Als mens geboren Book 3
Auteur
A. Makkelie
Lezers
160K
Hoofdstukken
24
Kiara's leven neemt een dramatische wending wanneer ze ontdekt dat ze zwanger is, te midden van een dreigend bovennatuurlijk conflict. Geleid door de godin Artemis, leert ze over haar cruciale rol in een naderende strijd tussen Zuivere Lycans en oude goden. Terwijl geheimen aan het licht komen en bondgenootschappen worden gesmeed, moet Kiara haar nieuwe krachten leren beheersen, haar ongeboren kind beschermen en zich voorbereiden op een confrontatie die het lot van haar wereld kan veranderen. Zal ze de uitdaging aankunnen, of zal de last van het lot haar te zwaar vallen?
Scheiding
Boek 3:Pureborn
Kiara haalde het maar net tot aan de badkamer voordat ze weer moest overgeven. Het was al de zoveelste keer die dag. Belle was er, hield haar haar vast en wreef over haar rug om haar gerust te stellen.
Kiara huilde terwijl haar keel pijn deed en haar maag zeer deed. Ze was doodop en ging naast de wc zitten, buiten adem. Belle spoelde de wc door en ging naast haar zitten, sloeg een arm om haar heen en gaf haar een knuffel.
'Gaat het al wat beter?' vroeg Belle.
Kiara maakte een geluidje en rolde met haar ogen. 'Wat denk je zelf?' Ze klonk geïrriteerd.
Ze voelde zich niet beter, en ze wist dat dat voorlopig ook niet zou gebeuren. Het zou alleen maar erger worden. Ze zat hier al een maand, was elke ochtend misselijk en wachtte op antwoorden die maar niet kwamen.
Blake had niets gezegd en liet haar hier vastzitten terwijl Nic terug bij de roedel was, waarschijnlijk zich afvragend waarom ze was weggegaan. Blake had beloofd haar dingen te vertellen als ze met hem meeging, maar het enige wat hij zei was dat hij wachtte tot Artemis zei dat het oké was.
Ze snapte niet waarom ze hem had vertrouwd. Artemis had gezegd dat ze dat kon doen, maar tot nu toe had ze niets geleerd. De tijd begon te dringen en het visioen kwam steeds dichterbij.
Ze had er schoon genoeg van. Ze haatte alles wat er was gebeurd.
Het voelde alsof ze een speelbal was, van het ene verhaal naar het andere gegooid zonder einde. Er was zoveel gebeurd, maar de laatste paar maanden waren verspild aan wachten en piekeren over de partnerband en uitzoeken wat Nic was. En zelfs toen hadden ze niets gedaan.
Zoveel tijd verspild, en nu liep ze er uit.
Belle hielp haar overeind en Kiara liep naar de wasbak om haar mond te spoelen. Ze zag zichzelf in de spiegel en keek naar haar buik.
Ze begon te huilen terwijl ze een hand op haar buik legde. Ze haalde diep adem en legde toen haar hand weer op de wasbak.
'Hij, of zij, komt wel goed, Kiara. Jij zult ze beschermen,' zei Belle, terwijl ze haar van achteren omhelsde en glimlachte in de spiegel.
'Hij zal het niet redden,' zei Kiara, haar ogen openend om Belle's glimlach te zien vervagen.
Het was lang geleden dat ze had geglimlacht. Misschien was ze vergeten hoe het moest.
'Hij zal samen met zijn vader sterven vanwege mij en wie ik ben.'
'Kiara, het visioen bepaalt niet wat er zal gebeuren. Het is slechts één mogelijke toekomst,' zei Belle, haar handen op Kiara's schouders leggend. 'Je draagt een heel bijzonder kind en ik beloof je, je pup zal niet sterven door Lycaon.'
'Doe geen beloftes die je niet kunt waarmaken.'
'We zullen hem niet zo dichtbij laten komen, en ik weet dat jij dat ook niet zult toestaan.'
Kiara keek naar Belle in de spiegel. 'Het ligt niet aan ons. Het is het lot.'
Belle maakte een geïrriteerd geluid. 'Vergeet het lot.'
Kiara droogde haar handen af en draaide zich om naar Belle, boos kijkend. 'Dat heb ik geprobeerd. Daarom zit ik hier vast.'
Belle pakte haar arm vast en draaide haar om. 'Je hebt nog niet verloren, Ki.'
