Alfa Jasper
Auteur
Midika Crane
Lezers
2,3M
Hoofdstukken
51
Hoofdstuk Een
Thea
Ik sta met mijn rug naar het bos, tegenover mijn beste vriendin.
„Hou daarmee op,“ smeekt ze, haar ogen kijken over mijn schouder. Ze wil dat ik naar het veilige huis ga in plaats van grappen te maken.
„Ik vermaak me prima.“ Ik glimlach naar haar en doe alsof ik in het donkere bos kijk. Het licht van het huis helpt niet veel.
June, mijn beste vriendin, wiebelt van de ene voet op de andere. Ze wil me redden van het gevaar dat ze denkt dat in het bos schuilt. Maar ze is te bang om naar buiten te komen.
„Thea, ik meen het. Kom binnen,“ zegt ze, haar stem trilt. Ze beeft niet van de koude wind.
Ik begin rond te dansen, stappend op de herfstbladeren.
„Spookwolven bestaan niet,“ zing ik luid, mijn stem wordt meegevoerd door de wind.
June schudt haar hoofd en wrijft zenuwachtig over haar armen.
„Ik zweer het, ik kom je niet redden als een Spookwolf je meeneemt naar zijn hol,“ waarschuwt ze me. Ze meent het.
Ik stop met dansen en draai me langzaam om naar het bos. Het is groot, koud, donker, en ik weet niet zeker of er iets leeft. Maar ik kan mezelf niet tegenhouden.
„June, we moeten naar binnen.“
„Waarom?“ vraagt ze, haar ogen wijd terwijl ze me de trappen op ziet lopen.
Ik gil keihard. June gilt ook als ik langs haar val, het huis in, en op het zachte tapijt land.
Ze slaat de deur hard dicht en leunt ertegen.
Ik draai me om naar haar. June ziet er doodsbang uit, haar ogen weerspiegelen alle verhalen die ze heeft gelezen over Spookwolven. Ik begin te lachen.
„Gefopt!“
Haar angst verandert in woede als ze beseft dat ik haar voor de gek heb gehouden.
„Ik zag geen Spook, maar ik zag je gezicht wit wegtrekken.“ Ik kan niet stoppen met lachen. Ik sta op, tegenover een boze June.
„Sukkel! Hoe vaak moet ik het nog zeggen? Spookwolven zijn niet grappig,“ zegt ze boos, wrijvend over haar hoofd terwijl ze probeert te kalmeren.
Ik glimlach. „Doe niet zo serieus, June.“
Ze zucht diep en probeert te ontspannen. Sinds we klein waren, gelooft June in de enge verhalen die oudere kinderen op school ons vertelden.
En de meeste van die verhalen gingen over Spookwolven.
„Niet zo serieus doen? Wil je soms eindigen als alfa Jasper?“ daagt ze me uit.
Ik rol met mijn ogen. Daar gaan we weer.
Alfa Jasper verdween op een nacht en werd nooit meer gezien. Het verhaal gaat dat Spookwolven hem meenamen en vermoordden, net als zijn vader. Maar dat was lang geleden.
Anderen denken dat hij zelfmoord pleegde, en niemand wilde alfa zijn na hem.
„Jasper is niet vermoord door Spookwolven, gekkie...“ zeg ik tegen haar.
June kijkt me met toegeknepen ogen aan. „Je hebt gelijk, want hij is nu een van hen.“
***
Ik zwaai met de hondenriem terwijl ik loop, kijkend hoe het nepleer glanst in het schemerige licht. Donkere wolken hangen aan de hemel en werpen duistere schaduwen.
Het doet me zuchten, geïrriteerd.
De Devotion roedel ligt midden in het roedel Kwartier. Het kan hier warm zijn, maar het weer is meestal grijs en saai.
Het is niet prettig om omhoog te kijken en een donkere wolk te zien die nooit regen brengt.
Ik heb besloten om June's irritante hond vandaag terug te brengen. Ze is mijn beste vriendin, degene die ik gisteravond bezocht. Ze wilde me niet alleen naar huis laten lopen, over het pad langs het enge Spookbos.
Ze was zo overtuigd dat de verzonnen Spookwolven me zouden meenemen en vermoorden, dat ik haar Jack Russell mee moest nemen.
Ik kan het net zo goed vandaag doen en in het daglicht naar huis lopen. Na gisteravond besluit ik de langere weg door het dorp te nemen, in plaats van door het bos.
Ik was Squiggles (of hoe ze hem ook noemt) bijna kwijtgeraakt.
Het dorp is klein. Er zijn andere dorpen in de roedel, maar die liggen allemaal ver weg en zijn net zo geïsoleerd als het onze. Het ligt zo dicht op elkaar, niemand vertrekt, en niemand komt binnen.
