De odyssee van Azimuth: een buitenaardse romance
Auteur
Jeordie Draven
Lezers
19,9K
Hoofdstukken
33
Elle heeft haar hele leven onder controle van de Galaxtans gestaan, totdat een mislukte missie alles verandert. Wanneer Azimuth, een machtige buitenaardse krijger, de opdracht krijgt haar naar een andere planeet te brengen, grijpt het lot in met een noodlanding waardoor ze gestrand raken en volledig aan elkaar overgeleverd zijn. Om te overleven moeten ze elkaar vertrouwen, vechten en alle grenzen tussen ontvoerder en gevangene op de proef stellen. Maar ergens tussen gevaar en verlangen brandt hun band feller dan welke ster dan ook. Terwijl sterrenstelsels met elkaar in botsing komen en loyaliteiten vervagen, ontdekt Elle dat vrijheid misschien wel de meest onverwachte prijs heeft: haar hart.
Voorbij de sterren
“Als jij haar niet wilt, neem ik haar wel.”
Het was niet wat Razul zei, het was de manier waarop hij het zei die zijn oudere broer, Azimuth, opkomend senator voor de regering van zijn vader op hun planeet Galaxtia, kwaad maakte.
“Dat doe je niet. Ik weet hoe jij vrouwen “meeneemt” naar Lorr, broertje.” Azimuths groene ogen flitsten met herinneringen aan hoe Razul omging met Aardse vrouwen, of welke vrouw dan ook eigenlijk.
Zijn lichtblauwe huid en schouderlange zwarte haar stonden in scherp contrast met Razuls lichtrode lederachtige huidtint, donkerblonde krullen en kortere gestalte. De twee kleine hoorns op Azimuths voorhoofd leken op grote pinnen, terwijl de hoorns van zijn broer opvallender en gebogen waren, zwart als kool en bovenaan de achterkant van zijn hoofd. Beide Galaxtanen waren erg sterk gebouwd en pronkten met hun brute verschijningen.
“Prima. Breng jij dat mens maar terug naar de hoofdstad. Ik heb andere plannen.” Razul was een krijger en een verdomd goede ook, maar het was het enige waar hij aan dacht: neuken en vechten.
De tweede maan waarop ze waren geland, dwong hen dagenlang in vergaderingen te zitten met de leiders. Azimuth vond het interessant. Razul verveelde zich dood.
Ze moesten nog een stop maken op Ciras met de menselijke vrouwen die zouden paren en daarna ofwel gedood, ofwel op een andere planeet achtergelaten of misschien uitgehuwelijkt zouden worden. “Zijn het er zes?” vroeg Azimuth zijn broer opnieuw, wat Razul ongeduldig maakte.
“Zeven als je het kreng meetelt.”
Het kreng.
Het vrouwtje dat het had gewaagd zich tegen de bewakers en zelfs tegen Razul te verzetten totdat ze haar met hun aura’s bewusteloos moesten slaan.
“Ja, het kreng.” Azimuth knikte. “Je zorgt er wel voor dat vader op de hoogte wordt gebracht van alle gebeurtenissen wanneer je terugkeert?”
“Alleen van mijn zaken, broer.” Razul grijnsde. “Niet van jouw gigantische orgie...”
Azimuth zuchtte. Zijn lange tentakel verstijfde op zijn rug en dreigde ermee zijn broer een flinke klap verkopen. “Daarom neem ik ze mee, Razul. Er zal niet gepaard worden met de Aardse vrouwen.”
Razuls gezicht sprak boekdelen. Hij had de meest meegaande zes genomen maar raakte zelfs geen centimeter binnen in het kreng krijgen. “Ze heeft me gebeten.”
Azimuth grinnikte. Zijn diepe lach deed het kreng naar hem opkijken van de andere kant van het schip.
“Ik wil van deze rotplaneet af,” zei Razul terwijl Azimuth het kreng bleef gadeslaan terwijl zij hem bekeek met haar grote, nieuwsgierige ogen die hem beheersten. Ze was niet bang of bezorgd, gewoon boos, verloren en verbitterd tegenover hen allemaal.
Ze was een vechter, maar ze was klein en droeg haar hart op haar tong. Haar blik dwaalde af van de zijne naar de huilende Aardse vrouw naast haar. Ze sloeg een arm om de andere gevangene heen en fluisterde iets tegen haar. Dit leek de hysterische vrouw te kalmeren.
“Ze was verpleegster of zoiets,” zei Razul tegen zijn broer. “Bij de laatste ontvoeringen hebben ze haar gepakt tijdens haar lunchpauze.”