'Waarom voelt het dan alsof ik vecht tegen iets wat ik niet kan verslaan?' vroeg Kiara boos. Belle zuchtte en liet haar arm los. 'Waarom voelt alles wat ik doe om mijn toekomst te veranderen nutteloos?'
'Omdat dat is wat Zeus wil dat je gelooft,' zei een stem van links. Kiara draaide zich om en zag Artemis.
'Artemis.'
De god glimlachte naar haar. 'Hallo, mijn lycan.'
'Ik zal Blake vertellen dat je er bent,' zei Belle, proberend niet te staren naar de prachtige god.
'Hij weet het al, kleine pup. Als het goed is, zou ik graag even met je luna willen praten.'
Belle knikte. 'Natuurlijk.' Ze liep langs Kiara en verliet de kamer.
'Loop met me mee, mijn lycan,' zei Artemis, terwijl ze naar de voordeur van het roedelhuis liep. Kiara volgde met een zucht.
Terwijl ze door het huis liepen, stopte iedereen met wat ze aan het doen waren om vol bewondering naar de god te kijken.
Ze liepen het huis uit en het bos in. Geen van beiden sprak terwijl ze liepen, en al snel konden ze de rand van het beschermde gebied voelen.
Het roedelhuis werd beschermd door krachtige magie van Artemis zelf. Er was een speciale barrière omheen geplaatst en rond een deel van het bos, waardoor ze veilig waren voor iedereen die hen zou willen opjagen of naar hen op zoek was. Dit gold ook voor de Pure Lycans, Menai, en haar eigen Vuurbloed partner, die waarschijnlijk naar haar op zoek waren.
Kiara slikte moeizaam toen ze een vage zilveren gloed voor zich zag, die de rand van het beschermde gebied aangaf. Ze wilde terug naar haar familie, maar dat kon niet totdat ze antwoorden had.
Ze wilde niet nadenken over wat ze zouden denken van hun luna die verdween met een rogue alfa, om vervolgens zwanger en zonder uitleg terug te komen. Natuurlijk zouden haar ooms snel bevestigen dat Nic de vader was, maar het zou er niet goed uitzien, vooral niet zonder enige verklaring.
'Het spijt me dat ik je zo lang heb laten wachten, maar ik moest er zeker van zijn dat ons gesprek privé zou zijn. Wat betekent dat ik nu niet veel tijd heb,' zei Artemis. Natuurlijk had ze dat niet, maar Kiara had niet veel tijd nodig. Ze had alleen antwoorden nodig.
'Stel je vragen, mijn lycan.'
'Ben ik een god?'
Artemis draaide zich met een glimlach naar haar toe. 'Nee, je wolf heeft dezelfde ziel als jij, maar bezit de kracht van Leto's wolf. Ik heb je ooit verteld dat je wolf de ziel van een god heeft, wat waar is, maar alleen qua kracht. Om een god te zijn, heb je meer nodig dan alleen enkele krachten van een god. Als dat genoeg was, zouden er veel goden op aarde zijn.'
'Zal ik er een worden?'
Artemis kantelde haar hoofd, Kiara geïnteresseerd aankijkend. 'Heeft het visioen je dit doen vragen?'
'Het is waarom ik het vraag. Het visioen gaf me een antwoord maar geen uitleg,' zei Kiara geïrriteerd. Ze had geen zin in geklets. Ze wilde antwoorden.
'Hmmm,' maakte Artemis een geluid, iets rechter gaan staan. 'Nee, je zult er geen worden.'
Dus ze zou zichzelf alleen maar een god noemen als het visioen uitkwam. Ze voelde zich iets minder gespannen na dat antwoord te horen.
'Kan het visioen worden tegengehouden?'
'Ja.'
'Hoe?'
'Geef niet op.'
Dat was een simpel antwoord, maar een die ze niet kon volgen. Ze had al opgegeven.
Alsof ze wist wat ze dacht, zei Artemis: 'Dat heb je niet, Kyriaki. Ook al denk je van wel. De baby die in je groeit zal je hoop blijven geven, ook al zeg je nu van niet. Ik kan het in je ogen zien.'
'Hij zal sterven,' fluisterde ze.
'Zegt wie?' vroeg Artemis terug. 'Is er iets mis met de baby waar ik, als god, niets van weet?'
