De zilveren sirene
Auteur
Elle Jay
Lezers
1.4M
Hoofdstukken
33
Allie is klaar om volwassen te worden en voor het eerst in een wolf te veranderen, maar ze is niet erg enthousiast over het vinden van haar partner. Wat begint als een typische overgang naar volwassenheid, verandert in iets veel duisterders wanneer lang bewaarde geheimen en verborgen gevaren aan het licht komen. Allie ontdekt dat ze niet is wie ze dacht dat ze was, en dat haar band met haar partner sterker – en gevaarlijker – is dan ze ooit had kunnen weten. Ze moet zich een weg banen door een wereld vol geheimen. Zal ze toegeven aan de partnerband, of zal ze vechten tegen het gevaar dat haar wereld dreigt te vernietigen?
Hoofdstuk 1
ALLIE
'Oké mensen, dat was het voor vandaag,' riep Roland, waarmee hij de les afsloot. Iedereen begon richting de kleedkamers te lopen.
Ik sloeg mijn handdoek om mijn nek en nam een flinke slok water. 'Goed gewerkt vandaag, Allie,' zei Roland terwijl hij me vriendschappelijk op mijn schouder klopte.
Roland en ik kennen elkaar al sinds ik dertien was, dus we kunnen het goed met elkaar vinden. 'Bedankt,' antwoordde ik met een glimlach.
'Ik wil je iets vragen,' zei hij. 'Vertel,' zei ik terwijl ik het zweet van mijn gezicht veegde.
'Ik kan er vrijdag niet bij zijn. Zou jij de les willen geven? Ik denk dat je het wel aankunt.'
Wauw! Vraagt hij me dit echt? Kan ik dit wel? Ik voelde me opgewonden en zenuwachtig tegelijk.
'Allie?' vroeg Roland, terwijl hij met zijn hand voor mijn gezicht zwaaide. 'Allie?'
Ik besefte dat ik voor me uit staarde met een brede grijns op mijn gezicht. 'Sorry! Ja, ik wil de les wel geven,' zei ik, terwijl ik voelde dat ik een kleur kreeg.
'Mooi zo, bedankt. Ik vertrouw je en je kent de groep goed. Doe gewoon de gebruikelijke warming-up, wat oefeningen en wat sparren. Houd het simpel. Is dat oké?'
'Klinkt goed!' zei ik, iets te enthousiast. Ik voelde mijn wangen weer rood worden.
Roland lachte. 'Fijn, bedankt, Allie. Je zult het leuk vinden. Ze mogen je allemaal.'
'Bedankt,' zei ik verlegen. We namen afscheid en ik pakte mijn tas en schoenen.
Ik kom al bijna vijf jaar bij Red's Gym en het voelt als een tweede thuis. Als ik hier ben, voel ik me veilig en gelukkig.
Het is vreemd. Het is mijn favoriete plek geworden.
Ik was altijd al sportief, dus toen ik op school een flyer zag voor een zelfverdedigingscursus voor tieners, besloot ik erheen te gaan en vond het geweldig. Nu help ik met lesgeven in diezelfde cursus op woensdagen en vrijdagen, waarbij ik jonge tieners de kneepjes van het vak leer.
Red lag in het westelijke deel van het territorium, vlak bij de middelbare school en er woonden voornamelijk mensen. Vooral meisjes kwamen naar de zelfverdedigingslessen, maar soms kwamen er ook jongens. Jongens gingen meestal naar de vechtsporten.
Sinds ik vorige maand mijn school al had afgerond, breng ik hier de meeste tijd door. Dat is niet zo moeilijk omdat ik ook parttime in het café werk. Ik trok mijn schoenen aan en ging douchen.
Onder de douche dacht ik na over Roland die me vroeg les te geven. Ik kon niet stoppen met glimlachen!
Ik droogde me snel af en trok een oude zwarte spijkerbroek aan, een groen shirt met kleine sterretjes erop en zwarte schoenen. Ik droogde mijn lange haar en deed het in een knot boven op mijn hoofd.
Ik stopte mijn spullen in mijn tas en ging naar het café om iets te drinken. Ik zag Kayla praten met degene die daar werkte.
We hebben elkaar een paar jaar geleden in de sportschool ontmoet en zijn dikke vriendinnen geworden. We zaten op dezelfde middelbare school, maar hadden elkaar daar nooit ontmoet.
