Gebeten door de Alpha: De Finale
Auteur
Lydia Rose
Lezers
147K
Hoofdstukken
15
De rust had moeten wederkeren bij de Shadow Moon Pack, maar toenemende aanvallen en bloedvergieten maken Quinn duidelijk dat ze nog veel meer te doen heeft. Er zal nog één laatste oorlog plaatsvinden, één laatste confrontatie tussen goed en kwaad. Maar er bloeit ook nieuw leven op in Quinn. Hoeveel kan ze verdragen voordat ze eraan onderdoor gaat? Zal ze de vrede herstellen, of zal Mathieus terugkeren en alles voor eens en voor altijd verwoesten?
De onrust duurt voort
QUINN
De reis naar huis.
Het voelde alsof ik door wolken rende, veilig en stevig ingepakt in de zachtste stof. De kleur was rood, niet vaal of koud, maar warm, als een kloppend hart.
Liefde.
Selena had gelijk gehad. Toen niets anders werkte, wees de liefde me de weg. De liefde bracht ons hier, met nog een hart dat samen met het mijne klopte.
Het besef spoelde over me heen als zoete honing die langs mijn huid droop. Het maakte me klam, maar op de best mogelijke manier.
Ik kon hem bijna in me horen bewegen, me vertellend dat ik hem veilig moest houden.
Mijn zoon; mijn zon.
Hij zou mijn nieuwe begin zijn.
Jax legde beschermend een hand op mijn buik.
„Ik ben zo trots op ons. Dat we zo ver zijn gekomen. Op alles.“
Ik draaide me naar hem toe. Ik was eindelijk bereid om te praten over dat ene onuitgesproken ding dat in mijn hoofd was blijven hangen.
„Jax.“ Ik drukte een zachte kus op de zijkant van zijn hoofd. „Vertel me over haar.“
Hij keek me aan. Zijn prachtig oplichtende ogen bevatten een diepgaand verhaal van verlies, liefde, verdriet en acceptatie.
„Katherines bedoelingen waren nobel,“ mompelde hij ten slotte. Hij keek van me weg naar de diepe horizon. Deze toonde nu een vreemde samensmelting van groene bossen en een paarse lucht.
„Ze wilde het leven ervaren. Ze was nog niet klaar om over te steken naar het hiernamaals, en dat is begrijpelijk. Hoeveel van ons kunnen uit vrije wil zeggen dat we klaar zijn om alles achter te laten en voorgoed te gaan, mijn liefste?“
Ik knikte. „Het moet hartverscheurend zijn geweest om die beslissing te moeten nemen, en zo oneerlijk.“
Hij zuchtte. „Dat kon ze ook niet. Toen de rogues haar aandeden wat ze deden, zag ze alleen maar alles wat ze ging verliezen. Daarom koos ze voor een half leven. Ze ruilde haar ziel met Jodie.“
Mijn ogen vulden zich met tranen. Jodie. Ik had haar zo erg vertrouwd.
Door haar was ik bijna alles kwijtgeraakt wat belangrijk was. Maar aan de andere kant wist ik ook dat ik mijn vader nooit had ontmoet als zij er niet was geweest. Ze wist niet dat ze de katalysator was geworden.
Ze had de hele reeks gebeurtenissen versneld die ons hier hadden gebracht. Ik zou het haar nooit vergeven en haar herinnering niet vergeten. Maar ik zou ergens wel deels dankbaar zijn.
Want zonder haar had ik nooit geweten waartoe ik in staat was. Wie ik zou kunnen worden.
„Toen ze me de waarheid vertelde over Jodie en haar handlangers,“ ging Jax verder, „verbrak ze in feite de belofte die ze aan die heks had gedaan. Dat was de prijs. Dat werd haar ondergang.“
Ik liet de stilte een tijdje tussen ons hangen voordat ik vroeg: „Deed het je pijn?“
Jax streelde teder mijn wang. „Quinn, ik zou liegen als ik zei dat het me niet in een miljoen stukjes brak. Maar zelfs toen ze bij me was, zag ik haar nooit als mijn mate—niet nadat jij in mijn leven kwam.“
Daarom moest ik glimlachen.
