Een Verhaal Voor Twee Alfa's Serie
Auteur
Lezers
419K
Hoofdstukken
21
Proloog: Hades
Boek 1: The Black Court
Ik geloof dat elke religie een stukje waarheid bevat.
- James Van Der Beck
Hades keek neer op het dorre, afbrokkelende land. Hij hield een gescheurd, vergeeld stuk papier met woorden in zijn hand dat de Fates hem hadden gegeven; hij herinnerde zich zijn taak en negeerde deze. Hij deed zijn best om geen aandacht te schenken aan de cryptische spotternij die ze stuurden toen het zover was.
Elke vijfhonderd jaar een nieuwe spotternij.
Het begint te vervelen. De gedachte was direct en bitter.
Dit was niet de afspraak die Hades in gedachten had gehad toen deze plek werd gebouwd. Hij wist dat hij hierna nooit meer de dupe zou zijn van een afspraak, hoewel de verrotte deal zeker zijn doel had gediend.
Zijn broer wist het misschien nog niet, maar het lot was in de loop der jaren gekeerd en de regels waren veranderd. Dit was een machtsspel dat Zeus nu aan het verliezen was, hoe hard hij ook zijn best deed.
Alles wat overbleef op de plek waar ooit woede had gezeten, voelde nu vooral leeg. De behoefte aan wraak op zijn broer en vele anderen, voor alle gruweldaden die ze het menselijk ras hadden aangedaan, was gezakt. Hem hun rotzooi de een na de ander te laten opruimen met grootse titels zoals Heerser van de Onderwereld, Koning van Vlam en Rook, Vader van de Duisternis, Koning van Witte Zanden zo koud als sneeuw, dorrer dan welke woestenij dan ook... was voorbij.
En nu?
Nu betekende elke ziel, elke dood, slechts meer energie om zijn hof te voeden, terwijl hij van dag tot dag leefde om problemen op te lossen. Zijn koninkrijk bevatte nu meer dan alleen de zielen van de doden, en hoewel er in de Onderwereld niets echt leefde, was het niet langer dor. Zielen waren niet het enige dat hem gezelschap hield, zoals zijn broer met zijn vloek had geprobeerd.
De ene na de andere mens in de Onderwereld opeisen en niemand van hen verder laten gaan, was pas het eerste deel nadat de regels waren veranderd. Iets wat zijn broer volkomen onschuldig vond aan de nieuwe wereld, want wie gaf er in Zeus' ogen nog om mensen als ze eenmaal dood waren? Ze waren toch al aan de andere kant.
Dat was altijd het probleem van Zeus, hij dacht nergens over na.
Dat was Hades' gave – en zijn vloek in al de tijd die hij doorbracht in het rijk van de dood. Hij had absolute macht over de zielen die zijn rijk betraden; ze mochten nooit vertrekken, behalve als dat ten koste van veel moeite voor hemzelf ging. Tijd om de vruchten te plukken van al zijn harde werk.
Geen enkel elfenrijk of ander gebied kon zich er nu nog mee meten, nu de regels waren veranderd.
Ooit bekend als Hades, Heerser van de Onderwereld, kenden anderen hem nu onder een naam die niemand zelfs nu nog hardop durfde uit te spreken in verband met hem: Elohim. Schepper van de Never Never, meester van de duistere rijken. Hij was erin geslaagd om elke legendarische titaan onder zijn hoede een voor een uit te schakelen en af te breken tot perfecte elementen. Door hun huid te gebruiken om het lappendekenlandschap te vormen van een rijk ver weg van de mensen, dwong hij de goden en vele andere wezens van Olympus om hun dagen nog verder van het menselijk ras door te brengen, als ze hun 'goddelijkheid' wilden behouden of vergroten.
Zonder de hulp van de drie Fates was dit niet mogelijk geweest. Het was de eerste deal van velen in dit nieuwe land. Een complicatie waar hij vandaag de dag nog steeds mee te maken had.
Vijfhonderd jaar later en het was weer tijd om een vrouw te zoeken – een die onder de mensen leefde. Een die een ziel had.
Ooit zou hij een vrouw hebben gezocht en haar het hof hebben gemaakt, genietend van het feit dat hij niet langer alleen hoefde te zijn. Genietend van het gezelschap van een ander en de zoete geur van de aarde, zolang hij erop mocht rondlopen. Misschien droomde hij zelfs van een betere en mooiere toekomst toen de eerste afspraak werd gemaakt.
Maar nu... hoeveel vreugde hem in het begin ook mocht hebben vervuld...
Elke vrouw was verwelkt, vervaagd en uiteindelijk gestorven. Net als hun lichamen.
Ze gaven hem allemaal de schuld van hun lot. Zijn naam was een vloek op hun lippen tot hun laatste snik, wat de grap op de een of andere manier nog wreder maakte. Het lag niet aan een gebrek aan levendig gezelschap of voedzaam eten – het was simpelweg deze plek.
Het zoog het leven uit alles, ook uit elke bruid, omdat de grond van de Never Never in het Black Court net zo hongerig was als de dood zelf. Als een langzaam, dodelijk gif voor alle stervelingen die voet op dit land zetten of wezens die te vol leven zaten.
Hij moest met een sterveling trouwen; er was niet veel keus in de zaak. Iemand van wie hij de ziel kon zien als hij in haar ogen keek, als onderdeel van de afspraak.
Een wreed lot voor elke vrouw die hij koos, en een holle herinnering aan zijn eenzaamheid, maar een noodzakelijk kwaad. In tegenstelling tot vroeger koos hij ze nu uit om hun gezang, hun mooie haar of nam hij zelfs een vrouw met een unieke, sprankelende ketting. Hij deed zijn best om te genieten van het weinige dat hij kon van hun vluchtige levens – al was het maar een voorwerp in hun bezit – zonder gehecht te raken.
