Zincirleme: Las Vegas Bastards
Yazar
Sarah N. Fox
Okur
1,0M
Bölüm
84
Karanlığı geride bıraktığına yemin etmişti—yeni bir isim, yeni bir hayat, tertemiz bir sayfa. Ama Vegas affetmez, unutmaz. Şehrin kralları—her bir karışını kontrol ettikleri o ışıltılı kaosun beş acımasız kardeşi—onu kendilerine ait ilan ettiler. Cevaplar istiyorlar. Kontrol. Belki de teslimiyetini. Her bakış öfke kıvılcımları saçıyor, her dokunuş tehlikeyle arzunun sınırlarını bulandırıyor. Daha önce canavarlarla savaşmıştı, ama bu kez savaş alanı kendi kalp atışları. Çünkü şeytanı bir kez yenmek yeterince zordu… onu tutuşturan beşine karşı koymak imkansız olabilir.
Bölüm 1
ANASTASIA
Las Vegas canavarları ödüllendirir. Bu gece, birini yakaladım.
Parlak neon ışıklar Strip boyunca yanıp sönüyordu. Yalanlardan ve arzulardan örülmüş bir yıldız kümesi gibiydi. Şehir, sıcak hava ve açlık altında parıldıyordu. Gece yarısından çok sonra bile canlıydı. Artık saklamaya çalışmadığı kötü davranışlarla güçleniyordu.
Burada günah paraydı. Güç bir gösteriydi. Adalet bir hayaldi.
Ama bu gece değil. Bu gece onu gerçeğe dönüştürdüm.
Randevu evi kralı, herkesin gözü önünde saklanmış tehlikeli bir adamdı. Sistem onu kız arkadaşından kız arkadaşına başarısız olmuştu. Şimdi bir hapishane hücresinde oturuyordu. İşi paramparça edilmişti. Sırları delil torbalarına giriyordu.
Hayatımın iki yılı onu düşürmeye gitti. İki yıl kapalı dosyaları incelemek. İki yıl kimsenin bulunmasını istemediği insanları kovalamak. İki yıl, konuşmanın tehlikeli olduğunu öğrenmiş kadınları konuşturmak.
Herkes imkansız dedi. Ama ben bir yol buldum. Her zaman bulurum.
Eve dönerken heyecan hâlâ vücudumda dolaşıyordu. Kazanma hissi tenimin altında nabız gibi atıyordu. Bu, kariyer inşa eden ve manşetlere çıkan türden bir zaferdi. Beni baş savcı için gerçek bir aday yapabilecek türden.
Medya beni şehrin yeni kahramanı ilan etmişti bile. Adımın geçtiği manşetler her yerdeydi.
UMUTSUZ DAVA ZAFERE DÖNÜŞTÜ
ANASTASIA QUINN SUÇ ÇETESİNİ DEVİRDİ
Kolay gibi gösteriyorlardı. Değildi.
Ama bundan da önemlisi, bu kızları karanlıktan çekip çıkaran ve onlara hayatlarını geri vermeye çalışan türden bir zaferdi.
Asistanım mağdurlar için sıradaki adımları halledecekti. Geçici barınma, travma bakımı ve iş yerleştirmeleri bulacaktı. Adalet değildi, gerçekten değil. Ama bir başlangıçtı.
Apartman binasının önüne park ettim. Yıllardır aynı binada yaşıyordum, maaş zamlarından ve ödüllerden çok önce.
Artık daha iyisini karşılayabilirdim. Daha güzel bir şey. Ama burayı seviyordum. Üniversiteye yakındı. Sessiz. Normal. Hava, parfüm ve ihtiyaç yerine kahve telvesi ve eski kitap kokuyordu.
Normal bir rahatlıktı. Bir sığınaktı.
Merdivenleri tırmandım. Her adım bana gecenin ne kadar uzun olduğunu hatırlattı. Topuklarım acıyordu. Yorgundum. Tek istediğim bir kadeh şarap, iyi bir kitap ve uzun, sıcak bir duştu. Belki de mahkeme salonları ve korkmuş gözler görmeden uyumaktı.
Anahtarımı kilide soktum ve çevirdim. Kapıyı açtım. İçeri adım attığım an içgüdülerim beni uyardı. Dondum. Her kasım gerildi. Beni karşılayan karanlık ağır ve yanlış hissettiriyordu.
Düğmeye bastım. Hiçbir şey olmadı. Koridordan ışık yok. Tanıdık ses yok. Karşılayan bir parıltı yok. Sadece her yönden bastıran bir durgunluk. Sıkı ve bekleyen bir his veriyordu.
Tekrar bastım. Klik. Hiçbir şey.
Kalbim daha hızlı attı. Yavaş nefesler. Kontrollü.
Elimi çantama uzattım ve parmaklarımı Glock'umun etrafına sardım. Tanıdık ağırlık beni sabit hissettirdi. Emniyet kapalı. Silah aşağı doğru. Dikkatli adımlar.
Sonra onu gördüm.
