Alfa's zoete verleiding
Auteur
Jackie S
Lezers
774K
Hoofdstukken
34
Ze traint in alle stilte: een omega die weigert zich te houden aan het lot dat anderen voor haar hebben uitgestippeld. Ze is krachtig, zelfs als oude wonden haar influisteren dat ze het niet waard is. Dan keert hij terug – eigenwijs, aantrekkelijk, onmogelijk te negeren, en elke begraven emotie komt tot leven. Ze houdt zichzelf voor dat ze hem haat, herinnert zich hoe hij haar ooit heeft gebroken, maar de spanning tussen hen is gevaarlijk. Nu haar achttiende verjaardag nadert en de druk om een partner te vinden toeneemt, vraagt ze zich af of ze kan vertrouwen op de aantrekkingskracht die haar dreigt te verscheuren. Is dit verlangen een valstrik… of het begin van iets heftigs en ongetemds?
Hoofdstuk 1
'Wat doe je hier alleen?' vroeg Drake boos aan Lotta.
Bij het horen van zijn stem liep er een rilling over haar rug, en haar benen leken ineens al hun kracht te verliezen. Hij was een alfa, haar toekomstige alfa. En zijn woorden voelden als een bevel dat Lotta moest opvolgen.
Maar ze had nog nooit zoiets gevoeld, vooral niet toen hij haar naam zei.
Lotta voelde zich zwakker dan ooit, iets wat haar nog nooit was overkomen. Het gaf haar een raar gevoel.
Ja, hij was knap. De meeste meisjes in de roedel vonden hem leuk, maar zij niet. Hij was lang en gespierd. Zijn huid was gebruind van de zon, waardoor zijn zwarte ogen nog donkerder leken, net als zijn warrige haar.
De nacht was warm, en Lotta's korte jurk liet meer van haar lichaam zien dan zou moeten waardoor Drake wel naar haar mooie lichaam moest kijken. Maar Lotta merkte dit niet op.
Ze droeg gewoon wat ze had en dacht niet na over wat hij zou vinden van haar kledingkeuze. Ze merkte wel op dat zijn shirt openstond, wat kon betekenen dat hij het te warm had of dat hij had gedronken.
Dit besef zorgde ervoor dat ze zich tegelijkertijd bang en tot hem aangetrokken voelde.
'Zeg je nee tegen je toekomstige alfa?' vroeg hij. Zijn stem klonk alsof hij haar belachelijk maakte.
'Kom hier.' Zijn stem klonk zachter, maar Lotta was boos over hoe hij zich tegenover haar gedroeg.
Hij was nog niet haar alfa, en dat zou nog wel een paar jaar zo blijven, misschien langer. Maar dat was niet de reden waarom ze niet wegrende. Lotta was een omega, en ze voelde zich vreemd.
Zijn ogen bleven op haar gericht, alsof ze zijn prooi was, en ze beefde terwijl ze naar hem toe liep.
'Met alle respect, Drake, je bent mijn alfa niet, tenminste, nog niet.' Lotta probeerde haar stem beheerst te houden, ook al wist ze dat ze hierna waarschijnlijk opgesloten zou worden in de kerker.
Ze was koppig en zou niet accepteren dat iemand zonder reden zo tegen haar praatte. Haar vader was tenslotte een krijger.
'Het spijt me.' Ze liet een zucht ontsnappen. 'Normaal gesproken is hier niemand,' probeerde ze uit te leggen.
'Hm, zoals de rest van het jaar dat je hier al komt, ook al weet je dat het niet is toegestaan?' vroeg hij op een serieuze toon.
'Ben je me aan het stalken?' Lotta was verrast en boos over zijn beschuldiging.
Hij pakte haar hand en trok haar dichterbij. Lotta kon zijn sterke lichaam tegen het hare voelen. Zijn hand lag op haar taille, en het gaf haar overal kleine vonkjes.
Ze had nog nooit in haar leven zoiets gevoeld, en ze kon het niet stoppen. Lotta stond onder zijn betovering en werd naar hem toe getrokken.
Hij glimlachte tevreden, en Lotta kon zijn wolf in zijn gouden ogen zien. Die aanblik maakte haar bang en opgewonden tegelijk.
Hij begon haar zachtjes te strelen en ze bevroor. Niet omdat ze bang was, maar omdat ze het fijn vond. Haar lichaam verlangde naar zijn aanraking.
'Ik ben je alfa en de enige persoon die dit met je mag doen, begrijp je me, Lotta?' fluisterde hij ruw in haar oor. Zijn lippen kusten langzaam haar hals.
Lotta kreunde zacht, haar lichaam beefde van zijn aanraking. Ze had geen ervaring met mannen, maar ze wist dat dit verkeerd was, ongeacht wie hij was.
