Black Wolf Falls Boek 2
Auteur
H. Knight
Lezers
341K
Hoofdstukken
40
Een profetie werpt haar schaduw over Black Wolf Falls en versterkt haar greep op elke hartslag. Poppy is verscheurd tussen lotsbestemming en verlangen, terwijl haar tweelingbroer Paxton gevangen zit in schuldgevoel en woede die zijn kans op liefde verstikken. Familiebanden veranderen in rivaliteit en verdriet verspreidt zich als een lopend vuurtje onder vrienden die wankelend achterblijven in de nasleep van de profetie. Wanneer een vreemdeling met kobaltblauwe ogen één enkel woord gromt dat alles verbrijzelt—'mijn'—belandt Poppy's wereld in gevaarlijk, bedwelmend onbekend terrein. Kan de Maangodin echt tweede kansen bieden, of is het lot net zo wreed als het onbuigzaam is? Eén keuze, één blik, één fluistering zou alles voorgoed kunnen veranderen.
Hoofdstuk 1
POPPY
Ik keek vol afschuw naar wat er voor mijn neus gebeurde.
Angst barstte in me los en deed me tot in mijn kern beven. Mijn ademhaling haperde, mijn handen trilden en mijn knieën voelden zwak terwijl ik in shock stond en toekeek hoe alles voor mijn ogen in elkaar stortte.
De afschuw die me vervulde was zo vreemd dat ik niet anders kon dan mijn ouders haten, omdat ze me mijn hele leven zo strak hadden beschermd.
Ik was amper achttien jaar oud en wist niet dat het leven zo wreed kon zijn. Het was moeilijk te geloven dat ik pas vierentwintig uur geleden mijn achttiende verjaardag had gevierd—en het feit dat ik mijn mate binnen mijn eigen roedel had gevonden.
Ik dacht dat het het lot was. Ik dacht dat het een sprookje was.
Ik was gelukkig... toch?
We hadden amper één gesprek gehad, maar ik wist dat hij mijn toekomst was—mijn reddingslijn. Ondanks de aanvankelijke schok, was ik dolblij dat ik het geluk had om mijn mate binnen de grenzen van mijn eigen roedel te vinden.
Als ik terug in de tijd kon gaan en dit op de een of andere manier kon voorkomen, zou ik dat gedaan hebben.
Maar ik had geen idee wat ik anders had kunnen doen.
Matthew had Paxton uitgedaagd voor de positie van alpha, en er was geen weg terug bij een uitdaging. Ik wist wat het betekende; ik had er al eerder over gelezen. Slechts één van hen zou overeind blijven.
De ander zou een duister en tragisch lot tegemoet gaan.
Er was geen stoppen aan, geen beëindigen aan, en al helemaal geen overslaan aan.
Hoewel Paxton zijn alpha-ceremonie nog niet had gehad, wisten we allemaal dat het voor de deur stond. De titel van alpha was niet zomaar een titel—het was wie hij was, tot diep in zijn kern, en het was zijn geboorterecht.
Eerlijk gezegd wist ik dat er niets was dat ik had kunnen doen om dit te stoppen, en niets kon me voorbereiden op de afloop die me te wachten stond.
Mijn hart zou breken.
Als Matthew stierf en Paxton zijn geboorterecht behield, of als Paxton stierf en Matthew het overnam als alpha, zou het resultaat voor mij hetzelfde zijn—mijn dood zou naderend zijn. Ik zou ofwel mijn tweelingbroer of mijn mate verliezen, en er was voor mij geen tussenweg.
Mijn moeder en vader stonden aan de andere kant van de geïmproviseerde kring die de roedel om de twee wolven had gevormd, en zagen er bijna net zo overstuur uit als ik. De meesten, zo niet alle roedelleden, steunden Paxton, maar er waren er een paar die Matthew steunden, en dat verraste me.
Toch waren het mijn zaken niet.
Ik was geen alpha, of luna, of iemand van betekenis buiten wie en wat mijn ouders waren.
Ik keek vol afschuw toe hoe de blikken van mijn roedelleden afdwaalden van de wolven in de kring naar mij, omdat ze wisten wat dit met mij zou doen. Ze wisten ook wat dit met mijn familie zou doen.
Ik keek vol afschuw toe hoe mijn ouders naar mij en toen naar mijn broer keken.
Ze wisten ook wat dit met ons zou doen—en meer specifiek, met mij.
We hadden de band dan misschien nog niet voltooid—hell, we hadden elkaar of de goddelijke koppeling van de Godin nog niet eens formeel geaccepteerd—maar dat maakte niet uit. Niet meer.
Tot in de kern van mijn wezen wisten mijn wolf en ik dat als ik mijn mate verloor, ik mijn hart en mijn doel in het leven zou verliezen. De Godin had mates zo ontworpen, en er was weinig tot niets dat ik kon doen om dat te veranderen.
Ik wist ook wat er zou gebeuren als ik mijn tweelingbroer verloor—een deel van mij zou daar met hem sterven.
Wist Matthew dan niet wat hij me aandeed? Kon het hem niets schelen?
Dus daar stond ik, vol afschuw toe te kijken, al wetende dat mijn mate deze uitdaging niet zou winnen, en toch stond ik stil als een standbeeld en keek toe hoe het zich allemaal ontrolde.
Toen mijn mate zijn laatste adem uitblies, wist ik dat ik nooit meer dezelfde zou zijn.
In plaats van te wachten tot de ogen van de mensen om me heen zich op mijn nu huilende en lege gestalte zouden richten, transformeerde ik en ging er zonder nadenken vandoor.
Met nergens om naartoe te gaan en geen plek om thuis te noemen, vertrok ik zonder afscheid te nemen.
