De Winterhof-serie boek 2: De koningin van de fae
Auteur
M. L. Smith
Lezers
1,5M
Hoofdstukken
52
Seraphina heeft altijd tussen twee werelden gestaan: deels sterfelijk, deels fee, en volkomen ongewenst. Wanneer ze gedwongen wordt een twijfelachtige bondgenootschap aan te gaan met de kille, autoritaire koning Cazimir, verandert haar al gevaarlijke leven in een wirwar van geheimen, verraad en sluimerende spanningen. De politiek aan het hof is dodelijk, de magie is onvoorspelbaar en het vertrouwen is schaars. Maar nu vijanden dichterbij komen en loyaliteit vervaagt, moet Seraphina een keuze maken: haar hart beschermen of alles op het spel zetten om de mensen van wie ze houdt te redden. In dit feeënrijk is niets wat het lijkt – en liefde is misschien wel de gevaarlijkste kracht van allemaal.
Hoofdstuk 55
DE FAE’S GEVANGENE DEEL II
Caz was een emotioneel wrak, vol woede, verdriet, haat en verlangen terwijl hij op Seraphina neerkeek. Zijn hoofd martelde hem met pijnlijke gedachten waar hij maar niet aan kon ontsnappen.
Zelfs nu, terwijl hij niets liever wilde dan haar misdaden aan het licht brengen, haar laten boeten voor elke waarheid die Beatrix hem slechts minuten geleden had opgebiecht, kon hij alleen maar zien hoe mooi zijn partner was. Hoe adembenemend mooi, ook al was ze bang.
Ze is bang voor me, fluisterde een klein stemmetje in zijn hoofd, dat er kapot van was.
Maar meer dan dat zag hij het als het bewijs dat hij nodig had dat ze schuldig was. Waarom zou ze bang voor hem zijn als ze onschuldig was?
Zij had dit gedaan – hun paringsband tegengewerkt. Zich met leugens een weg gebaand naar zijn bed, naar zijn hart. Hij was het alleen maar erger aan het maken. Hij gooide nog wat olie op het vuur van haar verraad.
Ergens kon hij nog steeds niet geloven waar ze nu stonden, de toekomst donker en in duizend stukken aan hun voeten.
Seraphina’s bedrog had tot dit moment geleid.
Was er ooit iets echt geweest tussen hen? Of was liegen altijd makkelijk gegaan voor zijn partner, haar leugens zo goed verborgen dat hij ze nooit had opgemerkt tot nu?
Verdriet trof hem als een bliksemschicht, brandde door hem heen tot hij niets anders voelde dan immense pijn en een verwoestende storm waar hij geen controle over leek te hebben.
Dus probeerde hij het niet.
Hij liet het op haar los. Hij wilde dat ze pijn had zoals zij hem pijn had gedaan.
“Ja, ik weet alles wat ik over je moet weten, Seraphina,” zei Caz duister. “Een halfbloed dienares,” beet hij uit, en hij walgde van het woord zelfs terwijl het over zijn lippen kwam. “De dochter van mijn vijand. Een vrouw die me bij elke kans in de rug stak. Je misdaden tegen mij zijn eindeloos.”
Hoe diep gingen die misdaden precies?
Koning Auburn had lang geleden al bewezen een listige koning te zijn. Had hij tien jaar geleden al ontdekt wat Seraphina voor Caz betekende, voordat hij het zelf had gerealiseerd, en een plan op touw gezet om haar tegen hem te gebruiken?
Was er ooit iets echt geweest tussen Caz en Seraphina? Of had zijn partner hem verleid met haar lieve woordjes, haar verslavende hitte en heerlijke lichaam, waardoor hij emoties voelde waarvan hij lang had gedacht dat ze verloren waren?
Hij was nooit eerder voor iemand gevallen zoals hij voor Seraphina gevallen was, zelfs niet voor Celeste.
En toch had Seraphina hem net zo moeiteloos bedrogen als dat kreng had gedaan. Zijn hart kneep hard samen en pijn verspreidde zich door zijn hele lijf.
Alleen was het niet fysiek, maar emotioneel. Diep tot in zijn ziel. Het soort pijn waarvan hij had gedacht dat hij het nooit meer zou voelen. Hij onderdrukte het en liet zijn woede, zijn haat voor deze hele situatie naar boven komen, wat zijn woede aanwakkerde.