Ik rende naar haar toe en riep: 'Je raadt het nooit!' voordat ze iets kon zeggen. Ik was zo opgewonden dat ik meteen riep: 'Roland wil dat ik op vrijdag de les geef!'
'Wat gaaf!' riep ze uit, terwijl ze me stevig omhelsde. Ze liet me los maar hield mijn armen vast.
'Kom, we gaan je les plannen,' zei ze opgewonden. Ze trilde bijna!
Ze rommelde in haar tas en haalde er een groot notitieboek uit. We lachten allebei en gingen aan een lege tafel zitten.
Kayla en ik schelen niet veel in leeftijd, zij wordt volgende maand achttien en ik word zaterdag achttien. Net als ik had zij ook vorige maand al haar school afgemaakt.
We studeerden samen en werkten goed samen, dus het was voor ons niet moeilijk om af te studeren. Achttien worden is een grote mijlpaal voor weerwolven.
Het is wanneer je je wolf krijgt, wat betekent dat je in een wolf kan veranderen. Het betekent ook dat je sneller en sterker wordt.
En je geneest ook sneller. Ik was opgewonden dat ik mijn wolf ging krijgen en haar kracht zou kunnen gebruiken.
Maar het is niet allemaal rozengeur en maneschijn. Achttien worden betekent ook dat je je voorbestemde partner kunt vinden die je door de Maangodin wordt geschonken.
Ik was niet zo enthousiast over dit deel. Je voorbestemde partner vinden is als het vinden van de andere helft van je ziel.
Je voorbestemde partner vinden maakt je compleet en daarna breng je je hele leven samen door. Ik hoorde dat de band tussen partners heel sterk is en moeilijk te weerstaan.
Ik wist niet zeker of ik een levenspartner wilde, vooral niet een die ik niet zelf had gekozen. Ik had plannen voor mijn toekomst en ik wilde die niet opgeven om kinderen te krijgen met een vreemde.
Je kunt je voorbestemde partner afwijzen, maar dat is gevaarlijk. De band tussen partners verbreken is erg pijnlijk en als je niet sterk genoeg bent, kunnen jij en je wolf sterven.
We bestelden milkshakes en brachten 30 minuten door met het plannen van de les voordat we naar huis gingen. Kayla bood aan om me naar huis te rijden.
Ik legde mijn tas op de achterbank en ging voorin zitten. Toen we wegreden, vroeg Kayla: 'Heb je plannen voor je verjaardag? Het is bijna zover.'
'Nee, niets bijzonders. Ik wilde je vragen of je zaterdag mee wil naar de bioscoop?' 'Tuurlijk, graag. Plant Melissa iets?' vroeg Kayla.
'Ik denk het niet,' zei ik. 'Maar ze wil me wel meenemen naar het bos voor mijn eerste gedaanteverwisseling.'
'Cool,' zei ze. 'Ben je bang?'
'Een beetje,' gaf ik toe. Kayla glimlachte. 'Het komt wel goed.'
Melissa is mijn peetmoeder en zorgt voor me sinds mijn ouders omkwamen toen ik een baby was. Ze was de beste vriendin van mijn moeder. Ze groeiden op als buren en gingen samen naar school.
Hoewel ze een mens is, waren Melissa en mijn moeder, Suzanne, heel close, zoals zussen. Daarom weet Melissa al heel lang dat er weerwolven bestaan, wat ongebruikelijk is in de wereld van de weerwolven..
We vertellen mensen meestal niet over onze wereld. En nu is zij eigenlijk mijn enige familie. Toen ik jonger was, vroeg ik haar vaak naar mijn ouders. Ik wilde alles weten. Hoe roken ze? Wat was hun lievelingseten? Wat was hun favoriete film?
Ze zei altijd alleen maar dat het geweldige mensen waren. Naarmate ik ouder werd, merkte ik haar verdrietige gezicht en ogen op en ik besefte hoeveel pijn het haar deed.
Ik voelde me schuldig dat ik het haar vroeg. Dus stopte ik ermee.
Melissa zorgde goed voor me en gaf me alles wat ik nodig had. Ik vond dat ik moest stoppen met haar vragen te stellen over mijn ouders om haar te behoeden voor verdriet.
Als zij er niet was geweest, zou ik in het weeshuis van de roedel zijn opgegroeid. Ze was kapot geweest van verdriet toen ze omkwamen bij een auto-ongeluk toen ik zes maanden oud was.
Melissa paste op mij terwijl mijn ouders op date gingen. Ik herinner me niets van hen en soms ben ik daar blij om.