OCTAVIUS
Black Wolf Falls. Een plek weggestopt op acht uur afstand van mijn voormalige roedel—Stonewood Pack in Montana—met andere woorden, een nieuwe start, en een waar ik dankbaar voor was. Ik had nooit gedacht dat ik hier zou eindigen, maar toen ik via de wandelgangen hoorde dat ze op zoek waren naar een nieuwe hoofdkrijger, nam ik in een opwelling contact op met Braxton.
Ik had nooit verwacht dat ik nu hier zou zijn, op het punt om een stap te zetten richting mijn eigen stukje geluk.
Ik dacht niet dat ik een schone lei verdiende. Ik dacht ook niet dat ik het nodig had, maar het moment dat ik hier aankwam, wist ik dat dit de plek was waar ik hoorde te zijn.
Ik liep het trainingscentrum binnen en bewonderde de eersteklas apparatuur in de grote zaal. Groepjes krijgers stonden verspreid en praatten met elkaar.
Er was me verteld over hun normale trainingsschema, en vandaag was geen dag voor groepstraining. Desalniettemin had Braxton, de voormalige gamma en hoofdkrijger, hen opgedragen hier te zijn om met ons alle drie kennis te maken.
Ik was nog geen vierentwintig uur in het territorium van deze roedel en ik wist nu al dat ik het hier naar mijn zin zou hebben—wat heel wat wilde zeggen voor mij.
Toen ik gisteravond laat bij aankomst met Alpha Paxton afsprak, voelde ik me tot hem aangetrokken. Bijna alsof we verre oude vrienden konden zijn.
Ik probeerde er niet te veel over na te denken, aangezien mijn wolf zich voor het eerst in een jaar weer liet zien. En hoewel ik me nooit had voorgesteld dat ik überhaupt iemand zou zijn die een vriend zou hebben, kon ik niets doen aan de vreemde, blije emoties die in me ontwaakten toen Alpha Paxton door de dubbele deuren liep met Braxton achter hem aan.
„Ik laat Braxton de voorstelronde doen,“ zei Alpha Paxton, terwijl hij als begroeting op mijn rug sloeg.
Roman, mijn wolf, werd gespannen door de aanraking, wat me verraste. Een gevoel van herkenning en rust overspoelde me.
Ik wist dat ik niet gay was, maar iets aan deze man trok me aan, en dat begon te fucken met mijn hoofd. Ik hield van vrouwen... Ik was gek op ze.
Ik had geen behoefte om met een vent te neuken, dat was een feit. Dus het feit dat mijn wolf op deze manier reageerde, joeg me de stuipen op het lijf.
Er moest iets zijn wat ik gewoon niet zag. Er moest een reden zijn waarom ik me zo vertrouwd voelde bij hem.
„Opstellen,“ riep Braxton.
De krijgers stelden zich meteen op in een rechte rij, en stonden perfect en aandachtig in de houding.
Niets ten nadele van mijn oude roedel, maar zij hadden nooit deze mate van vorm of oplettendheid als het ging om de rol van een krijger. Ik kon waarderen wat Braxton hier had opgebouwd, en ik had veel respect voor hem gekregen.
„Zoals jullie al weten, zal ik voor de volgende roedelren stoppen als hoofdkrijger en roedelgamma. Het is een lange rit geweest, maar ik ben er klaar voor om met pensioen te gaan en mijn tijd door te brengen met mijn mate en onze kinderen,“ zei Braxton.
„Met de hulp van Alpha Paxton hebben we eindelijk een waardige vervanger gevonden. Deze overgang zal niet abrupt zijn, en jullie zullen je nieuwe gamma net zo respecteren als mij. Ik ben niet van plan mijn thuis te verlaten... Deze roedel is alles voor mij, dus ik zal nog steeds in de buurt zijn, en ik beloof jullie dat als ik ook maar een vleugje gebrek aan respect naar mijn waardige vervanger bespeur, jullie daar spijt van zullen krijgen.“
Ik kon de golf van trots die door me heen stroomde bij zijn woorden niet tegenhouden. Ik wist dat het meer een belofte was dan een dreigement, maar ik voelde me trots om te weten dat ik deze rol op me zou nemen.
De lucht in deze grote zaal voelde zwaar van trots en opwinding, en hoewel ik wist dat Braxton grote schoenen achterliet om te vullen, zou ik ze vullen—en meer dan dat.
„Ik ben er trots op jullie voor te stellen aan jullie nieuwe roedelgamma en hoofdkrijger, Octavius Roman,“ zei Braxton.
Hij knikte mijn kant op terwijl hij zijn hand uitstak om me de hand te schudden ten overstaan van de krijgers.
Mijn wolf leefde op, en ik wist dat mijn verleden mijn verleden was, en dat dit nu mijn thuis was.
Thuis.
Het was bitterzoet. Zoet in de zin dat ik opnieuw begon op een nieuwe plek—een plek waar ik me waardig en gewenst voelde—maar het was bitter omdat ik helemaal alleen opnieuw begon.
Ik had gedag gezegd tegen mijn verleden en hallo tegen mijn toekomst, en ik voelde niets voor wat ik achterliet, en dat was bitter en triest.
Ik wist niet zeker of ik deze nieuwe start, dit nieuwe hoofdstuk, verdiende, maar ik was er dankbaar voor en ik zou het niet verspillen.
Ik wist dat ik het verdiende om gelukkig te zijn, en ik zou niet langer lijdzaam toekijken en wachten terwijl het leven aan me voorbijging. Die versie van mezelf was verdwenen.
Het was tijd om opnieuw te beginnen en te gaan leven, en Black Wolf Falls was daar de perfecte plek voor.
