Ruby en de biker Boek 2: Devens engel
Auteur
Raven Wimberley
Lezers
143K
Hoofdstukken
16
Deven groeit op in een motorfamilie waar liefde luidruchtig is, motoren nog luider zijn en loyaliteit diepgeworteld zit. Tijdens een routineuze rit vindt hij Angel, gestrand langs de kant van de weg met haar baby in haar armen en haar hele leven gepakt in een kapotte auto. Ze is jong, uitgeput en ten einde raad nadat ze door haar strenge ouders op straat is gezet en door haar ex in de steek is gelaten.
Deven grijpt in met een vaste hand en een standvastig hart. Hij begeleidt haar naar de stad en introduceert haar in een wereld die ze nooit had verwacht—een wereld vol warmte, tweede kansen en een man die haar kracht ziet nog voordat ze die zelf herkent. Terwijl hun levens met elkaar verweven raken, beginnen oude wonden te helen en schiet nieuwe hoop wortel.
Een Biker-Monteur
DEVEN
Mijn broer en ik hadden een moeilijke start in het leven. Onze biologische ouders hadden echt geen kinderen moeten krijgen, en ze hadden al helemaal niet samen moeten zijn. Ik deed mijn best om Isaac erbij weg te houden en ving de meeste klappen voor hem op.
Nadat een leraar wat blauwe plekken zag, grepen de politie en jeugdzorg in. Natuurlijk belandden we in pleeggezinnen. Sommige waren best oké, maar we voelden nog steeds de pijn van niet gewenst of geliefd zijn.
Toen ik vijftien werd en Isaac dertien was, kwam er een jong stel binnen. Wij waren de enige oudere kinderen in het weeshuis in dit afgelegen dorp. Dus ik hield me op de achtergrond. Er was geen kans dat een jong stel van begin twintig een paar tieners zou willen adopteren.
De vrouw ging naast me zitten toen ik niet oplette en begon me vragen te stellen. Toen ik naar Isaac keek, zag ik dat hij aan het kletsen was en een bal overgooide met de grote biker.
„Luister, mevrouw, ik weet dat u geen oudere kinderen wilt adopteren, dus doe geen moeite. Kies gewoon een klein kind uit en laat me met rust.“
„Ik praat met wie ik wil praten.“
Dat was onze eerste ontmoeting. Een paar maanden lang kwamen ze steeds weer terug. Uiteindelijk gaf ik toe en bouwde ik een band met ze op.
Toen het papierwerk rond was en we officieel hun kinderen waren, dacht ik dat ze zich zouden bedenken. Mam kwam er namelijk tegelijkertijd achter dat ze zwanger was. Nou, dat gebeurde natuurlijk niet.
Dat is nu tien jaar geleden. Met hun hulp en steun ben ik vroeg afgestudeerd en heb ik mijn diploma in bedrijfskunde gehaald. Tegenwoordig werk ik in de garage met mam en pap. Ik sleutel daar aan auto's en motoren, maar het meeste van mijn werk doe ik op kantoor.
Vandaag ging ik naar het dorp om af te spreken met Stephan. Hij werkt in de onderdelenwinkel van zijn vader. Ook moest ik wat spullen ophalen voor een auto die gisteravond was binnengebracht.
Terwijl ik via de binnenwegen terugreed om het drukke middagverkeer te vermijden, zag ik een auto langs de kant van de weg staan. Er kwam rook onder de motorkap vandaan. Pap was altijd duidelijk: je laat nooit iemand in nood achter. Dus ik parkeerde mijn auto erachter en liep ernaartoe.
Wat ik daar aantrof, was niet wat ik had verwacht.
Ik zag een mooie meid met golvend lichtbruin haar. Ze droeg een spijkerbroek die was afgeknipt tot de knie, en een blauw hemdje. Op haar rechterheup droeg ze een baby. Het kleine mannetje was niet erg groot, waarschijnlijk niet ouder dan zes maanden. Hij leek sprekend op haar, maar had iets donkerder haar.
„Hé, uhm… heb je hulp nodig?“ vroeg ik, terwijl ik over de achterkant van mijn nek wreef. Man, wat was ze knap.
Ze slaakte een kreet.
