Boek 1 Allie in Wonderlust
Auteur
S. K. Dingman
Lezers
186K
Hoofdstukken
17
Allie is het beu om te doen alsof ze voldaan is. Slechte dates, teleurstellende ontmoetingen en eindeloze frustratie zorgen ervoor dat ze klaar is om de hoop op te geven ooit de vonk te vinden waar ze stiekem naar hunkert. Dan trekt een ongebruikelijke uitnodiging haar naar een verborgen wereld genaamd Wonderlust, een plek vol verleiding, mysterie en ervaringen ver buiten haar comfortzone. Nieuwsgierig maar voorzichtig stapt Allie een wereld binnen waar genot opwindend en gevaarlijk voelt, en onvergetelijk is. Elke ontmoeting verlegt haar grenzen en maakt delen van haarzelf wakker die ze veel te lang verborgen heeft gehouden. Maar hoe dieper ze zich in Wonderlust verliest, hoe moeilijker het wordt om fantasie en werkelijkheid van elkaar te scheiden. Wat begint als één gedurfde keuze, verandert al snel in een verrukkelijke reis vol verlangen en zelfvertrouwen, en de ontdekking van precies datgene wat ze al die tijd heeft gemist.
Hoofdstuk 1
Allie rolde op haar rug en zuchtte gefrustreerd. Ze streek met een hand door haar blonde, licht krullende haar terwijl ze naar het plafond staarde.
Het deprimerende, witte spackplafond wekte medelijden en wrok in haar op, zowel voor zichzelf als voor de man die momenteel naast haar lag. Een man die zichzelf graag de titel van „vriendje“ gaf.
Gavin hijgde zwaar naast haar, zijn gezicht rood en ontspannen van pure bevrediging.
„Dat was geweldig, Allie. Fuck! Je bent gek.“ Hij lachte terwijl hij op zijn zij rolde om haar aan te kijken.
Allie dwong zichzelf om weg te kijken van het intimiderende plafond en keek in Gavins ogen, die niets dan bewondering en liefde toonden.
Ze beet op haar lip om te voorkomen dat ze iets zou zeggen waar ze spijt van zou krijgen, rolde bij hem vandaan en stapte uit bed.
Terwijl ze even de tijd nam om haar frustratie uit te blazen, merkte Allie dat haar tepels hard werden door de plotselinge naaktheid. Ze vroeg zich af of ze überhaupt wel stijf waren geweest tijdens de allesbehalve opwindende seks. Ze schudde haar hoofd om de medelijdende gedachten van zich af te zetten, woelde door haar haar en pakte haar jurk—hemelsblauw met wit, met een strak lijfje en een wijd uitlopende rok.
„Luister, Gavin—“
„Ik ben zo blij dat je bent gebleven. Is ochtendseks niet het beste wat er is? Het is spontaan en een fucking geweldige manier om wakker te worden.“
Allie hoefde niet te kijken om te weten dat er een domme, jongensachtige grijns op zijn gezicht stond.
Wat een kind.
„Het is beter als er tijd is om van de daad te genieten, in plaats van het als een race te behandelen,“ mompelde ze terwijl ze in haar jurk stapte.
„Huh? Zei je iets, schatje?“
Allie rolde met haar ogen om de vreselijk clichématige bijnaam, draaide zich naar hem toe en stak haar rechterarm door de witte mouw.
„Kijk,“ zei ze terwijl ze haar linkerarm door de blauwe mouw stak, „ik denk niet dat dit gaat werken.“
Gavins wenkbrauwen fronsten van verwarring terwijl hij toekeek hoe ze de jurk over haar rondingen streek.
„Wat bedoel je?“
Allie maakte het zwarte lint los dat ze graag om haar pols droeg en sneerde om de onwetendheid van haar vriendje.
„Ik bedoel dat ik het uitmaak. Ik ben op je uitgekeken.“ Ze bond het zwarte lint om haar haar en maakte een perfecte strik boven op haar hoofd. „Ik ben er klaar mee dat je me niet bevredigt.“
„Me niet bevredigt? Wat in godsnaam bete—“
„Ik heb nog niet één orgasme gehad sinds we samen zijn,“ zei Allie koeltjes.
Gavin ging abrupt rechtop zitten. „Niet? Waarom heb je niets gezegd? Ik zou hebben—“
Allie snoof smalend.
„Je zou gefaald hebben, net als al die andere keren.“ Zuchtend pakte ze haar telefoon en handtas van de ladekast. Ze keek naar de tijd op haar scherm en vloekte binnensmonds.
Ik kom te laat.
„Kijk, het is wat het is. Voel je niet slecht. Het is tot nu toe voor iedereen idioot moeilijk gebleken om me te laten klaarkomen.“ Ze haalde haar schouders op en draaide zich weer naar Gavin om.
Haar reactie leek hem alleen maar boos en beschaamd te maken.
„We kunnen andere dingen proberen! In plaats van zomaar bij me weg te rennen zonder het überhaupt te proberen.“ Hij pakte haar hand vast en gaf haar niet de kans om terug te deizen. „We kunnen dit uitpraten.“
Hij trok haar het bed op en boog zich naar voren om haar lippen te kussen.