Seri’s ogen vulden zich met tranen, en hij haatte de aanblik ervan. Hij haatte het dat ze macht over hem hadden; dat zij macht over hem had.
Hoe kon hij haar tranen weg willen vegen en zich willen verontschuldigen terwijl zij degene was die hem had gekwetst? Hij wist het niet, maar toch voelde hij zich zo. In plaats daarvan klemde hij zijn kaken zo hard op elkaar dat hij een tand voelde barsten door de druk.
“Dat is niet eerlijk,” fluisterde Seraphina, haar stem dik van de tranen. “Ik heb mijn ouders niet gekozen, en ik heb je nooit verraden–”
Hij viel haar in de rede. Hij wilde geen leugen meer horen van haar mooie lippen. Hij wilde niet dat zijn vastberadenheid verzwakte, wat het geval was geweest vanaf het moment dat ze zijn leven was binnengewandeld.
Zijn liefde voor zijn partner was een zwakte geweest die hem veel had gekost, en hij moest ervan af.
“Je hebt me naar je laten verlangen, me voor de gek gehouden zodat ik om je zou gaan geven, terwijl je de hele tijd wist dat ik nooit het smerige nageslacht van koning Auburn in mijn bed zou toelaten,” antwoordde hij, zijn stem vol zelfhaat.
Koning Auburn was smerig, walgelijk tuig, niet in staat om iets anders voort te brengen dan meer van zijn eigen rottigheid.
Hij kon onmogelijk die eigenschappen in Seraphina terugvinden, maar Caz was vastbesloten om het te proberen. Vastbesloten om de hartverscheurende emoties te stoppen die voortdurend op zijn gebroken hart bonsden.
Het enige wat hij wilde was haar excuses horen, haar leugens, alles geloven wat ze had gezegd. Maar als hij dat deed, zou hij zichzelf alleen maar verder verzwakken. Hij zou zichzelf en zijn volk openstellen voor de mogelijkheid van nog meer verraad.
Wat zou de volgende hem kosten? Zijn koninkrijk?
“Die Death Rattler,” ging Cazimir boos verder, wanhopig om Seraphina’s ware beweegredenen te achterhalen. “Was het zelfs wel een echte aanval, of was het een list om me naar jou toe te lokken? Zodat ik een zielig, waardeloos halfbloedje zou opmerken?”
Hij verdraaide zijn vraag en de beledigingen die erin schuilhielden, vormde het zo dat zijn woorden waar klonken, ook al geloofde hij ze zelf niet.
Als ze zo tegen hem had samengespannen, dan was ze waardeloos. Dan was ze zielig. En hij zou die belediging nooit vergeven.
“Stop ermee me zo te noemen,” snauwde Seri ruw, terwijl een traan over haar wang gleed.
Zijn adem stokte. Je gaat te ver.
Caz negeerde het en zijn vastberadenheid versterkte alleen maar.
Ze veegde de traan snel weg voordat ze de rok van haar jurk met haar vuisten vastgreep. “Wat vraag je me zelfs?”
“Hoe ver gaat je verraad, Seraphina?” eiste Cazimir, en hij schudde zijn hoofd terwijl hij zichzelf dwong door te gaan.
“Je hebt me vanaf het begin afgeleid van mijn ware doel. Was dat het plan? Om me mezelf en mijn plan om ten oorlog te trekken tegen jouw soort te laten vergeten? Wist je dat je mijn partner was voordat je hier zelfs maar aankwam? Heeft je kutvader weer een groots plan tegen me bekokstoofd, en was je maar al te enthousiast om je sociale status op te krikken?”
“Luister naar jezelf!” riep Seri uit. “Denk je dat ik heb gepland dat je me zou ontvoeren? Dat ik heb gepland om bijna dood te gaan door vergiftiging, alleen maar zodat je me zou zien staan? Waarom zou ik ooit–”
“Om me voor de gek te houden zodat ik om je ging geven!” brulde hij, de pijn en verdriet dik in zijn stem terwijl zijn woorden in de nacht weergalmden.
