Alfa Jasper Book 2
Auteur
Midika Crane
Lezers
107K
Hoofdstukken
24
In een wereld waar Spookwolven en machtige Alfa's heersen, raakt Thea verstrikt in een web van geheimen, magie en gevaarlijke allianties. Wanneer ze ontdekt dat het haar lot is om te veranderen in een Spookwolf, neemt haar leven een dramatische wending. Met de mysterieuze Jasper aan haar zijde moet Thea een gevaarlijk pad bewandelen vol liefde, verraad en de dreigende eisen van het Lot. Terwijl ze verborgen waarheden ontrafelt en angstaanjagende vijanden trotseert, wordt Thea's reis een strijd om te overleven en een zoektocht naar haar ware identiteit.
Hoofdstuk Achtentwintig
Thea
Jasper loopt heen en weer voor me.
Ik zit op de rand van het bed, met mijn been uitgestrekt. De deken zit nog om mijn middel, maar dat kan me niet meer schelen.
Mijn hoofd zit vol gedachten. Ik probeer te begrijpen wat er aan de hand is, maar het lukt niet en ik voel me leeg vanbinnen.
'Ik wil niet doodgaan,' zeg ik zachtjes, terwijl ik zie hoe Jasper piekert.
Malik heeft ons alleen gelaten om te bespreken hoe Jasper een einde aan mijn leven zal maken.
Maar nu we alleen zijn, beseffen we allebei hoe echt dit is. Jasper weet dat hij mijn hart moet stoppen, en ik weet dat dit echt gaat gebeuren.
'Het spijt me dat ik je hierin heb meegesleept,' zegt Jasper zacht, terwijl hij eindelijk stilstaat. Ik heb hem nog nooit zo in de war en van streek gezien.
Hij is niet zo kalm als anders, en dat maakt me nog zenuwachtiger.
Ik haal diep adem en probeer mijn longen te vullen. 'Het is niet jouw schuld. Als jij er niet was geweest... zou ik nu al dood zijn.'
Jasper stopt en doet dan iets onverwachts. Hij knielt vlak voor me neer.
Kan hij onder mijn deken kijken? Ja. Maakt het me uit? Helemaal niet. Er ligt zoveel gevoel in zijn ogen, het is bijna te veel om te bevatten.
De man die voor me knielt laat iets zien wat ik nog nooit eerder in een man heb gezien: hij is eerlijk, goed en lijkt om me te geven. Hij geeft echt om me, al is het maar voor nu.
'Ik zal het zo pijnloos mogelijk voor je maken,' belooft hij, en ik geloof hem meteen. 'We kunnen je eerst laten slapen...'
Ik schud snel mijn hoofd bij de gedachte aan een naald die in mijn huid gaat. Alleen al de gedachte eraan maakt me misselijk en duizelig. Onweer en naalden zijn mijn grootste angsten.
Wie zo'n pijnlijke manier heeft bedacht om medicijnen toe te dienen is mijn grootste vijand.
'Dat kan ik niet... alles behalve dat,' zeg ik, terwijl ik nog steeds mijn hoofd schud om zeker te zijn dat hij het begrijpt.
Jaspers kaak verstrakt en ik kan hem bijna zien nadenken over manieren om me te doden. Het is een duister onderwerp, maar ik word liever gewurgd dan dat ik een naald in mijn huid krijg.
Sommigen vinden het misschien vreemd, maar ik ben hier al bang voor sinds ik klein was.
'Dat is oké,' zegt Jasper om me gerust te stellen. 'Ik zou je kunnen verdrinken...'
Dat klinkt niet aantrekkelijk, maar voor mij is het minder erg dan naalden. Ik weet niet veel van water.
Ja, we hebben het nodig om te leven, maar ik heb niet veel tijd doorgebracht met erin zwemmen.
'Hoe meer je erover praat, hoe normaler doodgaan lijkt,' zeg ik in een poging grappig te zijn. Jasper glimlacht, ook al wil hij niet.
'Dus hoe werkt het? En hoe ga je me terugbrengen?'
Ik heb Jasper niet echt veel gevraagd over wat hij kan, behalve toen we elkaar net ontmoetten.
Eerlijk gezegd maakt alleen al de gedachte aan wat hij in een seconde met me zou kunnen doen me zenuwachtig. Ik wil alles wat hij doet in de gaten houden.
Vooral na wat er in de slaapkamer is gebeurd. Toen hij zijn handen in mijn broek stak...
'Ik moet je bijten,' vertelt hij me voorzichtig. Mijn ogen worden groot. 'Het komt door de vloek. Het is niet hetzelfde als de beet van een partner. Als je je daar zorgen over maakt.'
