Alfa Asher
Auteur
Midika Crane
Lezers
798K
Hoofdstukken
44
Hoofdstuk 1.
Boek 7:Alpha Asher
Beste alfa van Verlangen,
„Ik neem de vrijheid u te schrijven met een verzoek. Uw advertenties en nieuwsberichten zijn me niet ontgaan, en ik dacht: waarom niet een gokje wagen? Ik ben maar een doorsnee lid van uw roedel, maar dit zou echt een wereld van verschil voor me kunnen maken.“
„Ik ben vader van twee kleine meiden, eentje van twaalf en de ander van elf. Ik hoop van harte dat u mijn verzoek in overweging wilt nemen.“
Met vriendelijke groet,
James Thorne.
***
James Thorne,
„We hebben uw verzoek zorgvuldig bekeken. Helaas kunnen we op dit moment geen groen licht geven.“
Onze welgemeende excuses,
alfa van Verlangen.
***
Beste alfa van Verlangen,
„Er is wat water onder de brug gestroomd, en ik waag opnieuw een poging. Uw advertenties slaan aan, nietwaar? Ik zou graag een uitnodiging willen vragen voor uw grote feest.“
„Het is het gesprek van de dag, en u, de alfa van Verlangen, staat aan het roer. Ik ben een alleenstaande vader, heb twee banen, en twee dochters, een van vijftien en de ander van veertien.“
In de hoop op een positief bericht,
James Thorne.
***
James Thorne,
„We hebben uw verzoek in beraad genomen. Helaas kunnen we op dit moment geen positief antwoord geven.“
Het spijt ons ten zeerste,
alfa van Verlangen.
***
Beste alfa van Verlangen,
„Ik waag een laatste poging... Soms vraag ik me af of er ooit iemand uit onze contreien wordt uitverkoren. Wellicht zal de nieuwe alfa Asher mijn dochters en mij een kans gunnen.“
„Ik ben nog steeds vader, werk nu drie banen, en heb twee dochters, een van zeventien en de ander achttien. Mijn gezondheid laat me in de steek. Ik weet niet hoeveel tijd me nog rest.“
Met een sprankje hoop,
James Thorne.
***
James Thorne,
„We hebben uw verzoek overwogen. Helaas kunnen we op dit moment geen positief antwoord geven.“
We wensen u alle goeds,
alfa van Verlangen.
***
Beste alfa van Verlangen,
„Ik schrijf u om een uitnodiging te vragen voor uw jaarlijkse feest. Ik heb het elk jaar van een afstand gevolgd, en was stikjaloers op de gelukkigen die mochten gaan.“
„Ik ben negentien jaar oud en pas getrouwd, en mijn zus is twintig en, tja, ze snakt naar wat actie. Mag ik dat zo zeggen? Onze vader zou dit voor ons gewild hebben.“
Vol verwachting,
Sky Thorne.
***
Sky Thorne,
„We hebben uw verzoek bekeken. Het doet ons genoegen u te kunnen melden dat u en uw zus welkom zijn op alfa Asher's jaarlijkse feest!“
„Uw uitnodigingen, inclusief instructies en geschenken, zullen over vier dagen bij u arriveren.“
Van harte gefeliciteerd,
alfa van Verlangen.
ALAYA
„Het ligt niet aan jou, het ligt aan mij.“ Zijn gezicht blijft onbewogen, zonder een spoortje emotie.
„Ik wilde echt dat het tussen ons zou werken, maar we passen gewoon niet bij elkaar. Ik hoop dat we vrienden kunnen blijven,“ zeg ik, in een poging oprecht te klinken.
Plotseling klaart zijn gezicht op en pakt hij mijn schouders vast. „Geweldig! Echt fantastisch, Lay...“
„Echt waar?“ vraag ik enthousiast, ondanks dat ik niet dol ben op die bijnaam. „Meen je dat?“
„Ik weet zeker dat je die baan krijgt!“ Zijn woorden geven me nieuwe moed. Ik slaak een diepe zucht waarvan ik niet wist dat ik hem inhield.
Mijn hele toekomst hangt af van deze auditie. Als ik het niet goed doe, zal ik nog een paar maanden het geld van mijn overleden vader moeten gebruiken. Hoe eerder ik kan stoppen met het geld van mijn vader te gebruiken, hoe minder schuldig ik me elke avond zal voelen.
