordu.
Böyle bir zamanda nasıl böyle bir şey üzerinde durabiliyordu?
Arkasında, çok uzakta olmayan bir dal çıtırtısı duydu.
Panik, kalbini ele geçirdi.
Etrafında döndü. Bir şey görünmüyordu.
Gözleri daha iyi görmeye başlıyordu. Belki de gözlerine güvenebilirdi.
Biraz.
Öyle bile olsa, bu ormanı tanıyamadı. Elbette, yaşadığı eyalet hangisiyse çoğunu keşfetmesi gerekiyordu...
Sağ, sol, sağ, sol… Koş, koş, koş…
Annesinin sesine doğru yönlendi. Anne kazı takip eder gibi.
Sağ, sol, sağ, sol… Koş, koş, koş. Sağ, sol, sağ, sol. Sonuna kadar.
Washington.
Evet, bu.
Olympia, ~Washington.
Ama burası Olympia, Washington değildi.
~
O zaman... Neredeydi?
Uluma yoktu..
Uluma yoktu. Utanç verici insan kulaklarını gerdi. Hiçbir şey duyulmuyordu.
Dizindeki ağrı gidiyor ama kafasındaki ağrı geri dönüyordu.
Kendini umutsuzca saatin kaç olduğunu biliyor olmayı dilerken buldu.
Saatin kaç olduğunu bilseydi, gün doğumuna ne kadar zaman kaldığını belirleyebilirdi.
Ama yıldız yoktu. Ay yoktu. Ve uluma yoktu.
Var olan tek ses; kendi çabalaması, düzensiz ve tutarsız nefesi ile çılgın kalp atışıydı.
Aksi takdirde, sessizlik.
Mükemmel bir senkronla, sol ayağı şaşırtıcı derecede büyük bir ağaç dalının altına saplandı ve üzerine çakıldı.
İncik kemiği dala çarpınca ağaca vuran kemiğin kırılma sesini duydu.
“Ah!” diye bağırınca kendini ele verdi.
Ama tüm bu sessizlik içinde, kim hâlâ onu bulmaya çalışıyor olabilirdi?
Bu düşünce için çok erkendi.
Bir çıtırtı. Çok yakından derin bir çıtırtı. Ağır bir ayak altında ezilen yaprakların çıtırtısı.
Neredeyse kesinlikle bir insan ayağı değildi.
Sonra bir tane daha. Diğer ayak.
Sonra tekrar.
Ve tekrar.
Ve tekrar.
Taylee hareket edemiyordu. İncik kemiği yanıyordu ve ayağı sıkışmıştı. Yüksek sesle küfretmemek için tek yapabildiği buydu.
Bir şey onu takip etmişti.
O bir şey geliyordu.
O bir şey buradaydı.
Vahşi bir şekilde yükünü kaldırmaya çalıştı ama başaramadı. Öylece kalmıştı.
Sıkışmış. Felç.
Sanki korku yüzünden yeterince felç olamayacakmış gibi.
Kurt formu neredeydi?
Çıtırtı. Çıtırtı. Çıtırtı.
Şimdi tam zamanı, kurt! Şimdi tam zamanı!
~
Çıtırtı. Çıtırtı. Çıtırtı. Çıtırtı.
Çık ortaya! Kendini savun!
~
Gözlerini kapatıp ortaya çıkmasını istemesini bile denedi.
Daha fazla çıtırtı.
Ve Taylee hâlâ insandı.
Çıtırtı ve homurdanma. Karıştırma. Bir post hışırtısı.
Ama kurt postu değil. Bu yaratığın kurttan farklı hareket ettiği belliydi.
Farklı yaratılmıştı.
Taylee beynini zorladı.
Bu bir hayvan mıydı? İyi niyetli, gerçek, değişmeyen bir hayvan mıydı?
Taylee’nin hayatı böyle mi sona erecekti?
Bir hırlama.
Hayır, hayır.
Panik içinde, neredeyse deli gücüyle bir kez daha çabaladı ve kendini kısmen ters çevirdi. En azından ağzına toprak girmesi yerine yüzü yukarı bakıyordu.
Ve bu basit hareket sonrasında Taylee, takipçisiyle yüz yüze geldi.
Bir ayı.
Gördüğü her şeyden daha büyük bir kara ayı. Tüm ağaçları gölgede bırakarak arka ayakları üzerinde duruyordu. Aslında Taylee’nin üzerinde duruyordu.
Taylee’nin çenesi gevşek asılı kaldı. Neyse ki çığlık atamıyordu. Ama başka bir şey de yapamıyordu.
Sadece çaresizce ayının gözlerinin içine bakabiliyordu. Taylee’ye kilitlenmiş parıldayan altın gözler.
Farkındalık Taylee’yi tekrar bıçakladı. Neredeyse çıplak olduğunun, korkunç savunmasızlığının, derisinin kendisine ait olmayan bir kanla kaplı olduğunun farkındalığı. Kimin kanı olduğunu tahmin edemezdi.
Ayının gözlerine bakarken tüm bunlar beyninde dönüp duruyordu. Düşünceleri bir kasırga gibi bir o yana bir bu yana yırtılıyordu.
Hâlâ arka ayakları üzerinde olan ayı bir adım daha yaklaştı. Taylee çöktüğünü hissetti.
Ve sonuna hazırlandı.