„Ze was... ze was wat ze was. Mijn verleden. Een lang verloren liefde, zij het een heel grote. Ze was al een herinnering toen ik haar zag. En zo'n liefde vergeet je niet. Maar je vergeet ook je heden niet. Dat zou ik nooit kunnen.“
Er fladderde iets in me, bijna alsof mijn baby tevreden was met het antwoord van zijn vader. Ik trok Jax dicht tegen me aan en kuste zijn oor. „Ik hou van je.“
„En ik hou van jou.“
„Dit is heel ontroerend.“
Door de melodieuze stem draaide ik me in die richting. We waren nu bijna terug bij het landhuis van de Shadow Moon Pack, en ik zag Isabelle wachten bij de open plek.
Ze had een warme glimlach op haar gezicht, maar ze zag er ook bezorgd uit.
„Isabelle, wat is er?“
„Selene en ik hebben een lang gesprek gehad. We zijn zo trots op je, Quinn. Maar ik vrees dat het einde nog niet in zicht is. Nog niet. Zowel Theodore als ik blijven om te helpen.“
Jax en ik wisselden een lange blik.
Een deel van mij had geweten dat de toekomst nog steeds onzeker zou zijn, ook al waren de banden van onze mate-verbintenis nu hersteld.
„Selena heeft het vermoeden dat alle grote krachten de mogelijkheid hebben om te blijven hangen. Als het niet in fysieke vorm is, dan wel als geest.“
Een gevoel van onrust borrelde in me op. Dit was hoe Harper nog steeds in deze wereld was, ook al hoorde haar ziel ergens anders thuis. Dit was wat Katherine had gedaan.
„Ze is bang dat Mathieus datgene wat over was van zijn zwarte ziel heeft geruild, om in een of andere basisvorm te blijven bestaan. Dat betekent dat je nog één laatste oorlog moet uitvechten, Quinn.“
Precies toen ik dacht dat ik eindelijk wat rust kon hebben. Mijn gezin kon stichten tussen de rozen.
Ik ademde uit. „Hij kan onmogelijk sterk genoeg zijn om in zijn eentje nog veel aan te richten. Toch?“
Isabelle schudde haar hoofd.
„Nee, daar heb je gelijk in. Hij is niet sterk genoeg. Maar hij kan menselijke vaten gebruiken. Hij kan via hen spreken, handelen en verwoesten. De vraag die je jezelf moet stellen is: is er iemand die er alles aan zou doen om wraak op je te nemen?“
Jax en ik keken elkaar weer aan.
Anthony.
JAXON
Na ons gesprek met Isabelle zocht ik contact met Alex. Ik vond hem in de bibliotheek, hevig zoenend met Zara.
Het enige gepaste was om mijn aanwezigheid met een kuchje aan te kondigen.
Zara sprong blozend opzij. Alex deed dat natuurlijk niet en keek me in plaats daarvan met een dwaze grijns aan.
„Wat is er, Alpha?“
Ik wreef vermoeid over mijn gezicht en ging zitten. „Het blijkt dat we nog meer werk te doen hebben.“
Zara fronste. „Wat is er mis?“
Ik vertelde hun alles wat Isabelle aan Quinn en mij had overgebracht. Zara viel helemaal stil.
„Wat er ook gebeurt,“ zei Alex met een schorre stem. „Ik wil nooit dat ons volk terugkeert naar de chaos waar we net van hersteld zijn. We zijn niet gemaakt om zonder mates te leven. Zonder liefde. We mogen het niet opnieuw laten gebeuren, Jax.“
Hij had gelijk. Als Mathieus het kwaad via een menselijke vorm kon verspreiden, betekende dit dat hij opnieuw manieren zou zoeken om de band van mates te verbreken.
Sterker nog, hij zou erger doen. Hij zou deze keer zeker harder zijn best doen en vijanden van de wolven maken.
