Alles Draait om Timing
Auteur
Lezers
117K
Hoofdstukken
16
Hoofdstuk 1
Mijn wekker ging zoals gewoonlijk om half zeven af. Ik rolde me om en drukte op de snoozeknop. Ik rekte me geeuwend uit en bleef in bed liggen. Mijn hoofd zat vol gedachten aan Jonathan.
Ik stelde me voor dat hij bovenop me lag. Hij streelde mijn borsten met zijn ruwe handen. Hij glimlachte naar me terwijl hij naar beneden zakte om me te proeven.
Ik voelde hoe zijn vingers bij me naar binnen gleden.
BIEP! BIEP! De wekker ging weer af.
Ik sleepte mezelf uit bed en stapte onder de douche. Mijn fantasie moest later maar verdergaan.
Ik wist niet goed waarom Jonathan steeds in mijn dromen opdook. Hij had me niet laten merken dat hij ook maar een beetje geïnteresseerd was.
Mijn innerlijke stem bleef me plagen. Blijf gewoon met hem flirten; laat hem weten dat je interesse hebt!
Ik droogde me snel af en kleedde me aan. Ik trok mijn pantalon, een lange trui en mijn nieuwe laarzen aan. Terwijl ik mijn lange bruine haar droogde, dacht ik aan de dag die voor me lag. Ik maakte een lijstje in mijn hoofd: de stomerij ophalen, langs het postkantoor voor postzegels, en eieren en brood kopen.
Ik had een drukke dag voor de boeg en mijn lijst met klusjes werd steeds langer.
Ik keek in de spiegel en was blij met deze nieuwe outfit. De kleding zat me goed en liet mijn rondingen mooi uitkomen.
Mijn dertigste verjaardag kwam in zicht. Ik deed mijn gebruikelijke, eenvoudige make-up op om mijn donkerbruine ogen te accentueren. Daarna smeerde ik mijn handen in met lotion en liep naar beneden.
Ik woonde in een prachtig appartement aan de hoofdweg met geplaveide stoepen. Het lag dicht bij alle hippe restaurants en winkels in de stad. Ik had geen auto nodig. Ik kon overal te voet of met een korte taxirit komen.
Ik vond het fijn om overal dichtbij te wonen.
Ik dronk mijn ochtendthee en at snel een geroosterde boterham met pindakaas. Ik pakte mijn handtas en aktetas en ging de deur uit om mijn dag in het Anderson Center te beginnen. Ik werkte daar nu bijna drie jaar als activiteitenbegeleider.
Buiten zag ik een taxi door de straat rijden. Ik ging op de stoeprand staan en zwaaide naar de chauffeur.
Hij stuurde de auto vlot naar de kant van de weg. Hij glimlachte toen ik achterin instapte.
„Goedemorgen,“ zei hij terwijl hij in de achteruitkijkspiegel keek. „Waar gaat de reis naartoe?“
Zonder op te kijken zocht ik in mijn grote tas. Ik wilde zeker weten dat ik mijn mobieltje niet was vergeten.
„Anderson Ave zesentwintig, alstublieft. Het is het Anderson Center voor ouderen.“
De taxichauffeur reed het drukke verkeer in. „Komt in orde, mevrouw.“
Mijn dag was net als de meeste andere dagen. Ik ging naar mijn kantoor en bekeek mijn agenda en berichten.
Het Anderson Center is een enorm woonzorgcentrum voor ouderen. Er wonen vijfhonderd mensen, van zelfstandig wonenden tot patiënten die veel zorg nodig hebben.
Ik heb twee assistenten met wie ik constant overleg. Ik ben trots op mijn werk en let heel precies op de details van elk evenement dat ik organiseer.
De bewoners mochten me meteen graag. Velen van hen voelen inmiddels als familie.
„Hallo, mevrouw Jenny!“ hoorde ik van een oudere vrouw die in de deuropening stond.
„Hoi! Mevrouw Mary, hoe voelt u zich vandaag?“
„Goed, hoor. Ik heb een paar mededelingen voor je opgeschreven om in de maandelijkse nieuwsbrief te zetten,“ legde ze uit. Ze liep naar binnen om me het papier te geven.
„Oké, ik kan de meeste wel toevoegen, behalve deze, mevrouw Mary. U weet dat ik mevrouw Beatrice niet kan aanspreken omdat ze onvriendelijk zou zijn,“ zei ik streng.
„Die vrouw is de onbeleefdste persoon die ik ooit heb ontmoet. Je weet dat ze niet eens gedag zegt als je haar in de gang tegenkomt. Dat hoort niet! Ze kijkt je niet eens aan, en het ligt niet alleen aan mij. Ik heb het aan anderen gevraagd…“
„Mevrouw Mary, we moeten niet over anderen oordelen.“
Ik sprak de oudere vrouw nog even streng toe. Ik wist dat de ruzie tussen deze twee nooit zou worden opgelost. Ik liet Mary zo snel mogelijk gaan, zodat ik mijn e-mails kon lezen. Daarna kon ik me klaarmaken voor de groepsactiviteit van vandaag.
Vandaag was het knutseldag, één van mijn favoriete dagen. Ik hou er enorm van om dingen te maken. De helft van mijn avonden breng ik door op Pinterest om ideeën voor de bewoners te zoeken.
Het Anderson Center heeft een grote aparte ruimte die ik als knutselkamer heb ingericht. Er staan planken vol met plastic opbergbakken. Ze zijn allemaal voorzien van een label. Er zit van alles in, van verf tot kralen, glitters, lijm en nog veel meer!