Tenminste, niet sinds mensen weer in Spoken zijn gaan geloven.
Te bang om het dorp te verlaten, hebben de meeste mensen gekozen voor een simpel leven weg van de rest van de wereld.
Veel mensen, inclusief ik, hebben ook geaccepteerd dat we misschien nooit onze partners zullen vinden. Het is triest. Maar sommigen denken dat het veiliger is om weg te blijven van waar Spookwolven zouden zijn.
Ik glimlach in mezelf, denkend aan de verhalen.
Jasper. Hij was de zoon van de alfa. Vele jaren geleden verdween hij, en zijn vader stierf kort daarna. Iedereen dacht dat het Spookwolven waren, dus verlieten ze de roedel.
Ze pakten gewoon hun spullen en vertrokken, waardoor de bevolking veel kleiner werd.
Nu gaan er domme geruchten dat hij nog steeds leeft, een roedel van nachtjagende beesten leidt, en 's nachts onschuldige mensen vermoordt.
Ik lach.
Toen de oudere kinderen op school June en mij deze verhalen vertelden om ons bang te maken, dacht ik altijd dat hij gewoon was vertrokken - aangezien ze nooit zijn lichaam vonden - of ergens anders zelfmoord had gepleegd.
Mijn simpele ideeën hielpen me 's nachts slapen.
Ik ga gewoon niet weg omdat mijn vader niet wil. En als negentienjarige die bij haar vader woont en parttime in het plaatselijke restaurant werkt, zie ik mezelf toch niets anders doen...
June's kleine Jack Russell, haar zogenaamde waakhond, loopt voorop op zijn korte pootjes. Ik weet niet zeker of honden wel op straat mogen bij de winkels, maar er is niemand in de buurt om het aan te vragen.
Het is maandag, dus de weinige kinderen in de buurt zijn op school, en iedereen anders is aan het werk.
„Misschien gaat het ooit nog eens echt regenen,“ zeg ik hardop, al weet ik niet zeker of de hond me wel hoort. Hij beweegt een oor, maar dat is alles.
Ik luister naar het tikken van zijn nagels op het beton, en wens dat mijn leven net zo simpel was als het zijne.
Misschien is het wel zo simpel. Ik ga nergens heen. Mijn vriend zal me waarschijnlijk moeten claimen omdat we allebei waarschijnlijk geen eigen partners zullen vinden. Mijn vader werkt de meeste dagen.
Mijn vriendin is soms een beetje gek. En ik heb niet genoeg geld om op mezelf te gaan wonen...
Oké, misschien is het toch niet zo simpel.
Ik kijk in de etalages terwijl ik voorbijloop, en wou dat ik wat van de mooie kleren en spullen kon kopen. In plaats daarvan zie ik alleen mijn eigen hazelnootkleurige ogen, en lelijke kleren. Ik heb iets goeds nodig dat gebeurt...
Plotseling valt mijn oog op iets dat op het raam van een tweedehands kledingwinkel is geplakt.
Het doet me stoppen met lopen, mijn wenkbrauwen schieten omhoog voorbij het warrige bruine haar op mijn voorhoofd.
Een vel papier, pas geprint met grote letters, met een foto die mijn aandacht trekt. Maar niet zoveel als de woorden.
Vermist Persoon
Mijn hart schiet in mijn keel als ik de naam onder de bekende foto herken. Jessica Holmes.
Ik zat met haar op school. Ze was erg verlegen - hield zich altijd afzijdig, tekende altijd in haar schrift of las een of ander fantasieboek.
Volgens mij was ze beter bevriend met de bibliothecaris dan met iemand uit onze klas.
Ik staar naar het grote krullende rossige haar dat over haar schouders valt. Ze is best knap, als je voorbij haar dikke bril kijkt, en haar ogen zo koud als ijs.
Zoals ze eruitziet, lijkt ze op de meesten van ons in deze roedel. Donker haar, hazelnootkleurige ogen. Normaal.
Maar ze is vermist geraakt. Vermist? Niemand verlaat ooit dit dorp.
Ik ben een erg nieuwsgierig persoon. Ik kan het niet negeren. Ik las vroeger detectiveboeken voordat ik een baan kreeg, en sindsdien laat het kleinste beetje mysterie mijn hart sneller kloppen.
En omdat er hier nooit iets gebeurt, ben ik erg geïnteresseerd.
Met een rinkelend belletje boven de deur loop ik de winkel binnen, poster in de hand, de hond vastgebonden aan een paal buiten.
De persoon achter de balie kijkt op als ik binnenkom, waarschijnlijk niet verwachtend dat iemand op dit tijdstip langskomt.