En als ik geld kan verdienen met acteren? Dan zou het leven opeens de moeite waard zijn.
„Nog maar twee dagen,“ zeg ik met trillende stem. Ik friemel zenuwachtig aan de band van mijn tas. „Ik moet nog minstens vijfenveertig seconden tekst uit mijn hoofd leren.“
Mijn beste vriend Carter slaat zijn arm om mijn schouder en leidt me weg van de kleine theatergroep waar ik bij zit. Hij is niet erg voorzichtig met mijn rugzak, maar zorgt er wel voor dat hij de koffie in mijn rechterhand niet morst.
Dat zou een ramp zijn.
„Geloof me, ze zullen je meteen kiezen,“ verzekert Carter me met een warme glimlach die laat zien dat hij in me gelooft.
Carter komt uit de Harmony Roedel maar verhuisde vier jaar geleden naar de Desire Roedel toen we nog op school zaten. Zijn advies is niet altijd het beste omdat hij altijd de vrede wil bewaren, maar zijn steun houdt me op de been.
Zijn kalme, groene ogen zijn een grote steun geweest sinds mijn vader overleed... Toen ik alles verloor. Mijn baan, mijn zus aan haar nieuwe echtgenoot.
We praten nog steeds, maar ze weet dat ik er niet blij mee ben dat ze op haar negentiende trouwde. En met een bankier? Zo saai als een dooie mus.
Carter geeft me een por. „Luister, ik moet terug naar mijn familie. Red je het om alleen naar huis te lopen?“
Carters familie is als mijn eigen familie. Ze hadden me bijna in huis genomen na de dood van mijn vader, wetende dat mijn moeder was overleden bij de geboorte van mijn zus.
Carters moeder, die huizen ontwerpt, is erg welgesteld. Ze staat bekend om het decoreren van Alpha Ashers jaarlijkse feest, maar ze vertelt Carter nooit de details.
Dit wordt zijn eerste jaar dat hij meehelpt. Hij zegt opgewonden zo vaak als we langs de advertenties ervoor lopen.
„Ik neem aan dat je je voorbereidt op het feest, hè?“
De hele roedel is dat. Van het ene uiteinde van de stad tot het andere maken mensen zich klaar voor de drukste tijd van het jaar. Morgenavond begint het feest en verzamelen mensen zich om het vuurwerk te bekijken en naar de muziek te luisteren.
Niemand zal echter naar binnen kunnen kijken. Tenzij je bent uitgenodigd. Maar niemand uit mijn deel van de stad zal dat zijn, het enige deel dat zowel overdag als 's nachts moet leven. De bijnaam nachtroedel beschrijft de gewone mensen niet echt.
De perfecte artiesten van de Hoofdstraat krijgen alle banen - en al het geld. Wij blijven over om in koffiezaken of hotels te werken, voor de bezoekers die het nachtleven niet aankunnen.
Mijn droom is om ooit op de Hoofdstraat te acteren. 's Nachts en in de schijnwerpers te leven en beroemder te worden dan zelfs de alfa. Ik wil ontsnappen aan mijn huidige leven.
Carter ziet een poster op een raam geplakt. Hij laat me los om hem eraf te halen. „Dit is het. Kun je geloven dat ik naar binnen mag? Naar binnen? Wat als ik de alfa ontmoet?“ vraagt Carter, terwijl zijn haar, dat de kleur heeft van verbrand hout uit de Freedom Roedel bossen, in zijn ogen valt.
Hij kan zich een knipbeurt veroorloven, maar ik niet, en hij wil er geen nemen. Ik kijk naar de poster. Carter denkt echt dat hij op het feest zal zijn.
Hij mag niet in mooie kleren komen opdagen. Hij mag niet drinken en dansen of wat rijke mensen ook doen op zo'n evenement. Hij zal werken, ervoor zorgen dat iedereen de hele avond eten en drinken heeft.
Toch wou ik dat ik kon gaan. De poster glanst als ik hem naar de ondergaande zon draai. Het geeft ons een glimp van het leven van rijke mensen.