Na verloop van tijd had zelfs de laatste ketting zijn glans verloren, ondanks dat hij de levens van drie echtgenotes had doorstaan. Na zoveel echtgenotes zouden velen beweren dat zijn hart van ijs was, of dat het misschien wel nooit echt had bestaan. Een bewering die hem prima uitkwam.
Het was beter om ongebonden te blijven, want iedereen was op de hoogte van hun gedoemde lot als ze dachten dat hij zich ooit nog zou bedenken. Beter dat anderen hem haatten of vreesden.
„Het is weer tijd voor je zoektocht, Hades,“ bulderde een mannenstem in de verte.
Hij kromp niet in elkaar; hij verroerde geen vin terwijl zijn blik flitste van het zand dat ooit vol zielen had gezeten, naar het kleine stukje land waar de levenden konden lopen – een echo van wat zijn rijk beneden was geweest. Nu het net zo bloeide als de Onderwereld, was het enige zand dat over was het zand op het strand, en die leken meer op samengeperste kiezels; de laatste herinnering. Zijn thuis was een plek tussen de twee die hij met gemak beheerste – stromend als rook van het ene bestaansvlak naar het andere, daar waar de man sprak.
„Ik ben me er goed van bewust wat mij is opgedragen, Apollo,“ antwoordde hij met een soepele, maar ijskoude stem, terwijl zijn verschijning vaste vorm aannam naast de man die tegen hem sprak. Beiden stonden met hun gezicht naar de kille schemering op een grijs stenen balkon.
De enige kleur en het enige leven speelden zich af tijdens zonsopgang en zonsondergang; verder leek zijn domein altijd in grijstinten gehuld. Voor Apollo leek het alsof Hades op de een of andere manier uit de rook en schaduwen was gestapt ondanks dat hij geen voet had opgetild; zijn ogen flitsten naar hem terwijl hij een hand op de reling liet rusten.
Waar Hades door zijn blote aanwezigheid de afwezigheid van licht leek te zijn, leek Apollo het juist uit te stralen; het kleine beetje kleur aan de horizon viel daarbij in het niet. Ze waren beiden lang, slank en gevaarlijk – maar daar hielden de overeenkomsten dan ook op.
Apollo's haar viel weelderig over zijn schouders en tot halverwege zijn rug, in gouden tinten die de meeste vrouwen jaloers zouden maken op de glans ervan. Zijn huid had een gouden olijftint die zijn groene ogen alleen maar leek te versterken en zijn verder scherpe gelaatstrekken verzachtte: een sterke neus waarvan het puntje aan het eind een heel klein beetje omhoog wees, een scherpe kaaklijn die zijn hoge jukbeenderen accentueerde en een altijd aanwezige, lichte glimlach. Als hij zijn tanden had laten zien, zouden ze ongetwijfeld stralen als vers gevallen sneeuw in het zonlicht. Het enige teken van zijn leeftijd was de lichte frons in zijn voorhoofd en de manier waarop zijn ogen wat dof begonnen te worden.
Hades was bijna dertig centimeter langer, en zijn postuur was slanker dan dat van Apollo, maar op de een of andere manier angstaanjagender. Zijn huid had een lijkblauwe tint die het omringende licht leek op te zuigen. Toch wist het te glanzen en er gezond uit te zien. Zijn gelaatstrekken waren scherp, waarbij de vlakken van zijn gezicht schaduwen leken te hebben die elke hoek accentueerden, en zijn ogen gloeiden met een spookachtige, bijna gele hellevuurtint. Dat was het enige licht dat van hem afkwam – zelfs zijn haar leek het licht op te zuigen door de manier waarop het als rook rond zijn scherpe, puntige oren zwierf, krullend en uit zichzelf bewegend.
„Toch wacht je tot de dag bijna voorbij is voordat je de moeite neemt om naar het mensenrijk te gaan. Als je de afspraak verbreekt—“
„Ik ben me zeer bewust van mijn afspraak,“ antwoordde Hades vlak, met een stem die geen ruimte liet voor conversatie.
Apollo negeerde natuurlijk de verder zo bittere stemming van zijn broer. „Toch wacht je totdat bijna elke onschuldige maagd veilig in haar huis is, in haar bed. Sommigen van ons houden van deze nieuwe wereld en zouden het zonde vinden als die kapotgaat.“
„Nauwelijks een fatsoenlijke begrafenis voor een onschuldig meisje,“ mompelde Hades duister, want hij wilde niet nóg een maagd vinden. Het beëindigen van het leven van een wezen als het nog niet volwassen was, was iets waar hij altijd een hekel aan had. Helemaal na het gejammer en de kwelling van zijn vijfde vrouw; hij wilde nooit meer zo'n enorme hoeveelheid schuldgevoel ervaren. „Ik vind wel degene die ik geschikt acht.“
„Je kunt maar beter nu gaan, de tijd dringt. De zon zal in hun rijk ondergaan. Wat was de regel ook alweer? Oh ja, dan kun je niet meer door de landen van de Never Never lopen. Dan verander je in as en dan zal dit alles—“
Hades nam niet de moeite om te antwoorden; de ergernis op zijn gezicht was slechts heel even te zien terwijl zijn ogen zich vernauwden naar Apollo en hij op de plek waar hij stond in het niets oploste. Zijn zwarte gestalte leek in zichzelf in te storten, alsof hij een stap achteruit had gedaan.