Aangezien iedereen hier elkaar kent, herken ik haar gemakkelijk als mevrouw Morris. Oud, vrolijk, maar de grootste roddelaarster van het dorp.
En haar vriendin is kleren aan het verplaatsen op een rek in de buurt. Dat is mevrouw Slater. Beiden hebben geen partner. Waarschijnlijk het meest opwindende in dit dorp.
„Thea lieverd! Wat een leuke verrassing!“ zegt mevrouw Morris blij, in haar handen klappend als ze me ziet. Ik forceer een glimlach op mijn gezicht, en wou dat ik net zo blij was met het leven als deze twee.
Ik kan me niet voorstellen hoe ze zo lang alleen hebben geleefd... Geen partner, niets.
„Ik zag dit in het raam,“ vertel ik haar, meteen ter zake komend zodat ik niet vast kom te zitten in een gesprek over hoe saai mijn leven is.
Ik schuif het vel papier over de toonbank, zodat mevrouw Morris een goed zicht heeft op de vermiste personen poster.
Zodra ze naar het papier kijkt, wordt haar gezicht wit en haar mond een strakke lijn. Ik heb haar nog nooit zonder glimlach gezien.
„Ah ja. Arme Jessica,“ zegt ze bedroefd. Ik voel mevrouw Slater achter me aanlopen, haar dikke hakken klikken op de vloer.
Ze leunt ook over de toonbank, kijkend naar de foto van het jonge meisje.
„Die arme familie,“ zegt mevrouw Slater, haar roze lippen op elkaar persend. „Ik kan niet geloven dat ze zichzelf dat zou aandoen.“
Mijn hart staat stil. „Wat aandoen?“
De twee dames kijken elkaar aan. Ze lijken zo op elkaar, realiseer ik me, terwijl ze nadenken of ze me wel of niet over Jessica moeten vertellen. Beiden hebben hetzelfde pluizige witte haar en door de zon beschadigde ogen.
Ze kleden zich hetzelfde, en doen zelfs elke dag dezelfde make-up op. Ik oordeel niet, want het is normaal. Ik ben opgegroeid met het idee dat ze zussen waren.
„Ze heeft zelfmoord gepleegd. Ze liep regelrecht het Spookbos in en die wolven hebben haar vermoord,“ zegt mevrouw Morris. Mijn kaak verstrakt.
Net als iedereen in dit dorp zijn deze vrouwen een beetje gek. Niemand heeft ooit een Spookwolf gezien, en hier zijn ze zichzelf ervan aan het overtuigen dat ze wel degelijk bestaan.
„Hebben ze het lichaam gevonden?“ vraag ik, me afvragend waarom er een poster zou hangen als dat zo was. De vrouwen halen tegelijk hun schouders op.
„Nee... maar ze was een beetje vreemd. Dus we twijfelen er niet aan dat het zelfmoord was...“
Ik wil met mijn ogen rollen.
„En we denken dat de wolven dichter bij het dorp komen. Misschien werd ze bang en gaf ze het op. Het zou logisch zijn, aangezien haar moeder zei dat Jessica een beetje bezorgd was over Spoken,“ gist mevrouw Slater.
Dit is niet de eerste keer dat ik hun domme gissingen hoor.
„Weet de politie hiervan?“ vraag ik, mijn vinger tikt ongeduldig op de toonbank.
Ze kijken elkaar weer aan. Ik bedoel, onze politiemacht bestaat uit slechts twee mannen. Een vader en een zoon. De zoon is mijn vriend. Hun werk is nauwelijks nodig in dit dorp... Nou ja, tot nu dan.
„Nee... Maar we kunnen aan niets anders denken,“ zegt mevrouw Morris. Het is moeilijk voor me om niet te zuchten om de domme oude vrouwen.
Ik had overal in het dorp echt bewijs kunnen vinden, maar in plaats daarvan maakte ik de fout om hier binnen te komen.
„Misschien is ze gewoon van huis weggelopen. Ze was oud genoeg,“ stel ik voor.
„Kan niet. De bibliothecaris zag haar vertrekken, en haar ouders hebben haar nooit zien terugkomen. Ze is ofwel meegenomen, of ze heeft zelfmoord gepleegd,“ stelt mevrouw Slater, proberend het gebrek aan informatie te bevestigen.
Ik doe een paar stappen achteruit, de poster achterlatend. Dit is stom...
Mensen vertrekken niet. Nooit. En als mensen niet vertrekken, dan verdwijnen mensen ook niet mysterieus. Ik denk dat ze gewoon van huis is weggelopen, zo simpel is het.
Ik verlaat de winkel, pak de hond en begin weer te lopen. Mijn detectivewerk voor vandaag zit erop. Ik besluit terwijl ik loop, dat ik het voor mezelf zal houden.
Want ik weet precies wat June zal denken...