Gavin kuste haar alsof zijn leven ervan afhing. Zijn ene hand verstrengelde zich in haar haar, terwijl de andere over haar lichaam naar beneden gleed. Hij begon haar jurk op te tillen om de zachte, weelderige huid van haar kont te strelen, wat haar zachtjes deed kreunen.
Allie kon niet voorkomen dat ze het een beetje warm kreeg van zijn aanraking en hun hartstochtelijke kus. Ze liet hem de controle nemen, omdat ze wist dat hij het gevoel had dat hij de grip op haar kwijtraakte.
Ze gunde hem de illusie totdat ze er weer genoeg van had.
Hij verbrak de kus en liet zijn voorhoofd tegen het hare rusten.
„Allie, ik hou van je. Ik wil bij je zijn.“ Zijn gezicht ontspande bij deze bekentenis, en de liefde waar hij over sprak, straalde uit zijn donkere ogen.
Allie kon hem alleen maar vol ongeloof aanstaren.
Is hij helemaal gek geworden?
Liefde was echt het laatste waar ze aan dacht. Ze miste die emotie, en met een goede reden. Ze zag wat het met mensen deed, en hoe het ze kon beheersen.
Hoe het ze kon verwoesten.
Met woede die door haar aderen raasde, rukte Allie zich los uit zijn greep. Ze leunde naar hem toe, haar gezicht op centimeters van het zijne.
Haar houding was allesbehalve liefdevol, in tegenstelling tot wat Gavin vlak daarvoor had laten zien.
„Ik hou niet van je. Dat heb ik nooit gedaan, en dat zal ik ook nooit doen. Ik vertelde je vanaf het begin dat ik geen liefde wilde. Gewoon wat gezelligheid en seks. Jij hebt me de titel van een relatie opgedrongen. Jij wilt meer. Ik niet.“ Ze trok zich terug en zag hoe zijn uitdrukking veranderde van schok naar complete wanhoop.
„Alice…,“ fluisterde hij.
„Noem me niet zo!“ snauwde ze. Allie draaide zich om, griste haar schoenen mee en liep naar de deur. „Vaarwel, Gavin.“
Allie sloeg de deur achter zich dicht, waardoor de schilderijen in de gang van het appartementencomplex trilden van de harde klap.
Ze kookte van woede. Het lef dat hij had om haar geboortenaam te gebruiken. Hoe hij daar überhaupt achter was gekomen, was haar een raadsel.
Een gevoel van afschuw kroop over haar huid bij de gedachte aan de mensen die haar die naam hadden gegeven.
Zieke, verdomde klootzakken.
Toen ze een blik op haar telefoon wierp, trok ze bleek weg bij het zien van de tijd.
Ik ben te laat! Ik ben te laat!
Allie glipte in haar hakken en haastte zich door de gang naar de liften.
Ze stopte voor de zilveren deuren en drukte haastig op de rode knop in de vorm van een pijl naar beneden.
„Kom op, kom op!“ pufte ze boos, terwijl ze haar armen over elkaar sloeg en ongeduldig met haar voet tikte.
Na een minuut gingen de deuren open. Ze stapte haastig in en drukte direct op de knop voor de begane grond.
Zodra de deuren sloten, greep ze de kans om via de spiegelwand haar uiterlijk te controleren.
Allie streek onzichtbare kreukels uit haar jurk. Daarna bracht ze haar handen naar haar gezicht om te controleren of haar make-up niet was uitgelopen na haar onbevredigende avontuurtje.
Ze pauzeerde even om naar haar lichtblauwe ogen te staren.
Wat een verveelde, droevige ogen.
Allie knipperde met haar ogen net toen de tranen opwelden en haar spiegelbeeld vertroebelden. Ze schudde haar hoofd en knipperde snel, in een poging de ongewenste tranen weg te jagen die over haar wangen dreigden te stromen.
Ze had geen tijd om hierbij stil te staan. Ze moest naar een belangrijke afspraak.
De lift gaf een luide ping voordat de deuren opengingen. Allie haastte zich langs de mensen die stonden te wachten en liep in een stevige pas door de hal naar buiten.
„Tot ziens, Allie,“ klonk een hese, oudere stem, waardoor ze stil bleef staan op de traptreden.
Allie draaide zich om en zag niemand minder dan haar favoriete persoon: de portier, George.
De oudere heer glimlachte, pakte zijn uniformpet vast en tikte ertegenaan om haar te groeten, wat een bos zwart, grijzend haar onthulde.
Ze kon niet anders dan terug glimlachen.
„Vaarwel, George. Dit is de laatste keer dat we elkaar zien,“ bekende Allie, terwijl een golf van verdriet over haar heen spoelde.
George zette zijn pet weer op en opende de deur voor een ander stel dat het gebouw verliet. Toen ze ver genoeg weg waren, stapte hij voorzichtig naar beneden totdat hij op dezelfde trede stond als zij.