„Shit, sorry. Het was niet mijn bedoeling om je te laten schrikken. Ik ben Deven. Ik reed langs en zag dat je hulp nodig had. Ik ben monteur, als je wilt dat ik er even naar kijk.“
„Nee, het is goed. Ik staarde voor me uit en dacht na over wat ik moest doen. Ik ben Angel, en dit is Adam. Alle hulp is welkom. Ik heb alleen niet veel geld.“ Ze keek naar beneden alsof ze zich schaamde voor wat ze zei.
„Het is gratis.“ Ik bekeek haar auto en zag dat ze alleen wat water in haar radiator nodig had. Ik liep terug naar mijn truck, pakte de grote fles water die ik voor dit soort dingen bij me had en liep weer naar haar toe.
„Je had alleen een beetje water nodig, niets ernstigs. Ben je nieuw in het dorp of ben je op doorreis?“
„Oh, uhm… ik blijf hier een tijdje. Tenminste totdat ik genoeg geld heb om verder te gaan.“
„Waar verblijf je?“ Er klopte iets niet. Ik had het gevoel dat ze me niet het hele verhaal vertelde.
„Oh, uh, gewoon in een motel in het dorp.“ Ze keek overal heen, behalve in mijn ogen. Ze loog overduidelijk tegen me.
„Laat me achter je aan rijden naar het dorp. Op die manier ben ik er om je te helpen als je auto weer problemen krijgt.“ Ze knikte. Ik deed de motorkap dicht en borg mijn spullen op, terwijl zij de baby vastmaakte in zijn stoeltje.
Na een tijdje besefte ik dat ze geen idee had waar het motel was. Dus begon ik vroegtijdig richting aan te geven om haar de weg te wijzen. Toen we er eindelijk waren, ging ik met haar het kantoor binnen.
De receptioniste was de dochter van een van de clubleden. Ik had haar van tevoren een bericht gestuurd om te zeggen dat ik voor een maand een kamer wilde huren. Ik schreef dat ik ervoor zou betalen. Maar ik vroeg haar ook om tegen het meisje met wie ik was, te zeggen dat ze pas aan het eind hoefde te betalen in plaats van vooraf.
Het was een B&B van een familie. Ik wist dus dat ze eten zou krijgen en op een veilige plek zou zijn.
Terwijl ik haar hielp om de baby eruit te halen, hield ze vol dat ik haar spullen niet naar binnen hoefde te brengen. Ik stond er echter op. Toen we eenmaal binnen waren, ging Janice helemaal uit haar dak toen ze de baby zag.
Ja, ze was dol op baby's. Ze was pas negentien of twintig en heel lief. Ze had echter maar één groot doel in het leven, en dat was om moeder te worden.
Binnen twintig minuten hielp ik Angel en haar baby de kamer in. Ik zette zijn box en bedje voor ze op.
„Alsjeblieft. Alles staat klaar. Hier is mijn kaartje. Als je ooit iets nodig hebt, bel me dan,“ zei ik. Ik gaf haar een visitekaartje waarop ik mijn persoonlijke mobiele nummer had geschreven.
„Heel erg bedankt voor alles. Ik kan je echt niet genoeg bedanken.“ Ze bloosde terwijl ze een losse pluk haar achter haar oor stopte. De baby zat dit keer op haar linkerheup.
Ik nam afscheid van haar. Hoe graag ik ook wilde blijven, ik moest het auto-onderdeel nog steeds naar de garage brengen. Ik stopte bij de balie en gaf mijn kaart om voor de kamer te betalen.
Toen ik op mijn werk kwam, kon ik het niet laten om mam te vertellen over de knappe meid langs de weg. Ik vertelde mam alles over haar en de baby. Ze giechelde alleen maar naar me. Ze zei dat zij en pap precies zo waren toen ze elkaar ontmoetten. Pap was heel erg zeker van zijn zaak, maar zij wilde hem in het begin niet eens een kans geven.
***
Er waren een paar dagen verstreken en pap had me nodig bij de club. Ik zou de taken overnemen van de andere Enforcer, Carl. De man was bijna zestig en wilde meer tijd doorbrengen met zijn vrouw, kinderen en gloednieuwe kleinkind.
Ik zat nu buiten aan de bar een biertje te drinken met mijn vader, toen ik plotseling een schreeuw hoorde. We renden allemaal naar buiten met onze wapens in de aanslag. Maar ik was totaal niet voorbereid op degene die had geschreeuwd.
