Wolvenhuiden Book 3
Auteur
A. Makkelie
Lezers
429K
Hoofdstukken
61
In een wereld waar weerwolven en oeroude magie botsen, staan Killian en zijn roedel tegenover een meedogenloze vijand, Zachary, die Mera, Killians partner, gevangen heeft genomen en gemarteld. Terwijl ze worstelen om haar te bevrijden, ontdekken ze diepgewortelde geheimen en machtige bondgenoten, waaronder de raadselachtige wolf Thyra en de godin Freyja. Met de winterzonnewende in aantocht moet Mera samensmelten met Thyra om haar volledige krachten te ontketenen en Zachary te confronteren in een strijd die het lot van hun soort zal bepalen. Zullen ze slagen, of zullen Zachary's duistere plannen werkelijkheid worden?
Proloog
Boek 3:Wolvenskin
Proloog
MERA
. . . . Mijn handen zijn ijskoud; alle kracht is uit mijn lijf weggevloeid.
De pijnlijke woorden van een leugenaar spoken door mijn hoofd en brengen mijn gedachten in verwarring.
De zorgen die me elke nacht uit mijn slaap houden, worden met de dag ondraaglijker.
Ik klem me vast aan een sprankje hoop voor de toekomst.
Ik wacht op een lichtpuntje om me door deze zware tijden heen te slepen.
Mijn lichaam voelt als een gevangenis nu mijn toekomstdromen in rook zijn opgegaan.
Ik moet breken met wat me tegenhoudt en de obstakels overwinnen die me naar beneden proberen te trekken.
Ik vecht tegen de duistere gedachten in mijn hoofd terwijl ik naar iets positiefs zoek.
Ik moet uit deze benarde situatie ontsnappen, maar het leven werkt me tegen.
Kunnen we de nare gevoelens de baas worden die we allemaal diep vanbinnen proberen weg te stoppen?
Kunnen we het goede in onszelf naar boven halen?
Ik probeer me te concentreren voordat de sombere gedachten me meesleuren, maar ik voel me verstikt in deze wereld.
Mijn geluk is met mijn tranen weggespoeld.
Hoe kan ik de wrede gedachten in mijn hoofd begrijpen als ze zo meedogenloos zijn?
Ik zwem tegen de stroom in omdat het me blijft laten dromen.
Ik moet helder nadenken en vasthouden aan de reden waarom ik door deze zware tijd heen moet.
Maar ik kan het gevoel niet van me afschudden dat ik moet sterven om echt te leven...
***
KILLIAN
“Alpha.“
Killian keek op van zijn papieren toen hij Edvins stem in zijn hoofd hoorde. 'Vertel eens, Edvin,' zei hij.
“We hebben zoals afgesproken met Reidar gepraat, maar we zitten met de handen in het haar.“
“Zachary houdt haar voortdurend in de gaten, en we kunnen er niet ongezien in komen. Zelfs Reidar kan haar niet veilig weghalen,“ zei Edvin.
Killian liet zijn papieren vallen en wreef over zijn gezicht terwijl hij zuchtte.
Natuurlijk konden ze dat niet...
“Bedankt, Edvin. Blijf daar en hou de wacht. Ik zal me buigen over onze volgende zet,“ zei hij tegen Edvin.
“Zal ik doen, Alpha,“ antwoordde Edvin.
Killian stond op, liep naar het raam en keek uit over de besneeuwde wereld buiten.
Drie maanden waren voorbijgegaan en ze waren geen steek opgeschoten met Mera's bevrijding.
Hij had Edvin, Lars en Sven eropuit gestuurd om Reidar te ontmoeten, de situatie in te schatten en manieren te bespreken om Mera te bevrijden, maar in drie maanden hadden ze geen voet aan de grond gekregen.
Killian legde zijn handen op de vensterbank en keek naar de jonge wolven die achter het roedelhuis in de sneeuw ravotten.
Een week nadat hij haar stem in zijn hoofd had gehoord, moest hij zijn taken als alpha oppakken, en zijn dagen waren gevuld met roedelzaken, training, plannen maken, eten en slapen.
Hij was enorm gegroeid en veel sterker geworden.
Hij was er klaar voor om Zachary te lijf te gaan, maar dat zat er nog niet in omdat hij geen manier had om bij hem te komen.
Of bij haar...