Pencerenin yanında duruyordu. Vücudu ay ışığından ve gölgeden yapılmış gibiydi. Uzun boylu. Bir seksen beş, belki. Koyu bir gömleğin altında yalın kaslar hareket ediyordu. Her hattı kontrol gösteriyordu.
Döndüğünde, çenesinin keskin hatları ışığı yakaladı. Gözleri koyuydu. Okuyamıyordum. Beni tedirgin eden bir şekilde sakindi.
Hareket etmedi. Konuşmadı. Sadece beni izledi. Avından endişe duymayan tehlikeli bir hayvan gibi tamamen rahat görünüyordu.
“Yanlış daire,” dedim, silahımı kaldırarak. “Beni korkutmak için buradaysan, yanlış kadını seçtin. Ne istiyorsun?”
Hareket etmedi. Konuştuğunda, sesi karanlıkta gezindi. İpek üzerinde duman gibi pürüzsüz ve alçaktı. Tehdit etmek için değil, baştan çıkarmak için yapılmış türden bir sesti.
“Şu anki hayatını bitirmek için.”
Keskin, soğuk bir kahkaha çıktı içimden. “Hayatımdan çok memnunum,” dedim. Sesim sabit ve soğuktu. “Git. Hemen.”
Bakışında güç vardı. Ölçülü. Kontrollü. Kasıtlı yapılmış. Ama yüzeyin altında bir şey hareket ediyordu. Davet edilmeden evime giren bir adamın yüzünde olmaması gereken bir şey.
İlgi. Üzüntü. Bilmek.
“Şu anki hayatını bitirmek için,” dedi tekrar, bu sefer daha yavaş. “Anastasia Devlin.”
Devlin.
Dünya eğildi. İsim göğsüme sert çarptı. Nefesimi ciğerlerimden söktü.
Anastasia Devlin ölmüştü, gömülmüştü ve unutulmuştu. O hayatı parça parça silmiştim. Her kayıttan çıkarmıştım. Yeni isimler ve dikkatlice inşa edilmiş sessizlik katmanlarının altına gömmüştüm.
Silahı daha sıkı kavradım. Parmaklarım uyuşmuş hissediyordu. Kalbim kulaklarımda kükrüyordu. Bir an nefes almayı unuttum. Nerede olduğumu unuttum. Tek duyabildiğim, kendi kazdığım bir mezardan sürüklenmiş o ismin kafamda tekrarlanmasıydı.
Bu adam kim? Ve nasıl öğrendi?
Sol tarafımda bir hava hareketi fırçaladı. Hemen adlandıramadığım bir şekilde yanlış hissettiriyordu. Midem düştü.
Başka bir adam mutfağımın gölgelerinden çıktı. İlkinden daha uzundu. Bir seksen doksan üç, belki daha fazla. Geniş omuzları kapı aralığını dolduruyordu. Güç, durgunluğunun altında oturuyordu.
Onu duymamıştım. Hissetmemiştim bile. Yıllarca süren eğitimim bana hissetmem gerektiğini söylüyordu. Yine de kör noktamdan sanki hep oraya aitmiş gibi geçti.
Işık gözlerini yakaladı. Soğuk ve izleyiciydi. Zayıflıkları bulan ve asla bakmaktan vazgeçmeyen türden bir bakıştı.
Ateş etmeden önce ileri atıldı.
Duman gibi hareket etti. Sessiz ve hızlı. Bir saniye silahım bendeydi. Bir sonraki saniye gitmişti.
Kolum arkama büküldü, omzumdan acı fışkırana kadar. Tekme attım. Dirsekler ve tırnaklarla vurdum. Ama çeliği bükmeye çalışmak gibiydi.
Adam at kuyruğumu tuttu ve çekti. Başımı o kadar sert geriye zorladı ki dünya yıldızlara patladı.
“Blake,” beni tutan adam sakince dedi. Neredeyse eğlenmiş gibiydi. “İsteyerek geleceğini söylemiştin.”
“Bu kadar hırçın kız olduğunu bilmiyordum, Ty,” Blake denen adam yanıtladı. Sesinde karanlık bir mizah vardı.
Öfke içimde alevlendi. Sıcak ve vahşi.
Penceredeki adam hareket etti. Yaklaşırken dikkatli ve yavaştı. “Ona Finn'in hediyesini ver,” dedi sakince. “Tüm binayı uyandırmadan önce.”
Koluma keskin bir acı saplandı.
Hayır.
Tepindim. Büküldüm. Elimden gelen her şeyle savaştım. Zalim eller bileklerimi ezdiğinde nefes ciğerlerimden koptu. Beni korkunç bir beceriyle sabitledi.
Damarlarımda ateş koştu. Aynı anda hem yanan hem de soğuk hissettiriyordu. İlaç hızlı vurdu. Zemin hareket ederken dizlerim büküldü.
Blake beni yakaladı. Tutuşu sabitti. Yüzü benimkinin üzerinde asılıydı. Kalp atışım yavaşlarken o koyu gözler okunamazdı. Ağır ve uzak hissediyordu, sanki başka birine aitmiş gibi.
Görüşüm parçalanırken göz kırptım. Renk parçaları gölgelere karıştı. Sesler yankılara uzadı.
Sonra dünya karardı.