Ik denk dat het te pijnlijk zou zijn als ik me hun gezichten, stemmen en geuren zou herinneren. Ik vind het vreselijk dat ik geen ouders heb, maar zien hoe erg Melissa lijdt onder hun gemis, maakt mij ook verdrietig. Dat is een van de belangrijkste redenen waarom ik haar er niet meer naar vraag.
De laatste tijd heb ik gemerkt dat ze zich vreemd gedraagt. Ze is normaal gesproken spraakzaam en vrolijk, en we staan dicht bij elkaar, gaan vaak uit eten of naar de film.
Maar de laatste tijd is ze stil en afstandelijk, er lijkt iets mis. Vorige week kwam ik thuis en vond haar starend naar een foto van mijn ouders, met stille tranen die over haar gezicht liepen.
Ze veegde snel de tranen weg, in de hoop dat ik het niet zou zien en ging naar de keuken om het eten te maken. En de paar keer dat ik over mijn verjaardag heb gepraat, lijkt ze er niet over te willen praten.
Eerdere verjaardagen vierde ze altijd met me mee, een zweem van verdriet over haar tere gezicht. Maar dit jaar lijkt het veel erger.
Ik wist niet wat haar nu zo verdrietig kon maken. Ze is altijd een beetje verdrietig na weer een jaar zonder mijn ouders, maar dit lijkt anders.
Ik dacht dat het misschien komt omdat ik achttien word en volwassen zal zijn, misschien denkt ze dat ze me zal verliezen als ik mijn voorbestemde partner vind. Bij mijn diploma-uitreiking vorige week zat Melissa trots in het publiek.
Ze keek zo liefdevol en hoewel ik wenste dat mijn ouders er waren om me op het podium te zien, voelde ik me gelukkig dat ik haar in mijn leven had. Als zij niet voor me had gezorgd, had ik in het weeshuis van de roedel moeten wonen.
Ze omhelsde me stevig toen ik van het podium afkwam met mijn diploma. Haar mooie gezicht straalde van trots toen ze me feliciteerde.
We reden een paar minuten en Kayla stopte op de kleine oprit naast het huisje. We werken morgenochtend allebei in het café, dus Kayla zei dat ze me zou ophalen.
Hoewel ik geslaagd ben voor mijn rijexamen, heb ik nog geen auto, dus Kayla geeft me soms een lift. Ik pakte mijn tas van de achterbank en bedankte haar voor het meerijden.
Het huisje ligt aan de rand van een dicht bos aan de verre kant van het noordelijke gebied van onze roedel. De Gold Creek roedel is een van de grootste in Noord-Amerika en is goed in zaken en organisatie, wat het succesvol maakt.
Alfa Spencer was een sterke en eerlijke leider en had al jaren geleden een bondgenootschap gesloten met de twee dichtstbijzijnde roedels. Het roedelhuis waar de alfa, bèta en gamma's en hun families wonen, samen met wat personeel en krijgers, ligt helemaal aan de andere kant van het terrein. Ik ben er nooit binnen geweest, maar Kayla en ik zijn er een paar keer langs gereden.
Net nadat ze haar rijbewijs en auto kreeg, maakten we lange ritten om de omgeving te verkennen. Het huisje is groot met een schuin rood pannendak.
Gele houten luiken zitten voor elk raam en er is een grote tuin voor met veel felgekleurde bloemen. Het was lente dus de tuin stond vol nieuw leven, maar eigenlijk zag de tuin er het hele jaar door goed uit.
Het was Melissa's lust en haar leven en ze besteedt veel van haar vrije tijd aan het kweken van zeldzame en speciale planten, kruiden en bloemen, van de meeste had ik nog nooit gehoord. Ik liep door de bijpassende gele voordeur en legde mijn tas op de bank.
Melissa was niet thuis. Ze werkt bij een groot architectenbureau dichter bij het centrum van de stad en was nog aan het werk.
Ik ging naar de keuken en mijn maag maakte een luid geluid. Het was alsof hij wist dat ik in de buurt van eten was!
Ik maakte een broodje kalkoen en ging aan de bar zitten om te eten. Ik hou meer van eten dan van wat dan ook.
Terwijl ik mijn broodje opat en mijn bord schoonmaakte, begon ik na te denken over mijn verjaardag. Ik had er eigenlijk nog niet veel over nagedacht.
Eerdere verjaardagen waren heel... nou ja, normaal! Een taart, cadeaus en een dagje bowlen of naar de film.