Mera werd nog steeds mishandeld, maar het was niet meer alleen verkrachting. Hij had die pijn de afgelopen anderhalve maand niet meer dan drie keer van haar gevoeld.
Hij was opgelucht dat ze haar niet meer op die manier kwelden, maar ze voelde nog steeds pijn door elektrische schokken, snijwonden en gewrichtsblessures.
Ze verdient dit niet, en ik zal die schurken laten boeten voor wat ze haar aandoen.
Hij maalde niet om de pijn die hij voelde; hij gaf alleen om de pijn die zij voelde.
Hij verlangde er steeds meer naar om haar in zijn armen te houden en ervoor te zorgen dat niemand haar ooit meer een haar zou krenken.
Ik moet Kil vaker de vrije teugel geven zodat ik niet zonder plan naar die plek storm.
Dat zou regelrechte zelfmoord zijn.
Hij zuchtte terwijl hij zijn ogen sloot en zijn hoofd liet zakken.
Ik mis haar zo verschrikkelijk...
'Je zult haar terugkrijgen, Lian.'
Hij keek over zijn schouder toen hij haar binnen hoorde komen.
'Je zult haar weer in je armen houden, en voor je het weet zie je je eigen jonge wolven in de sneeuw spelen,' zei Revna terwijl ze haar hand op zijn schouder legde en naar de jonge wolven buiten keek.
'Dat is iets waar ik alleen maar op kan hopen,' zei Killian somber.
Niet omdat ik er niet zeker van ben dat we haar zullen terugkrijgen.
Nee, vanwege alles wat ze heeft doorstaan...
Hij had altijd een kind gewild met zijn partner, maar Mera was meerdere keren verkracht, en hij zou het haar niet kwalijk nemen als ze nooit meer dicht bij een man wilde komen.
Des te meer reden om die schoften om zeep te helpen.
Revna zuchtte terwijl ze haar hoofd op zijn schouder legde.
'Ik ken Mera niet zoals jij haar kent, maar ik weet dat ze een van de sterkste vrouwen is die er rondlopen. Jullie twee zullen elkaar terugvinden - dat weet ik zeker,' zei ze terwijl ze naar de jonge wolven bleef kijken.
'Dank je, Revna,' zei Killian terwijl hij zijn hoofd tegen het hare legde.
'Graag gedaan, Alpha,' zei ze met een lach in haar stem.
Revna was een goede vriendin geworden voor hem, Edvin en Ken. Niet alleen omdat ze Aksels partner was, maar omdat ze veel op hem leek.
Ze had hem vaak een hart onder de riem gestoken, en hij was dankbaar dat ze er was.
Naast Mera en zijn moeder was er niet veel vrouwelijke aanwezigheid in het huis geweest, en Revna bracht daar nu verandering in, nu Mera gevangen zat en zijn moeder nog steeds worstelde met de pijn van Adriens dood.
Killians borst deed pijn toen hij aan zijn vader dacht, maar niet om de voor de hand liggende redenen; hij had hem niet kunnen bezoeken in het mortuarium.
Killian had vaak geprobeerd naar zijn vader te gaan om plannen te maken voor zijn crematie, maar elke keer dat hij probeerde binnen te gaan, dwong zijn wolf hem te veranderen en er als een haas vandoor te gaan.
Hij begreep niet waarom dat gebeurde, en dat was niet eens het vreemdste...
Adriens lichaam was helemaal niet begonnen met ontbinden.
Hij zag er nog steeds hetzelfde uit als toen hij net door Dag om het leven was gebracht.
Niemand begreep waarom, en al snel hield Synne op met het verlaten van het mortuarium omdat ze was gaan hopen dat Adrien zou ontwaken, aangezien zijn lichaam niet ontbond.
Iedereen had geprobeerd met haar te praten, maar ze kon hem gewoon niet loslaten.
Het deed hem pijn om haar zo te zien, om te zien dat ze niet de afsluiting kreeg die ze nodig had, om te zien dat ze nog steeds hoopte op iets dat onmogelijk leek...
'Killian?' vroeg Revna en tilde haar hoofd op toen ze merkte dat hij gespannener werd.
Killian werd uit zijn gedachten gehaald door de roodharige en keek naar haar. 'Sorry,' zei hij voordat hij zich van het raam afwendde en weer in zijn stoel ging zitten.
'Mera?' vroeg Revna terwijl ze naar de andere kant van het bureau liep en ging zitten, al wetend dat hij aan iemand dacht.