Mijn lessen zitten elke week helemaal vol.
Er werd op de glazen deur geklopt. Ik zag dat het Ericka was, mijn assistente.
„Hoi, mevrouw Jenny, ben je klaar voor de les vandaag?“ vroeg ze.
„Ja, ik heb er zin in. Kijk eens naar deze pompoen,“ zei ik terwijl ik het voorbeeld pakte om te laten zien. Het was een holle pompoen gemaakt van pijpenragers. Bovenop zat een grote herfststrik.
Ericka riep verrast toen ze de pompoen voelde: „Hoe heb je dat gedaan? Hij is stevig, maar hij is gemaakt van pijpenragers?“
„Ja!“ legde ik uit. „Het is best makkelijk te maken, maar de voorbereiding is veel werk. Daarom heb ik jou en Nancy gevraagd om vandaag vroeg naar de les te komen. We moeten vijfentwintig ballonnen opblazen. Maar maak je geen zorgen, ik heb een pomp voor ons gekocht.“
„Hoi!“ We werden onderbroken door mijn andere assistente.
„Goedemorgen, Nancy! Ben je er klaar voor om vandaag ballonnen te pompen?“ zei ik terwijl ik haar de kleine pomp en een zak ballonnen gaf.
Ik legde uit: „Kijk, als je de ballon hebt opgeblazen, kunnen de dames de pijpenragers eromheen draaien.“ Ik deed het voor. „Daarna smeren ze met een kwastje deze witte lijm over de pijpenragers en op de ballon. Als het helemaal droog is, prik je de ballon gewoon lek. En dit is dan wat je overhoudt!“ Ik hield de pompoen trots omhoog.
„Dat is prachtig!“ zei Ericka vol bewondering.
„Ik heb ook deze oordopjes meegebracht. Zo krijgt in ieder geval niemand een hartaanval tijdens onze les,“ lachte ik.
Mijn werkdag vloog voorbij. Zoals gewoonlijk was er niet genoeg tijd om alles te doen wat ik wilde.
Aan het eind van de dag stopte ik mappen en notitieboekjes in mijn aktetas. Ik nam ze mee naar huis om er na het eten verder aan te werken.
Ik liep de parkeerplaats af en ging op de drukke stoep staan. Ik wachtte tot er een taxi voorbijkwam. Ik keek naar de dakloze man die bij de bushalte zat en glimlachte.
Ik zie hem hier elke dag. Een paar keer per week breng ik hem eten uit de kantine. Ik heb geprobeerd hem te vertellen dat er organisaties zijn die hem kunnen helpen. Maar hij lijkt er nooit veel interesse in te hebben.
Ik ging naar de supermarkt om een paar boodschappen te halen.
„Hoi, Jonathan!“ zei ik tegen de man bij de kassa. „Hoe gaat het met je?“
„Hoi, Jenny! Druk als altijd,“ antwoordde hij. „We hebben hier meer personeel nodig.“
„Het is me opgevallen dat het steeds drukker wordt. De buurt groeit echt enorm.“
„Dat klopt,“ zei hij, terwijl hij half naar me glimlachte. Hij keek me recht aan en aarzelde even. „Het is altijd leuk om je te zien.“
„Insgelijks.“ Ik grijnsde.
Soms dacht ik dat hij misschien met me probeerde te flirten. Maar als hij echt iets wilde, had hij me vast al wel mee uit gevraagd. Ik kwam hier nu al ruim een jaar, vaak meerdere keren per week.
Hij was erg knap. Hij was lang en breed, met een lichte stoppelbaard die hij netjes bijhield. Ik had gehoopt dat er inmiddels wel iets meer tussen ons zou zijn opgebloeid.
Ik pakte snel wat ik nodig had voor het avondeten van de komende dagen. Daarna liep ik terug naar de kassa. Ik keek naar hem terwijl hij de vrouw voor me hielp.
Mijn gedachten van vanmorgen schoten weer door mijn hoofd. Hij begon mijn boodschappen te scannen.
„Het lijkt erop dat je graag kookt?“ vroeg hij.
„Jazeker!“ antwoordde ik.
Ons gesprek werd onderbroken door een oudere man. Hij kwam vragen of Jonathan wilde helpen in het kantoor.
Weer thuis zat ik aan tafel te eten. Er is een grote erker met uitzicht op de straat in de stad.
Ik opende de luxaflex en keek een tijdje naar buiten. Ik keek naar de vaste mensen die voorbijkwamen.
Aan de overkant van de straat liepen de zakenmensen. Ze leken het perfecte stel: ze zagen er allebei goed uit, lachten en gaven elkaar elke ochtend een afscheidskus voordat ze ieder hun eigen weg naar het werk gingen.
Dan was er de oudere vrouw die elke avond de zwerfkatten te eten gaf.
Daarna zag ik de nieuwe politieagent. Hij leek iets ouder te zijn dan ik, maar in dat uniform zag hij er zeker sexy uit.
Hij was hier pas een paar dagen geleden komen wonen. Ik vond het fijn om hem als buurman te hebben. Niet dat ik bang was om alleen in het appartement te zijn, maar een politieagent als buurman gaf toch een veilig gevoel.
Ik had de kans nog niet gehad om hem echt te ontmoeten.
Ik richtte me nog een hele tijd op mijn werk. Uiteindelijk sloot ik de luxaflex, trok mijn pyjama aan en kroop in bed.
Morgen werd vast en zeker weer een drukke dag op het werk.
Vannacht dwaalden mijn gedachten af naar de nieuwe buurman!