Maak ik me zorgen dat hij me per ongeluk tot zijn partner zou kunnen maken? Daar denk ik nu niet aan.
Jaspers partner zijn zou trouwens niet het ergste zijn, aangezien ik de hoop heb opgegeven om mijn eigen partner te vinden, en ik niets weet over die van Jasper.
'Daar maak ik me geen zorgen over. Hoe ben jij gestorven?'
Jaspers gezicht betrekt en ik zie dat ik iets heb aangekaart wat hem pijn doet. Zijn vader heeft hem vermoord... of dat zeggen de verhalen tenminste.
Ik weet niet veel over zijn verhaal, omdat ik nooit moeite heb gedaan om het te leren kennen. Niet zoveel als June deed.
'Ik werd neergestoken.'
We zijn allebei even stil. Jasper zit nog steeds op zijn knieën voor me en lijkt niet van plan snel op te staan.
'Het spijt me,' zeg ik tegen hem. Jasper kijkt naar beneden en ik zie dat hij zijn gevoelens voor me verbergt. Ik kan het hem niet kwalijk nemen... neergestoken worden is zo... persoonlijk. En door je eigen vader?
Het doet me pijn om er alleen al aan te denken. Vooral omdat ik weet hoe het is om een slechte vader te hebben.
'Ze zeggen dat verdrinken voelt als in slaap vallen, maar niemand kan zeker weten of dat waar is,' vertelt Jasper me, niet bereid om verder over zijn vader te praten. Ik vind het niet erg...
Als in slaap vallen? Daar ben ik goed in.
'Als het minder pijn doet dan sterven aan het gif dat het lid van de Desire roedel me gaf, dan maakt het me niets uit,' zeg ik eerlijk tegen hem.
De pijn in mijn been komt en gaat, en als hij komt, word ik er duizelig en beverig van.
'Morgen... Dan moeten we het doen,' vertelt hij me, en ik knik, ook al wil ik het niet. Ik wil hem veel vragen stellen over hoe het is om dood te zijn.
Hoe het is om een Phantomwolf te zijn, maar hij houdt me tegen.
Jasper beweegt plotseling naar voren en staat op. Hij legt zijn handen aan weerszijden van me op het bed en leunt vlak over me heen. Ik kan niet ademen.
'Ik kan niet stoppen met denken aan die nacht,' zegt Jasper zachtjes.
De sfeer in de kamer verandert volledig. De serieuze alfa, die net nog praatte over mijn naderende dood, is verdwenen. Nu is er een speelse, sexy man waar ik mijn ogen niet van af kan houden.
Hij is zo dichtbij dat ik de warmte van zijn lichaam kan voelen, zijn gezicht maar een klein stukje van het mijne verwijderd. Zijn warme adem strijkt licht over mijn wang, en als ik ook maar een beetje beweeg, zullen onze lippen elkaar raken.
Alleen al de gedachte eraan laat mijn hart sneller kloppen, en ik heb allerlei ongepaste gedachten. Ik ben blij dat Jasper beloofd heeft mijn gedachten niet te lezen.
'Ik ook niet,' zeg ik, mijn stem heel zacht, mijn wangen worden warm van mijn eigen woorden. Hoe kan één man me zo van mijn stuk brengen?
Zonder me zelfs maar aan te raken, ben ik volledig in zijn ban.
Thea! Kom tot jezelf.
'Je laatste dag in leven zal de beste zijn die je ooit hebt gehad,' vertelt Jasper me, zijn stem zacht en kalmerend. Ik geloof alles wat hij zegt. 'Daar zorg ik voor.'
Hij kijkt naar mijn lippen, en even denk ik dat hij me gaat kussen.
Dat hij gaat toegeven dat er iets tussen ons is wat we niet kunnen negeren, iets wat er al was sinds we elkaar ontmoetten.
Het is een sterke aantrekkingskracht die zelfs ik niet kan negeren, ook al heb ik slechte ervaringen gehad met seks. Jasper is anders...
Dat heeft hij me al laten zien.
Dus wat houdt me tegen? Terwijl ik naar hem kijk, zachtjes op zijn lip bijtend, vraag ik me af waarom ik me niet op hem stort.
Luca! Zijn ogen komen plotseling in mijn gedachten, een mengeling van donkere kleuren en sterke herinneringen.
Ik trek me terug.
En ik stort in.
'Woah! Woah, woah!' roept Jasper verrast, terwijl ik snel achteruit over het bed kruip, tot mijn rug het hoofdeinde raakt.