Kiara klemde haar kaken op elkaar.
'Als je echt geloofde dat hij de komende strijd niet zou overleven, had je je zwangerschap zelf beëindigd.'
'Dat zou ik nooit doen,' zei Kiara, een stap achteruit zettend en een hand op haar buik leggend.
Artemis gaf haar een kleine glimlach. 'Omdat je gelooft dat er een kans is dat hij zal opgroeien tot een sterke alfakoning van de Lunaire weerwolven met een toekomst voor zich.'
Ja, ze geloofde dat er een kans was, maar het werd steeds moeilijker om die te zien naarmate de tijd verstreek. Kiara keek naar beneden naar haar hand op haar buik en sloot haar ogen, de gedachten wegduwend.
'Wat gebeurt er nu?' Ze opende haar ogen en keek naar de god.
'Nog drie Pure Lycans zullen in de komende maanden ontwaken. Het zijn de laatsten. De eerste stap voltooid. Ze zullen hun voorbestemde partners vinden en hun banden voltooien. De tweede stap voltooid. Jij zult je verenigen met Kyriaki. De derde stap—'
'Wacht,' onderbrak Kiara haar, haar hand opheffend. 'Ik heb Kyriaki niet meer. Ik ben weer menselijk.'
'Ben je dat?' vroeg Artemis, haar bekijkend. 'Want ik ben vrij zeker dat ik Kyriaki sterker dan ooit onder je huid kan voelen.'
Kiara's ogen werden groot. 'Hoe?'
'Leto is de wolf in je, altijd aanwezig, altijd een deel van jou. Kyriaki is de hele tijd bij je geweest, ook al wist je het niet. Zij is degene die tevoorschijn komt als je emoties sterk zijn. De Menai, zij zijn je helpers in deze innerlijke strijd. Maar onthoud, als jij en Kyriaki het eens zijn, is er geen strijd te voeren.'
'Ik kan het zelf aan,' zei Kiara boos wordend. 'Waarom in godsnaam hebben jij, of Selene, of zelfs Apollo me dit niet eerder verteld?' schreeuwde ze tegen de god.
Artemis gaf haar alleen maar een wetende glimlach.
'Gaat dit over die verdomde lotsbestemming?' raadde Kiara.
Artemis' gezicht verraadde dat het zo was.
'Jullie zijn allemaal zo geobsedeerd door die onzin.'
'We zijn het allemaal,' kaatste Artemis terug.
'Heb je enig idee hoeveel problemen voorkomen hadden kunnen worden als ik dit allemaal vanaf het begin had geweten?'
'Ja,' antwoordde Artemis, zonder enige emotie te tonen. Kiara maakte een boos geluid. Het maakte niet uit of ze tegen de god schreeuwde. Artemis dacht dat ze het juiste had gedaan, allemaal vanwege de lotsbestemming.
'En wat gebeurt er als de derde stap is voltooid?' vroeg Kiara geïrriteerd.
'Je pup zal geboren worden, Lycaon zal opstaan, en de laatste stap zal op zijn plaats vallen. De grote strijd tussen jou, Lycaon en Zeus zal moeten plaatsvinden wanneer de Blauwe Maan opkomt. Jullie drieën, verbonden door iets sterker dan het lot, zullen ofwel bloed ofwel lucht vinden.'
Kiara slikte moeizaam, bang voor wat er komen ging. 'Wat verbindt ons? Waarom kunnen ze niet gewoon zelf achter me aan komen? Waarom anderen erbij betrekken?'
'Om iets te creëren, is een deel van de schepper nodig. Het is een verbinding, zoals die tussen een vader en zijn zoon. Het maakt hen tot een van hen, maar niet volledig.'
'Word ik geacht die verwarrende uitleg te begrijpen?'
Artemis glimlachte alleen maar. 'Dat zul je later doen.' Ze keek naar de lucht, die lichter werd naarmate de ochtend aanbrak. 'Ik moet gaan. Mijn wolf kan je nu zijn verhaal vertellen. Vertrouw erop dat wat hij je vertelt waar is. Tot we elkaar weer ontmoeten, mijn lycan.' De god draaide zich om om te vertrekken.
'Wacht!' riep Kiara. Artemis draaide zich om om haar aan te kijken. 'Hoeveel tijd hebben we?'
'Dat weten we niet.' En daarmee verdween de god.