Desondanks voelde Lotta zich te zwak om hem weg te duwen, wat haar nog bozer maakte.
Hij drukte zich tegen haar aan, en ze kon zijn harde pik voelen. God, hij was enorm, ze werd er nerveus van. Maar op dat moment voelde Lotta zich alsof ze zich in een droom bevond.
Haar borsten werden hard toen hij ze aanraakte, en ondanks de tegenstand in haar hoofd, groeide er een sterke behoefte in haar. De gevoelens waren om gek van te worden, het was als een mix van genot en pijn.
Hij trok haar shirt opzij om haar hals bloot te leggen, en Lotta kon voelen hoe zijn scherpe tanden haar huid raakten. Haar hart klopte snel, en het leek alsof haar de adem werd benomen als hij haar zou merken – dit was bizar.
Wat bezielt hem? Waarom doet hij me dit aan? Ben ik zijn partner?
Ze wist het niet.
Wil hij iets anders van me? Het enige waar Lotta aan kon denken was zijn heerlijke geur.
Ze beefde alsof het de laatste dag van haar leven was. Plotseling, toen ze haar ogen sloot en zich voorbereidde op de pijn, stopte hij.
Zijn ogen waren niet langer goud, maar zwart, en hij keek Lotta serieus aan voordat hij haar wegduwde. Zijn ademhaling was zwaar, en zweet liep over zijn gezicht.
'Verman jezelf en ga hier weg! Ik verbied je om deze tuin te betreden zolang ik hier ben!' zei hij boos en begon weg te lopen.
'Stop daar maar even, meneer, want ik ben ook nog niet klaar met jou! Wie denk je wel dat je bent, om me zo uit te lokken? Denk je dat je hier zomaar binnen kunt komen en me kunt behandelen alsof ik niets ben, net zoals iedereen doet? Durf je hetzelfde te proberen?' Ze keek hem boos aan.
'Luister naar me, en luister heel goed: deze tuin is door mijn grootvader gebouwd voor mijn grootmoeder die ik nooit heb ontmoet, dus deze plek is speciaal voor me. Ter informatie, ik kom hier vaak, en dat mag van je vader, dus je hebt geen recht om me te vertellen dat ik hier niet mag komen, is dat duidelijk?
'Dus raak me niet meer aan, of ik zal wraak nemen voor alles wat je me hebt aangedaan, vooral voor deze avond toen je mijn trots van me hebt afgenomen! Ga nu, en ik hoop dat ik je nooit meer zie!' zei Lotta in één adem. Maar hij was nog niet klaar om te vertrekken. Nog niet.
In één seconde stond hij naast haar.
'Nu moet je even goed naar mijn luisteren schatje: niemand, inclusief mijn vader, kan me vertellen wat ik moet doen of waar ik wel of niet heen kan gaan. Ik wil dat je nooit meer een voet in deze tuin zet totdat ik terug ben, begrepen, Lotta?' Zijn ogen gloeiden weer.
'Nee, ik begrijp het niet, want ik was hier eerst! Dit is mijn geheime plek en hij is speciaal voor me. Ik kom hier wanneer ik maar wil, dus je kunt er niets aan doen!' schreeuwde Lotta boos.
Zijn ademhaling was zwaar toen hij een ruwe kus op haar lippen drukte, waardoor ze meteen opzwollen. Hij was met opzet ruw, gewoon om haar te laten zien dat hij kon doen wat hij wilde.
'Je bent zo'n klootzak, Drake!' huilde ze, en rende toen de tuin uit met tranen in haar ogen. Met elke stap verloor ze meer van haar trots.
Hij stond daar, maar de glimlach was al een tijdje van zijn gezicht verdwenen.
Wat was er zojuist gebeurd? Lotta voelde zich de slechtste persoon ter wereld.
Ze voelde zich vies en verward, maar bovenal was haar hart gebroken. Het deed pijn, het deed echt pijn, omdat ze zich vanaf die nacht gebroken voelde.
Hij sprak haar nooit meer aan, zelfs niet om haar bevelen te geven of dichter bij haar te komen. Het was alsof hij Lotta uit de weg ging, en eerlijk gezegd was ze daar blij om.
Soms zag Lotta dat hij naar haar keek, net als die nacht in de tuin, maar ze duwde de gedachten snel weg of stortte zich op haar werk om het te vergeten.
Maar eigenlijk kon ze het niet van zich afzetten.
Na een paar dagen vertrok hij voor een training om een toekomstige alfa te worden. Deze roedel was de grootste en sterkste van alle roedels, en had een goede leider nodig. Maar de luna was een ander verhaal.
Godzijdank ben ik niet een van hen dacht ze.
Ze was opgelucht toen hij vertrok, maar iets in haar voelde leeg, alsof een deel van haar met hem mee was gegaan. Het was een vreemd gevoel.
