Als de rollen zijn omgedraaid Book 2
Auteur
Ivana Vanessa Jameson
Lezers
104K
Hoofdstukken
42
In een wereld waar mensen en bovennatuurlijke wezens in een breekbaar evenwicht samenleven, raken Lucy en haar vrienden verwikkeld in een dodelijke strijd om te overleven. Terwijl ze zich een weg banen door een landschap vol gevaarlijke beesten, banshees en weerwolven, moeten ze vertrouwen op hun vindingrijkheid en elkaar om in leven te blijven. Wanneer Lucy schokkende waarheden over haar afkomst en de ware aard van de dreigingen ontdekt, moet ze moeilijke keuzes maken die het lot van zowel mensen als bovennatuurlijke wezens voorgoed kunnen veranderen.
Hoofdstuk 1.
„Lucy, je doet het niet goed!“ Amara gaf me een tik op mijn arm. Ik klemde mijn boog steviger vast. Amara was een goede vriendin, maar een strenge juf.
„Ontspan je schouders. Kijk naar je doel. Niet zo stijf. Gewoon ontspannen en schieten.“
Ik deed wat ze zei. Ik haalde diep adem en liet mijn pijl los. Hij raakte het konijnenhoofd dat Amara voor de oefening aan de boom had gehangen. Ik glimlachte.
„Yes!“ juichte ik, en Amara schudde haar hoofd met een glimlach.
Ik leerde Amara zes maanden geleden kennen, nadat ik gedwongen was Alexanders land te verlaten. Zonder dak boven mijn hoofd sliep ik in een oude, lege vrachtwagen. Ik was er bijna geweest toen Amara me vond, uitgehongerd en uitgedroogd, nauwelijks bij bewustzijn achterin de truck.
Ze redde mijn leven door me naar haar groep te brengen. Ze noemden zichzelf „de Reizigers“ omdat ze altijd onderweg waren.
Nu was ik een van hen. We waren met z'n tienen en ik hield van ze allemaal. Ze waren mijn nieuwe familie.
Ik probeerde niet aan het verleden te denken. Het constante reizen deed me goed. Het betekende dat ik steeds verder weg kwam van „hem“.
Amara streek met haar hand door haar korte, vuil-bruine haar. „Word niet te overmoedig,“ zei ze. „Je hebt minstens vier perfecte schoten nodig om een weerwolf te doden.“
„Kom op, ik kan dit,“ zei ik, terwijl ik nog een pijl afschoot. Hij raakte opnieuw het konijnenhoofd. Ik grijnsde naar Amara, die met haar ogen rolde.
„Hé, dames!“ riep Trevor, die met John naast hem naar ons toe kwam lopen.
Ik keek glimlachend toe hoe ze dichterbij kwamen. Trevor was lang en zesentwintig jaar oud, en zijn jongere broer John was drieëntwintig. Ze zagen er heel verschillend uit.
Trevor had lichtblond haar, felblauwe ogen en een bleke huid. De kinderen in onze groep grapten graag dat hij een vampier was.
John was het tegenovergestelde, met krullend zwart haar, bruine ogen en een getinte huid. Hij was iets kleiner dan Trevor, maar ze waren allebei slank.
Het enige wat ze gemeen hadden was hun voorliefde voor grappen maken.
„Komen jullie met ons jagen?“ vroeg Amara glimlachend.
John krabde aan zijn neus. „Ja! Hoe gaat het, Night Angel?“ vroeg hij me met een glimlach.
„Goed hoor. Ik heb een geweldige lerares,“ zei ik, terwijl ik Amara aanraakte die terug naar me glimlachte.
Ze noemden me „Night Angel“ omdat ik goed was in jagen in het donker. De dieren zagen me nooit aankomen.
Trevor zei graag dat het kwam omdat mijn zwarte haar me hielp versmelten met de nacht, maar daar was ik het niet mee eens - ik was gewoon goed in jagen, dat was alles.
„Je hoort het, ik ben de beste,“ zei Amara, terwijl ze haar armen strekte.
Hakim, die achter me was verschenen, maakte een geluid. „Gaan we jagen of de hele dag kletsen over wie waar beter in is?“
„Ah, Hakim, altijd de verantwoordelijke, de verstandige,“ plaagde Trevor.
Hakim keek geïrriteerd. Ik glimlachte. Hij was als de moeder van onze groep. Hoewel hij pas achttien was, gedroeg hij zich alsof hij voor alles moest zorgen.