'Mam,' zei hij terwijl hij onderuitzakte in zijn stoel en naar de papieren op zijn bureau keek.
Revna knikte. 'Pia en Elsa hebben geprobeerd haar te helpen het mortuarium te verlaten, maar tevergeefs. Het spijt me, Killian,' zei ze.
Revna was nu de bèta-vrouw nu ze de band met Aksel had voltooid.
Ze was erg goed in haar werk en een van de besten die hij ooit had ontmoet.
Ze was de enige vrouw die hij ooit had ontmoet die daadwerkelijk was opgeleid om de bèta van een roedel te worden. Ze was het enige kind van de bèta van de Halvmåne Roedel, geleid door Alpha Arne en Luna Astrid.
Ze waren in hun nopjes toen ze erachter kwamen dat Aksel haar partner was, maar het betekende ook dat wanneer Arne en Astrids baby geboren zou worden, hij een nieuwe bèta-familie zou moeten kiezen.
'Ik weet het, Revna. Houd me op de hoogte,' zei hij terwijl hij haar aankeek.
Ze gaf hem een kleine glimlach. 'Reken maar,' zei ze voordat de deur openging.
'Waarom is het dat als ik je niet kan vinden, je altijd bij onze alpha bent?'
Ze keken allebei naar Aksel en Ken, die binnen waren gekomen.
Revna lachte terwijl Aksel naar haar knipoogde en haar een diepe kus gaf.
Killian glimlachte naar hen. Hij was echt blij voor hen, maar hij kon niet voorkomen dat hij een steek in zijn hart voelde omdat hij zijn partner naast zich miste.
'Hoe gaat het met de roedel?' vroeg Killian terwijl hij naar zijn gamma keek nadat hij de brok in zijn keel had weggeslikt.
'Er zullen de komende vier maanden drie nieuwe baby's geboren worden, en vijf tieners worden de komende twee maanden vijftien.
'We zullen plannen moeten maken om hen naar Trøndelag te brengen en in de gaten te houden tijdens hun eerste verandering,' zei Ken.
Killian knikte. 'Zorg ervoor dat er vijf krijgers zijn om de tieners in de gaten te houden.'
Sinds de aanval werden de tieners die daar naartoe werden gebracht om te veranderen in de gaten gehouden en, indien nodig, gecorrigeerd door krijgers.
Ze zouden ervoor zorgen dat niets zoals wat er met hen was gebeurd, ooit weer zou voorvallen.
Zijn vader had de plannen gemaakt, en Killian volgde ze nu ook.
'Dat zal ik doen. Verder is de roedel zo gelukkig als mogelijk is op dit moment.
'Alles wat er gebeurt, heeft invloed op de roedel, en het is merkbaar dat ze niet zo zorgeloos zijn als voor het feest,' zei Ken.
De roedel miste hun luna.
Dat was al duidelijk geweest voor Killian, aangezien hij hun bezorgdheid voor haar door de band kon voelen als alpha.
'Dank je, Ken,' zei Killian voordat hij weer over zijn gezicht wreef.
'Nog nieuws van Edvin?' vroeg Aksel terwijl hij zijn hand op Revna's schouder legde en naar Killian keek.
'Ja, ze hebben Reidar ontmoet, maar er is op dit moment niets wat ze kunnen doen. We moeten bespreken wat we nu gaan doen voordat we iets anders kunnen ondernemen,' zei Killian terwijl hij naar zijn bèta keek.
'Wil je dat ik een vergadering regel met de andere alpha's?' vroeg Aksel.
Killian knikte.
'Vanavond. Hoe langer we niets doen, hoe meer zij zal lijden, en ik zal mijn wolf niet veel langer kunnen bedwingen als Mera pijn blijft lijden,' zei hij voordat er een grom uit zijn borst kwam.
Hij haalde diep adem om zichzelf en zijn wolf te kalmeren.
'Ik zal de telefoontjes plegen,' zei Aksel.
Killian wist dat Mera als een zus was geworden voor Ken, Aksel en Edvin, en te weten wat die jagers haar aandeden, was ook voor hen moeilijk te verteren.
'Dank jullie,' zei Killian. 'Jullie allemaal,' voegde hij eraan toe terwijl hij naar de drie keek.
'We staan achter je, broer,' zei Aksel met een kleine glimlach.