Ze wonen boven op hun heuvel, komen nooit naar beneden en laten zich niet zien. Een beetje zilveren glitter schittert op het donkerpaarse papier. Krullerige letters slingeren zich over de pagina en nodigen je uit voor iets wat iemand zoals ik niet kan hebben. Deze poster kost waarschijnlijk meer dan wat ik in een maand verdien.
Ik bekijk de tekst: Alpha Ashers Geweldige en Fantastische Jaarlijkse Feest! Wil je weten wat er binnen in het huis van de alfa gebeurt? Nu kun je het meest stijlvolle, belangrijkste feest van het jaar zien. Er is geen ander zoals dat van Alpha Asher! Je kunt een uitnodiging aanvragen door een brief te schrijven. We hopen dat je dit jaar geluk hebt! Beste wensen, Alpha van Desire en zijn Team.
Ik rol met mijn ogen. Ik ruik aan het papier en het ruikt naar bosbessen. Vreemd.
„Zoals gewoonlijk overdreven,“ zeg ik, terwijl ik het papier aan Carter teruggeef. „Je moet me alles vertellen.“
Hij knikt, maar kijkt bezorgd. Een paar maanden geleden tekende hij een contract waarin stond dat hij niet over het feest mocht praten waar hij aan meewerkte.
Hij is al voorzichtig geweest om me geen details te vertellen, wat me alleen maar nieuwsgieriger maakt. „Tuurlijk,“ zegt hij, dan kijkt hij op zijn horloge. „Ik kom te laat. Zie ik je morgen?“
„Natuurlijk,“ zeg ik, terwijl hij bij me wegloopt. De zon gaat achter hem onder, waardoor hij oranje en roze lijkt te gloeien.
Mijn vriend ziet er erg goed uit, en hij weet het niet eens. Hij vertelt me dat hij wacht op zijn partner, wat moeilijk te geloven is, gezien hoe onze roedel erover denkt.
Partners zijn een probleem. Laat je niet doden. Dat is waar onze roedel om bekend staat.
Handschoenen zijn erg populair bij mannen hier, ik denk niet dat ik er een zonder heb gezien; behalve Carter. Hij wil er wel een paar.
Vooral de Hoofdstraat zegt dat ze nodig zijn, sommige entertainmentbedrijven maken ze zelfs onderdeel van het uniform.
Carter loopt snel weg op zijn dure sneakers die zijn moeder voor hem kocht. Ik loop weg op mijn oude schoenen die er ouder uitzien dan ik.
Terwijl ik mijn lege koffiebeker weggooi, luister ik naar de geluiden van de Hoofdstraat.
De luide muziek echoot door de donkere steegjes en bereikt de vergeten achterstraten waar ik woon. Het ritme is opwindend en geeft een klein kijkje in het leven van de rijken. Er zijn vijf rijke mensen voor elke arme in deze roedel.
Ik behoor toevallig tot de weinigen die moeite hebben om rond te komen.
***
Als ik bij mijn kleine appartement aankom, is de zon ondergegaan. Het is een eenvoudige plek, gekocht met het geld van de dood van mijn vader. Zodra ik genoeg heb, ben ik van plan al het geld dat ik kreeg aan een goed doel te geven dat hij leuk zou hebben gevonden.
Mijn bed geeft me constant een schuldgevoel.
Het is eigenlijk gewoon een bank bedekt met dekens. De nachten kunnen koud worden hier aan de rand van de stad, dus als ik geen dekens meer heb, gebruik ik handdoeken.
Er ligt een briefje op me te wachten op de bank als ik thuiskom.
Ik laat mijn tas op de grond vallen en pak het op. Het is van mijn zus.
Hé Lay,
Dylan en ik kwamen vanochtend langs maar je was er niet...
Zin om langs te komen?
Ik heb spannend nieuws!
Je allerbeste zus ooit, Sky.
Ik moet lachen om hoe ze zichzelf de beste zus noemt.
Hoewel ik niet echt zin heb om het mooie huis van mijn zus te bezoeken - dat heel anders is dan waar ik woon - klinkt haar briefje alsof ze moet praten.
Kennende Sky, is ze waarschijnlijk overstuur over iets wat Dylan heeft gedaan en maakt ze er een berg van een molshoop van.