Hakim was een knappe jongen. Hij had blond krullend haar - deels gevlochten - in een kleine paardenstaart. Hij was lang en enigszins gespierd. Zijn ogen hadden een heldere zilver-grijze kleur.
„Laten we gaan voor onze kinderen te hongerig worden,“ zei ik, terwijl ik begon te lopen met Amara naast me.
Ze duwde me speels. „Je bedoelt onze kinderen!“
Ik glimlachte en we begonnen te lopen, ons verschuilend achter elke boom of struik die we konden vinden. Maar we wisten dat we voorzichtig moesten zijn om niet door de weerwolven betrapt te worden.
We bevonden ons aan de rand van wat ooit Engeland was. Alexanders mannen zouden hier niet zijn, maar er waren andere gevaren. Elke wolf was anders. Maar uiteindelijk waren het allemaal dieren, en dieren doden.
In de afgelopen zes maanden had ik veel geleerd. Ik had geleerd dat er rogue wolven waren die zich gedroegen als dolle honden, wild en dodelijk. We aarzelden niet om die wolven te doden.
„Bukken. We hebben er een gevonden,“ fluisterde Hakim, terwijl hij mijn schouder vastgreep.
Ik liet me op de grond vallen, plat op mijn buik. Amara deed hetzelfde en we kropen achter een kleine struik. Trevor en John verstopten zich goed achter een grote boom.
„Wat is het?“ fluisterde ik.
Amara keek even en draaide zich toen glimlachend naar me toe. „Het is een koedoe, een grote.“
John stak vier vingers op en keek opgewonden. Mijn ogen werden groot. „Dat meen je niet!“
„Het lijkt te mooi om waar te zijn, vooral hier in de buurt,“ fluisterde Hakim, terwijl hij de broers gebaarde om te blijven waar ze waren.
Trevors ogen werden groot en hij vormde geluidloos de woorden: „Ben je gek?“ Hij wees naar zijn boog en pijl en toen naar de koedoes. Hij wilde jagen.
Trevor wist dat het vlees van de koedoe ons maanden kon voeden. Hij had gelijk, maar er klopte iets niet. Hakim schudde zijn hoofd, maar Trevor kroop al richting de dieren.
„Er is hier nog iets anders,“ zei Hakim. Ik hield mijn boog en pijl steviger vast, klaar om ze te gebruiken als het nodig was.
„Wat in godsnaam is dat!“ zei Amara, iets te luid. John rende achter zijn broer aan.
Ik keek snel door de struiken en wenste dat ik het niet had gedaan. Een enorm, slijmerig wezen, ongeveer zo groot als een baby-olifant, sprong uit het niets tevoorschijn en probeerde een van de koedoes te vangen.
Het beest was als niets wat ik ooit had gezien, met tanden scherp genoeg om door de taaiste huid te snijden. Het bewoog zich op vier poten, zijn huid een zieke mix van crème en geel, met woedende, rode strepen.
„Verdomme!“ zei Hakim, terwijl hij zijn pijl richtte op het vreemde dier. Alsof het wist dat we zouden aanvallen, draaide het grote, kale hoofd van het wezen zich naar ons toe en maakte een luid, hoog geluid. Het was snel, bijna net zo snel als de weerwolven.
Ik keek vol angst toe hoe het op John sprong, die naar buiten was gestapt om zijn broer te waarschuwen. Zonder na te denken schoot ik mijn pijl af, recht in zijn hart, en doodde het onmiddellijk.
„John!“ schreeuwde Trevor, terwijl hij naar zijn broer rende. John lag op zijn rug, happend naar adem en zag er doodsbang uit.
We haastten ons allemaal naar hem toe. „Gaat het?“ vroeg Amara, op zoek naar verwondingen.
„Mijn been, verdomme!“ kreunde hij. We waren geschokt toen we zagen dat zijn been was afgerukt.
„Shit!“ zei Amara. „Er zijn er meer. Oh mijn God!“ We hoorden plotseling de luide, woedende kreten van meer beesten in de verte.
„Ren! Laat me hier achter,“ zei John door zijn tanden.
Ik schudde mijn hoofd terwijl we hem bij zijn schouders optilden, terwijl Amara snel haar t-shirt om zijn been bond om het bloeden te stelpen. „We laten niemand achter.“
