Gebroken koningin
Autore
Danni D
Letto da
🔥29,6M
Capitoli
30
Ontmoet me bij het meer
ARIEL
Kom op, Ariel, laat zien wat je in huis hebt.
Xavier slaat zijn gespierde armen om me heen en hij duwt me terug tegen de muur.
Ik voel me licht in mijn hoofd door zijn aardse geur, en kan moeilijk ademhalen als zijn brede borst zich tegen de mijne aandrukt.
Ik verlies mijn focus, maar dat mag ik niet laten gebeuren.
Ik mag niet toegeven.
Ik moet bewijzen waartoe ik in staat ben.
Snel grijp ik Xaviers pols, trek die over mijn schouder en draai mijn lichaam, waardoor ik de man plat op zijn rug werp.
Ik grijns. "Is dat wat je wilde zien?"
De menigte wordt wild—ja, de menigte. Want ik zit midden in de zwaarste test van mijn leven en iedereen wacht om te zien of ik me zal bewijzen of plat op mijn gezicht zal vallen.
Al mijn teamgenoten moedigen me aan vanaf de zijlijn, in de hoop dat ik slaag voor mijn laatste test om een volwaardige krijger van de roedel te worden.
Plots voel ik mijn benen onder me vandaan maaien, en ik beland hard op mijn rug.
Binnen een paar seconden zit Xavier bovenop me, echt bovenop me.~
Ik draag alleen een sportbeha en onze met zweet bedekte lichamen kleven aan elkaar terwijl hij me tegen de grond drukt.
Hij buigt zich naar me toe en fluistert in mijn oor: "Geef het gewoon op, Ariel. Vecht er niet tegen."
Mijn hart bonst, dreigt uit mijn borst te barsten.
Ik heb letterlijk dromen gehad waarin Xavier zo bovenop me belandde.
Zijn adem voelt heet aan in mijn nek. "Misschien kunnen we dit later zonder kleren doen."
Zijn hand glijdt langs mijn buik naar mijn dij en grijpt deze stevig vast.
Mijn lichaam kronkelt onder hem, verlangt naar zijn aanraking, wil zich overgeven aan de lust.
Ik vraag me al jaren af of hij mijn partner is. Nu is het perfecte moment om daar achter te komen.
Toegeven lijkt aanlokkelijk, maar op dit moment heb ik belangrijkere dingen aan mijn hoofd…
Ik geniet van de geschokte blik op zijn gezicht terwijl ik mijn benen omhoog zwaai en ze om zijn nek wikkel, waardoor ik hem in een wurggreep houd.
Belangrijkere dingen—zoals hem op zijn donder geven.
"Het ziet ernaar uit dat ik het nu voor het zeggen heb," fluister ik terug.
Ik knijp mijn dijen zo stevig mogelijk samen, zodat Xavier zich niet kan bevrijden.
Even later tikt hij op de grond ten teken dat hij zich overgeeft.
Het publiek barst uit in gejuich, en mijn teamgenoten bestormen de arena terwijl ze springen, schreeuwen, en sportdrank naar alle kanten spuiten.
Ik val versuft terug op de grond. Heb ik echt net de toekomstige alfa verslagen? Heb ik echt gewonnen?
Xavier staat eerder op dan ik en steekt zijn hand uit. Ik pak hem aan en hij trekt me omhoog, recht tegen zijn borstkas.
"Goed gedaan, Ariel. Vandaag heb je bewezen dat je een echte krijger bent."
Hij leunt voorover, en even denk ik dat hij me gaat kussen, maar dan—
Xavier gromt zachtjes in mijn oor, "En vanavond zul je op andere manieren bewijzen dat je een alfa waardig bent." Mijn hart gaat als een gek tekeer en ik ben sprakeloos. "Ontmoet me bij het meer om middernacht.
***
Het maanlicht weerkaatst op het oppervlak van het meer.
Ik lig op mijn rug en staar naar de sterren. Weldra zullen Xavier en ik hier alleen zijn, onze lichamen met elkaar verstrengeld, de hemel die op ons neer schijnt.
Zelfs de herinnering aan ons gevecht van vandaag bezorgt me rillingen over mijn ruggengraat, de manier waarop zijn lichaam tegen het mijne aanvoelde, het onmiskenbare vuur dat tussen ons brandde.
Vanavond zou zeker een onvergetelijke avond worden. De nacht dat de alfa en ik één werden.
Plotseling hoor ik gekraak van achter me.
Een lange, gespierde figuur verschijnt aan de boomgrens, verborgen in de schaduw.
Ik adem diep in en spoor hem aan om in het frisse maanlicht te stappen.
Ik ben klaar voor je, Xavier.