Ik trek een jas aan en besluit naar haar huis te lopen in plaats van geld uit te geven aan een taxi. Sky woont niet ver weg, maar er naartoe lopen betekent door een rijkere buurt wandelen.
***
Tegen de tijd dat ik bij haar huis aankom, is het donker en koud. Haar huis is fel verlicht, wat me niet verbaast. Sky wil altijd beter voor de dag komen dan haar buren, maar ze luistert zelden naar wat ik zeg.
Ze weet dat ze veel is veranderd sinds onze vader overleed, maar het lijkt haar niet te deren. Waarom zou het? Sky heeft een leven waar veel mensen van dromen, vooral degenen uit onze arme buurt.
Ik klop op haar deur en kijk naar een tuinkabouter in de buurt.
De deur gaat meteen open, alsof ze op me wachtte. Daar staat mijn zus, haar wangen rood van de wijn, haar ogen glanzend van opwinding. Het is vreemd om haar rommelig te zien, haar normaal gesproken nette zwarte haar in de war.
„Kom snel binnen,“ zegt Sky, terwijl ze me naar binnen trekt en de deur achter me sluit.
Ik besteed niet veel tijd aan het bekijken van haar gezicht.
Ze heeft de decoratie veranderd...
Eerder had ze Dylans donkere en sobere stijl behouden. Nu is de hal vol roze, wit en gouden kleuren. Het is heel... Sky.
Ik ben verbaasd dat Dylan het haar heeft laten doen.
„Wow,“ zeg ik, kijkend naar een vaas met nepwitte rozen in de hoek, op een marmeren standaard. „Het ziet er heel anders uit.“
Sky bijt op haar lip terwijl ze haar arm in de mijne haakt. „Dylan heeft eindelijk ja gezegd. Maar dat is niet waarom ik je vroeg te komen.“
Ze leidt me naar een kleine tweepersoons bank en laat me zitten, maar gaat niet naast me zitten. Er is iets in haar donkere ogen dat me ongemakkelijk maakt. Sky is van nature mooi, en ze weet hoe ze haar uiterlijk moet gebruiken om te krijgen wat ze wil.
Een flip van haar gladde zwarte haar, een flits van haar stralend witte glimlach, en ze heeft iedereen zover dat ze doen wat ze wil.
Behalve mij.
„Dus, waarom ben ik hier?“ vraag ik, terwijl ik achterover leun op de harde bank. Ik denk dat Sky hem heeft gekozen omdat hij er goed uitziet, niet omdat hij comfortabel is.
„Weet je nog hoe papa altijd uitgenodigd wilde worden voor het feest van de Alpha van Desire toen we klein waren?“
Ik slik moeizaam. Sky en ik praten niet veel over onze vader. Ze bezoekt zijn graf nooit, ze zegt dat het te triest en verwaarloosd is voor haar. Zijn ziekte was moeilijk voor ons, en het is nog steeds lastig om te denken aan de man die ons opvoedde nadat onze moeder overleed bij Sky's geboorte.
We proberen niet te praten over de familie die we niet meer hebben.
„Het feest waar hij nooit voor werd uitgenodigd, ja,“ zeg ik.
Sky gilt als een klein kind, haar hoge hakken maken lawaai op de dure vloer terwijl ze opspringt. Ze grijpt mijn handen en schudt ze opgewonden.
„Ik heb voor ons beiden gevraagd, en raad eens!“
Ik voel dat ik geen adem kan halen.
„We zijn uitgenodigd!“
„Ik kan het niet geloven...“
Zodra ik dit zeg, rent Sky de kamer uit, haar lange haar en mooie groene jurk wapperend. Ik overweeg haar te volgen, maar ze komt bijna meteen terug, met een schoon vel papier dat licht naar bosbessen ruikt.
Ze duwt het in mijn hand.
Beste Sky Thorne,
We hebben uw verzoek bekeken.
We zijn verheugd u te kunnen mededelen dat u en uw zus zijn uitgenodigd voor Alpha Ashers jaarlijkse feest!
Uw uitnodigingen zullen over vier dagen arriveren, met uw instructies en geschenken.
Gefeliciteerd,
Alpha van Desire.