En natuurlijk al mijn lievelingseten! Maar dit was echt een belangrijke verjaardag en er was veel druk.
Achttien worden betekent officieel dat je volwassen bent in de roedel. En dan is er nog de eerste verandering die pijn zal doen.
Ik ben blij dat Melissa bij me zal zijn, maar ik begon er zenuwachtig over te worden.
Ik ruimde op en deed toen mijn schoenen uit, maakte het me gemakkelijk op de bank om de les voor vrijdag af te maken. Ik wilde dat het perfect zou zijn.
Ik was zo opgewonden als ik er alleen al aan dacht! Het voelde alsof ik dichter bij mijn doel kwam om mijn eigen sportschool te openen, gericht op zelfverdediging en vechtsporten.
Zodra ik mijn eerste zelfverdedigingsles had afgerond, wist ik dat dat was wat ik met mijn leven wilde doen. Het was als een plotseling inzicht en ik kende eindelijk mijn doel in het leven.
Die eerste les was een belangrijk moment voor me geweest. Toen ik een poster op het schoolbord zag die de les aankondigde, voelde ik me ertoe aangetrokken.
Op mijn dertiende was ik stil en verlegen. Ik hield me meestal op de achtergrond op school, zonder speciale vaardigheden of hobby's.
Alle andere kinderen wisten dat ik een wees was (iedereen weet alles in de weerwolvengemeenschap!) en hoewel niemand gemeen was, lieten ze me meestal alleen. Ik was blij dat ik niet gepest werd, maar het betekende wel dat ik bijna geen vrienden had en onhandig was in sociale situaties.
De les volgen in de sportschool maakte me veel zelfverzekerder en hielp nieuwe vrienden te maken. Het voelde natuurlijk aan om te leren vechten.
Ik voelde me geaccepteerd en gelukkig elke keer dat ik daar was en ik ontmoette Kayla. We werden meteen vrienden en zijn sindsdien bevriend gebleven.
Ze is grotendeels het tegenovergestelde van mij. Ze is lang, slank en heeft prachtig blond haar dat van nature golvend is.
Toen we elkaar voor het eerst ontmoetten, dacht ik dat ze het elke dag krulde en ik geloofde haar niet toen ze zei dat ze dat niet deed. Pas toen ik bij haar bleef logeren, besefte ik dat ze de waarheid sprak.
Ze waste haar haar 's avonds en als ze 's ochtends wakker werd, was het perfect. Ik bedoel, alsof het klaar was voor een modeshow! Prachtige, zachte golven van gouden zijde!
Ik was daarentegen klein, nauwelijks 1,50 meter lang. En helemaal niet slank.
Ik zou niet zeggen dat ik dik of te zwaar ben, meer gespierd en sterk omdat ik veel train. Curvy, denk ik.
Mijn haar was lang tot mijn middel, steil en donkerbruin. Maar onze persoonlijkheden pasten bij elkaar, ook al waren we behoorlijk verschillend.Alsof ik haar mijn hele leven al kende en de rest van mijn leven zal kennen. En de les volgen was nog maar het begin.
Nadat ik zelfverdediging had geleerd, volgde ik vechtsporten, allerlei soorten. En daarna vechtsporten tot ik alles had geprobeerd wat de sportschool aanbood.
De zelfverdedigingsles is altijd mijn favoriet geweest en toen ik zestien was, begon ik te helpen bij het geven van de les. Roland heeft altijd gezegd dat ik goed ben in het lesgeven aan de jongere mensen in de klas.
Ik heb het altijd leuk gevonden om hen te helpen omdat ik mezelf in velen van hen terugzie. Het zien hoe ze zelfverzekerder worden en opgroeien tot jonge volwassenen maakt me erg gelukkig.
Die les geven op vrijdag is belangrijk omdat ik weet dat als het goed gaat en ik het goed doe, het kan leiden tot kansen om in de sportschool te werken die me meer ervaring als leraar zou geven. Het zou zelfs kunnen leiden tot een baan in de sportschool.
Dat zou geweldig zijn! Mijn telefoon maakte een geluid met een bericht van Melissa dat ze vanavond tot laat moet werken.
Dat is elke dag deze week tot nu toe. Ik heb haar nu al sinds het weekend niet meer gezien, wat ongebruikelijk is.
We appen een tijdje heen en weer en ik vertel haar over de les op vrijdag aangezien ik haar waarschijnlijk vanavond niet meer zal zien. Ik hoop alleen dat ze me niet ontwijkt.