“Hoe kun je zelfs maar doen alsof je om me geeft? Je wilt hier niet eens met me over praten. Je hebt me bij elke gelegenheid beledigd. Je hebt een speer naar me gegooid!” schreeuwde Seri, met dezelfde mengeling van emoties in haar eigen stem.
Dat maakte hem woedend. Hij had alleen maar zijn huis en zijn hart voor haar opengesteld. Hij had met haar gepaard, haar zijn alles gemaakt ondanks de moeilijkheden die zijn hof daardoor kon veroorzaken.
Hij had zijn eigen bondgenoten gedood om haar te beschermen, en zij had het lef om zijn loyaliteit in twijfel te trekken? Om in twijfel te trekken hoe hij zich voelde?
“Ik heb die speer laten oplossen voordat hij zelfs maar bij je in de buurt kwam,” snauwde Cazimir, niet in staat om zich op de andere kwesties te richten.
Als hij dat deed, dan wist hij dat hij de waarheid zou toegeven. Hij gaf niet alleen om Seraphina. Wat hij voelde ging zoveel dieper – en dat was wat deze hele situatie zo pijnlijk maakte. Ondraaglijk.
“Als je niet zwak was geweest en had weggekeken, had je dat geweten, prinses Seraphina.”
Seri vernauwde haar met tranen gevulde ogen. “Ik denk dat je koningin bedoelt.”
Cazimir siste en liep met grote passen naar haar toe. Hij drong haar persoonlijke ruimte binnen, terwijl de kou in golven van hem afstraalde.
Ondanks alles was de aantrekkingskracht tot haar te groot. Hij wilde haar vasthouden, haar in zijn armen trekken en doen alsof alles in orde was. Maar door wat ze hem had aangedaan, kon hij niet toegeven aan zijn instinctieve drang om troost te vinden in haar aanraking.
Hij kon niet nog een fout riskeren, niet wanneer het hem en zijn volk alles kon kosten.
En toch kon hij het niet laten een hand op haar wang te leggen, wanhopig om haar zachte huid te voelen.
“Jou mijn koningin maken was een vergissing,” fluisterde hij hard, terwijl zijn ziel huilde.
Hij was te snel geweest met haar paren. Hij had iemand binnengelaten die zijn koninkrijk net zo makkelijk kon vernietigen als redden.
Hij had voorzichtiger moeten zijn.
Seraphina kromp ineen alsof hij haar had geslagen. Haar adem stokte in haar keel, terwijl een nieuwe golf van tranen naar de oppervlakte kwam.
Zijn vastberadenheid om haar pijn te doen verzwakte, zelfs terwijl hij hees zei: “Als ik had geweten dat je de dochter van koning Auburn was, had ik je met nog geen vinger aangeraakt. Hoe zou ik iemand zoals jij ooit kunnen willen?”
Makkelijk.
Want, ongeacht wat ze had gedaan, haar hart lokte hem naar haar toe, als een mot naar een vlam. En zijn ziel, dat zwarte, bedorven ding, verlangde naar het licht in die van haar. Smachtte ernaar, zoals hij de kou in de lucht nodig had. Zoals hij haar warmte tegen zijn huid nodig had, en haar zachte, sensuele kreuntjes die zijn oren vulden terwijl hij haar nam.
Kon ze echt alles hebben geveinsd?
“Als ik had geweten dat je Celeste had geneukt, had ik je ook met nog geen vinger aangeraakt,” beet Seraphina uit tussen opeengeklemde tanden, terwijl nog een traan over haar gezicht gleed.
Zijn ogen werden groot van verbazing, en zijn neusgaten verwijdden zich.
“Dat klopt,” daagde ze hem uit. “Terwijl jij mijn geheimen aan het ontdekken was, ontdekte ik die van jou.”
“Wie heeft je dat verteld?” vroeg hij. Zijn woede verdween als sneeuw voor de zon door de verse lading tranen die over haar gezicht stroomde.
Niet in staat zichzelf tegen te houden, veegde hij ze weg. Zijn hart deed pijn om een compleet andere reden.
Ze reageerde niet op zijn aanraking. Het was bijna alsof ze het niet eens kon voelen.
Toen ze geen antwoord gaf, haar ogen vol met zoveel verwarring en pijn, vroeg hij opnieuw. “Wie heeft je dat verteld?”