„En waarom is dat? Voldeed Gavin niet aan je verwachtingen?“ Hij grinnikte plagend, hoewel er een veelbetekenende blik in zijn ogen verscheen.
Allie bloosde.
„Ik bespreek dat liever niet met je.“ Ze draaide zich weg, terwijl haar wangen en borst ongemakkelijk warm aanvoelden. „Je ziet hem bijna elke dag en praat met hem alsof hij je eigen zoon is. Het zou pijnlijk worden als ik iets over ons… privéleven zou vertellen.“
Hij grinnikte opnieuw, duidelijk geamuseerd door Allies plotselinge verlegenheid.
„Geloof het of niet, ik stond ooit in jouw schoenen. Avontuurtjes met zoveel potentie die uitmondden in een teleurstellende neukpartij—“
Allie hapte naar adem en staarde hem met grote ogen aan, terwijl hij zonder aarzelen verderging.
„En als je eerlijk bent over je smaak, krijg je walgende blikken.“ Hij keek haar vol medeleven aan en zette een klein stapje dichterbij.
„En als klap op de vuurpijl maak je vanaf het begin duidelijk dat je maar één ding wilde. Dat ene ding om die honger te stillen die je nauwelijks kunt beheersen... om je vervolgens door hen in een relatie te laten dwingen. En dan stellen ze je nog meer teleur wanneer ze het na hun eigen hoogtepunt nog maar twee minuten volhouden.“
Ze kon haar oren niet geloven. Haar lieve George had gevloekt EN had precies omschreven wat haar overkwam.
De honger, de blikken.
De complete teleurstelling.
Nu de waarheid op tafel lag, vulden Allies ogen zich opnieuw met tranen.
Ze schraapte haar keel en opende haar mond om iets te zeggen, toen een lange man met een zwarte hoge hoed haar aandacht trok. Ze keek hem aan. De vochtigheid verdween uit haar ogen en trok direct naar beneden. De plotselinge drang om te hijgen overspoelde haar bijna terwijl ze hem met haar ogen verslond.
Ze nam zijn gezicht in zich op en bekeek de scherpe, gladde kaaklijn die uitliep in een bijna spitse kin. Hij had lichte stoppels op zijn gezicht, waardoor Allies vingers kriebelden bij de gedachte om over dat ruwe haar te strijken.
Zijn jukbeenderen waren zichtbaar, maar niet in die mate dat hij er mager uitzag. Het gaf hem juist een heel gezonde uitstraling, ondanks zijn lichte huid. Vanonder zijn hoge hoed piepte net een stukje donker, pluizig en krullend haar tevoorschijn.
Toen ze in zijn ogen keek, viel haar iets vreemds op. Voor haar gevoel leken die bijna oranjekleurige ogen iets duisters en… zondig verdraaids te verbergen.
Alleen al die gedachte liet haar op haar lip bijten om te voorkomen dat er een kreun zou ontsnappen.
Terwijl de lange heer voorbijliep, leek de tijd stil te staan. De mensen op het trottoir leken te verdwijnen, en hoewel hij haar geen blik waardig gunde, wakkerde dat het vuur in haar binnenste alleen maar heter en heviger aan.
Een geschraap van een keel naast haar trok haar uit de allesverslindende hitte waarin ze langzaam verdronk. Ze richtte haar blik abrupt weer op George en schaamde zich direct dat ze zo afgeleid was geraakt. En zo fucking opgewonden.
„Sorry,“ mompelde ze, terwijl ze in haar nek wreef.
George lachte, een diepe keelklank die een glimlach op Allies gezicht toverde. „Zoals ik al zei, ik begrijp het.“
Hij keek even rond voordat hij een stap dichterbij deed. „Misschien kan ik je helpen, lieve Alice.“
Allie verstijfde bij het horen van haar echte naam, maar ze liet hem uitpraten zonder hem terecht te wijzen.
„Ik ken een plek die je zou kunnen helpen met je… behoeften.“ Hij opende zijn uniformjas en zocht in zijn binnenzak, totdat zijn gezicht verried dat hij had gevonden wat hij zocht.
Allie hief haar handen op. „Oh nee, George. Ik red me we—“
Hij drukte een kaartje in haar hand en brak haar afwijzing af. „Denk er gewoon eens over na. Deze plek heeft wonderen voor mij gedaan, en dat zou voor jou ook zomaar kunnen. Zorg gewoon dat je rond zonsondergang op dit adres bent, en zij regelen de rest.“
Zuchtend stopte Allie het kaartje in haar handtas. Ze was absoluut niet van plan om naar een of andere louche plek te gaan voor wat ontlading.
Ze wilde hem precies dat gaan vertellen toen haar telefoon overging. Haar ogen werden groot. „Oh shit! George, ik moet gaan. Ik hoop je snel weer te zien.“ Ze kuste hem gehaast op zijn wang, draaide zich om en rende de trap af.
„Kom snel eens langs! Dan drinken we thee!“ riep hij, terwijl hij met een hand in de lucht zwaaide.
Allie keek niet meer achterom, maar zwaaide met haar hand terug om te laten weten dat ze hem had gehoord.