De dwaas besefte niet dat dit op de lange termijn niet houdbaar was. Hij kon onmogelijk de sterksten uitschakelen als er niemand meer over was.
Zara stond op en haalde een stoffig boek uit het linker gangpad met boeken over wolvenmythologie.
Ze opende het bij een specifiek gedeelte over eeuwenoude anatomie en las een tijdje. Haar uitdrukking werd steeds bezorgder.
„Het blijkt dat Isabelle gelijk had. Een kwaad van zo'n grote omvang sterft niet zomaar, in ieder geval niet in de geest.“
Ze schoof het boek naar me toe. Het was een oude mix van Sanskriet en een aantal symbolen die ik niet begreep. Ik keek haar stomverbaasd aan.
Als ze Quinn was geweest, had ze vast met haar ogen gerold. In plaats daarvan glimlachte ze zwakjes.
„Er staat dat hij een menselijk vat nodig heeft, precies zoals Isabelle je vertelde. Als hij dat vindt, kan hij ervoor kiezen om zijn atma naar dat vat te verplaatsen en erdoor te spreken en te handelen. Het is een nieuwe demon, een veel wildere.“
„Wat is atma?“
„Ziel.“
Ik stond op en liep naar het raam van de bibliotheek. Buiten was het al diep in de schemering. De lucht had een vreemde tint indigo, gemengd met diep obsidiaan. Roze strepen doorkruisten de duisternis.
Quinn liep in de tuin vol azalea's.
QUINN
Jax vond me terwijl ik een bloemenstruikje verzorgde. Ik fluisterde aanmoedigende woorden om ervoor te zorgen dat het goed zou groeien.
„Wat vertelde je het?“ Hij glimlachte.
„Dat het nodig is in de wereld,“ antwoordde ik, terwijl ik opstond. „Heb je iets gevonden?“
Ik wist het eigenlijk al door de blik op zijn gezicht.
De oorlog was niet voorbij.
„We hebben werk te doen.“
ANTHONY
De dood en verwoesting om me heen waren onbegrijpelijk.
Hoe is ons soort zo... onbeschaafd geworden?
Een deel van mij kon het niet helpen om te voelen dat Jax en zijn pack verantwoordelijk waren. En die verdomde Luna van hem.
We hadden het prima voordat zij opdook.
Natuurlijk was vrede een ongemakkelijk en verraderlijk iets geweest, maar het had in ieder geval bestaan.
Ik zou later beslissen wat ik ging doen. Eerst moest ik mijn mate zien. Haar aanraken. Haar liefhebben.
Ik miste haar geur, de smaak van haar mond, en hoe ze glimlachte als ik de liefde met haar bedreef.
Tot mijn grote woede weigerden mijn eigen bewakers me in haar slaapkamer te laten.
„Wat is de betekenis hiervan?“ brulde ik. „Hoe durven jullie me bij mijn mate weg te houden?“
Een van de oudsten van de pack—ik had die pad nooit gemogen—kwam haar kamer uit. Zijn gezicht stond angstig.
„Alpha Anthony.“ Zijn stem trilde. „Het spijt me u te moeten vertellen dat we slecht nieuws hebben.“
„Wat is er?“ Mijn gezicht werd lijkbleek. „Wat is er gebeurd? Laat me binnen zodat ik haar kan zien! Ik heb me nooit zo willen gedragen...“
„Het is erger dan dat,“ onderbrak hij me. Normaal gesproken zou ik hem afranselen voor dit soort brutaliteit, maar daar had ik de tijd niet voor.
„WAT PROBEER JE TE ZEGGEN?“
„Onze Luna... Ik ben bang dat ze dood is. U... u heeft haar vermoord. Met uw blote handen. We probeerden u te stoppen, maar u was te sterk.“
Nee. Nee. Nee.
Ik duwde de man opzij en stormde Melanies kamer binnen. Dit was een grap. Een of ander ziek spel.
Ze was er niet.
Wat ik zag was een verminkt lijk. Het haar had precies dezelfde rode kleur als dat van mijn geliefde.