“Hoe lang is ze al een gevangene van Galaxtia?”
“Ongeveer zes maanden.”
“Zes maanden?”
“Ja, niemand wil een wijsneus.”
Dat gebeurde wel vaker. Als een partner op welke manier dan ook problematisch was, ook al was ze een prachtig schepsel, wilden geen van de andere planeten en hun mannen ze hebben. Galaxtanen mochten niet buiten hun ras paren, dus verkochten ze de Aardse vrouwen en vrouwen van andere planeten gewoon.
“Je gaat er toch voor zorgen dat je van hen afkomt, hé?” vroeg Razul zijn broer terwijl ze zich klaarmaakten voor nog een nacht op Lorr, waarna ze ieder hun eigen weg zouden gaan. “Dit...” Hij wees naar de schaars geklede gevangenen die aan de zijkant van het schip geketend waren.
“Ik probeer het, ja.”
“Ik denk dat het een goed idee is. Ik heb er geen goed gevoel bij.”
“Het verkopen of het vlees?”
“Het vlees is prima...,” zei Razul, terwijl hij zijn lippen aflikte. “Ik zou het niet erg vinden om een Aardse vrouw als partner te hebben.”
Azimuth vertrok zijn gezicht. Hij dacht niet aan zulke dingen, en Razul eigenlijk ook niet echt. De familienaam voortzetten was het juiste om te doen, maar ze dachten allebei aan hun eigen persoonlijke toekomst, aan hoe ze er zelf baat bij hadden.
“Op naar de volgende rusteloze nacht,” zei één van de gevangenen tegen het kreng. “Hoe slaap jij?”
“Met één oog open,” antwoordde ze. Haar muzikale stem zweefde door de kleine cabine en trof Azimuths trommelvlies hard.
“Ik zou vanavond beter hier blijven,” zei hij tegen Razul, die voor zichzelf een bed probeerde te maken naast één van de gevangenen.
Razul trok een donkere wenkbrauw op. “Jij? Meneer de toekomstige senator?”
Azimuth haalde zijn schouders op. “Het wordt tijd dat je leert je lul in je broek te houden, broertje.”
Razul wist dat hij het goed bedoelde, maar hij had nog een voorproefje van het kreng willen krijgen voordat ze vertrokken.
“Ga, Razul,” beval Azimuth hem. “We zien elkaar in de ochtend.”
Razul fronste maar lachte toen. “Goed dan, Azimuth. Ze zijn allemaal van jou.” Hij zwaaide en verliet de gevangenisruimte. Sommige vrouwen sliepen al en een paar waren al zo hard gedrogeerd dat ze de aanwezigheid van de alien niet eens opmerkten.
Azimuth liep de rij af naar het einde waar het kreng aan de muur geketend zat en waar ze nog steeds de zwakke vrouw naast haar aan het troosten was.
Haar ogen staarden hem woedend aan. Ze was niet bang, helemaal niet. Azimuth ging naast haar zitten en glimlachte.
Zonder iets te zeggen, hield de vrouw haar ogen op hem gericht voor wat wel een eeuwigheid tijd leek. Ze was een prachtige vrouw, met mooie rondingen, sproetjes op haar gezicht, blauwe ogen en lang blond haar dat aan het einde in golven krulde.
Hoeveel mannen hadden haar al genomen sinds ze op de planeet was aangekomen? Zijn ogen gleden over haar lichaam terwijl ze haar hoofd achterover leunde om te rusten. Wat ze de gevangenen lieten dragen bedekte nauwelijks iets. Haar kleren waren niet doorzichtig zoals bij sommige vrouwen, maar ze waren toch heel aansluitend en benadrukten haar figuur.
Hij had geen echte vijanden op de planeet Aarde, maar hij was er geen grote fan van. Hij liet geen slaap voor de levens die verloren gingen door gevechten met de Aardbewoners. De regeringen van de mensachtigen overhandigden hun eigen mensen maar al te graag als ze er zelf baat bij hadden.
“Slaap,” gromde hij terwijl de vrouw hem woedend aanstaarde, “of ik zorg ervoor dat je slaapt.”
De vrouw sloot haar ogen en liet ze lichtjes open, alsof Azimuth het niet merkte.
“Wat is je naam?”
“Elle.”
“Elle?”
“Eleanor.”
“Eleanor...”
“Noem me Elle.”
“Ik zal je noemen zoals ik wil,” zei Azimuth. “Nu, slapen. Je hebt je rust nodig voor de veiling.”