Ik herinner me de pijn van Luca's hand op mijn huid, terwijl ik mijn ogen sluit en probeer hem weg te duwen. Zijn schaduw hangt over me heen, zijn ogen donker van woede.
Zijn gemene glimlach is duidelijk. Vertrouwd.
Ik voel iemand naast me, maar ik kan niet bewegen, mijn lichaam is bevroren. Tranen lopen over mijn wangen; ze trekken me dieper in die nacht.
Die nacht toen Luca̶̶̶ ...
'Thea, het is oké,' hoor ik Jaspers stem in mijn oor. Ik haal diep adem en ben weer terug. Ik ben hier, in het heden.
Ik druk mijn gezicht tegen Jaspers borst, niet in staat om me zorgen te maken over de tranen op zijn shirt. Het kan me niet schelen of hij in de war is. Hij is hier. Hij is echt, en dat heb ik nodig.
Ik duw hem op het bed, sla mijn armen om zijn middel en laat de tranen komen.
Ik laat de gevoelens los die ik mijn hele leven heb verborgen. Voor mijn vrienden, voor mijn familie.
'Ik ga nergens heen,' zegt Jasper zachtjes, terwijl ik me aan hem vastklamp. Hij houdt me overeind, hij is mijn veilige haven.
Hij gaat nergens heen, en terwijl mijn ademhaling weer normaal wordt en het luide geluid in mijn oren verdwijnt, hoor ik hem.
Ik laat hem met mijn haar spelen. 'Praat met me.'
Mijn stem zit vast in mijn keel. Zoals altijd...
Langzaam trek ik me terug. Mijn haar plakt aan mijn natte wangen, mijn ogen zijn opgezwollen en mijn keel doet pijn. Als ik naar Jasper kijk, zie ik dat hij zich zorgen om me maakt. Maar hij zal het niet begrijpen, niemand kan het begrijpen.
'Het gaat wel,' weet ik uit te brengen, maar Jasper kan zien dat ik lieg.
Hij gelooft me duidelijk niet. 'Wat is er gebeurd, Thea? Je was oké, nu ben je duidelijk overstuur. Praat met me, alsjeblieft, ik kan het niet verdragen je zo te zien.'
Ik veeg mijn wangen af met mijn handen en haal diep adem om tot rust te komen. Dit is niet de eerste keer dat ik moet herstellen, en het zal niet de laatste zijn. Ik ben sterker dan dit. Ik ben op mezelf sterk.
Jasper heeft me misschien uit de nare herinnering geholpen, maar ik ga hem niet vertellen wat Luca me heeft aangedaan.
Het verleden is het verleden.
'Beloof me dat je mijn gedachten niet zult lezen,' zeg ik snel, maar vastberaden.
Ik sta op en loop snel de kamer door, de deken strak om me heen getrokken. Ik buk me en zoek door de paar spullen die ik heb meegenomen, op zoek naar een langere broek om aan te trekken.
Alles om dit lelijke, pijnlijke litteken te bedekken, gegeven door een even lelijke en pijnlijke man.
'Natuurlijk,' zegt Jasper, nog steeds op het bed zittend, verrast.
Als ik weer naar hem kijk, kijkt hij me vreemd aan. Zijn shirt heeft een natte plek van mijn tranen en zijn haar zit in de war.
Hij ziet er verward uit, en het zou logisch zijn om het uit te leggen. Maar ik kan mezelf er niet toe brengen het toe te geven.
'Heb ik je pijn gedaan?' vraagt hij, terwijl hij opstaat van het bed. Ik schud mijn hoofd en hij lijkt een beetje opgelucht. 'Wat is het dan?'
Ik schud mijn hoofd naar hem. 'Alsjeblieft, nu niet...'
'Dan later,' dringt hij aan, terwijl hij dichterbij komt. Deze keer blijft hij op een goede afstand van me staan. Hij geeft me tijd om na te denken, en daar ben ik dankbaar voor.
Maar toch vraagt hij me voorzichtig om een reden waarom ik zo overstuur raakte.
'Dit zou een goede dag moeten zijn,' zeg ik tegen hem, in een poging van onderwerp te veranderen. Alles behalve praten over... dat.
Hij zucht diep en haalt zijn handen door zijn haar. Ik zie zijn gezicht verzachten als hij beseft dat hij niets uit me zal krijgen.
Ik laat hem zien dat ik sterk kan zijn, ook al heeft hij geen idee waarom ik zo vastbesloten ben om dat te zijn.
'Je moet het me uiteindelijk vertellen,' zegt hij zachtjes. 'Vandaag wordt een goede dag voor je, dat beloof ik. En vanavond is er iets wat je moet weten, voordat we... dit doen.'
