Breek het ijs Boek 2: Swipe naar rechts op Puckboy
Auteur
Pearl C
Lezers
18.3K
Hoofdstukken
51
Dit is een vreselijk idee," fluisterde ze. "Ik weet het," zei hij. En kuste haar toch.
Alice Bennet zwoer hockeyers af nadat een van hen op haar zestiende haar leven verwoestte—hij stal haar erfenis, haar huis en haar vertrouwen. Acht jaar later heeft ze vanuit het niets alles weer opgebouwd. Dan wandelt Jake Showalter, aanvoerder van de Boston Bulldogs, haar leven binnen. Charmant. Geduldig. Onmogelijk te haten. Maar net wanneer Alice in iets echts durft te geloven, schaatst haar verleden Boston weer binnen in een Bulldogs-shirt.
"Je was toen van mij. Je bent nu van mij."
Sommige wonden gaan diep. Sommige mannen blijven desondanks aan je zijde.
Hoofdstuk 1: Vriendelijkheid heeft een houdbaarheidsdatum
ALICE
Alice Bennet leerde al op jonge leeftijd dat mensen zich ongemakkelijk voelden door verdriet.
In de dagen na het ongeluk waarbij haar ouders omkwamen, brachten mensen bakjes met eten naar haar deur. Ze kreeg knuffels die net te stevig waren. Ze hoorde het gefluister van arm kind, arme meid als ze door de supermarkt liep. Maar toen de begrafenis voorbij was, verdween het medelijden als sneeuw voor de zon. Ze was zestien jaar oud. Ze zat in een veel te stil huis dat rook naar het parfum van haar moeder en het smeervet van haar vader. Ineens wist niemand meer wat ze met haar aan moesten.
Niemand, behalve Ethan.
Ethan Callahan was de lieveling van Somerfield. Hij was al sinds de brugklas haar vriendje. Hij was lang en breedgeschouderd. Hij was zo onwaarschijnlijk goed in ijshockey dat talentenscouts van de universiteiten hem al in het vizier hadden. Bij zijn wedstrijden zaten de tribunes net zo vol als bij een belangrijke American football-wedstrijd in Texas. Leraren noemden hem „de trots van Somerfield“. Meisjes fluisterden over hem in de toiletten. Jongens wilden hem zijn.
En Ethan wilde Alice.
Toen hij en zijn ouders een paar dagen na de begrafenis langskwamen, hield Ethan haar hand vast. Hij had een verdrietige maar sterke glimlach. Zijn moeder depte haar tranen weg en zei: „Je kunt toch niet helemaal alleen in dat grote huis blijven, lieverd. Kom met ons mee. Wij zullen voor je zorgen.“
Alice geloofde hen. Ze had geen enkele reden om dat niet te doen.
Het huis van de Callahans was twee keer zo groot als dat van haar. Het lag vol met glanzende houten vloeren en er hingen ingelijste ijshockey-shirts aan de muur. Ethans vader was een zakenman die graag opschepte over „de juiste mensen“ die hij kende. Tijdens het eten voerde hij graag het hoogste woord. Zijn moeder hechtte veel waarde aan uiterlijk vertoon. Ze serveerde het eten op duur porselein en stond erop dat Alice haar „Mam“ noemde, als ze dat wilde.
Elke avond gaf Ethan haar een kus op haar voorhoofd, alsof hij de held uit een sprookjesboek was. Een tijdje liet ze zichzelf geloven dat het echt was.
Maar aan die vriendelijkheid zat een houdbaarheidsdatum.
Het begon met het huis van haar ouders.
„Je kunt dat niet zomaar leeg laten staan,“ zei meneer Callahan op een avond met luide stem aan de eettafel. „Het zal in verval raken. Vandalen, ongedierte, God mag weten wat nog meer. Je moet praktisch zijn, Alice.“
„Ik... gewoon...“ Ze frommelde aan haar servet en kreeg een brok in haar keel. „Het was het huis van mijn ouders. Het is het enige wat ik nog van ze heb.“
„Natuurlijk, lieverd,“ zei mevrouw Callahan sussend terwijl ze zachtjes op Alices hand klopte. „Maar je bent nog een kind. Jij kunt niet voor een huis zorgen. Het is veel beter om het te verkopen en het geld veilig opzij te zetten. Denk aan je toekomst.“
Ethan kneep onder de tafel in haar hand met zijn gouden glimlach. „Ze hebben gelijk, Al. Kwel jezelf niet met het onderhoud en de rekeningen. Je moet je op school richten, en op ons. Laat mijn ouders je helpen.“
En dus zette ze haar handtekening.
Het huis van haar ouders verdween. De meubels waren weg. Het geld op de bankrekening werd overgeboekt. De Callahans verzekerden haar dat alles „geregeld“ was. Het geld stond, zo zeiden ze, „voorlopig“ op hun rekening, totdat ze achttien zou worden. „Geloof me, je wilt echt geen gedoe met de belastingen,“ had meneer Callahan gezegd terwijl hij haar hand klopte aan tafel.
Op haar zestiende klampte Alice zich vast aan de illusie dat ze het goed bedoelden.
Op haar achttiende was ze klaar om op eigen benen te staan.
In het geheim had ze zich aangemeld voor de universiteit. Ze had haar toelatingsbrieven geschreven in het restaurant waar ze een bijbaantje had. Haar hart sprong op van vreugde toen de brief op de mat viel. Tegen alle verwachtingen in was ze aangenomen.
Diezelfde avond zat ze met de trillende brief in haar handen aan de keukentafel van de Callahans. „Ik heb het geld van mijn huis nodig,“ zei ze met een zachte maar vaste stem. „Mijn erfenis. Volgende maand moet ik het collegegeld betalen.“
De stilte die volgde, bezorgde haar meer rillingen dan een woede-uitbarsting.
Mevrouw Callahan zette haar wijnglas heel bedaard neer. „Dat geld is op, Alice.“
Alice knipperde met haar ogen. „Op? Hoe bedoelt u, het is op?“
Meneer Callahan vouwde zijn krant dicht. „We hebben het gebruikt. Eten. Kleding. Benzine. Dacht je dat het gratis was om je hier te onderhouden?“
„Dat was niet van jullie!“
„Het werd van ons op het moment dat we onze deuren voor je openden,“ snauwde hij. „Wij hebben je een thuis gegeven. Je bent ons dat verschuldigd.“
Haar borstkas ging snel op en neer. „Dat is niet waar! Jullie hadden het beloofd... Ethan, zeg dan iets!“
Maar Ethan wilde haar niet aankijken. Zijn kaak was strak aangespannen en zijn vingers trommelden op de tafel. Uiteindelijk mompelde hij: „Misschien hebben ze wel gelijk, Al.“
Ze voelde haar maag omdraaien. „Dat meen je niet.“
Mevrouw Callahan trok haar lip op. „Oh, ik denk het wel. Ik denk dat je wel genoeg misbruik hebt gemaakt van onze goede bedoelingen. We hebben je hier laten wonen. Maar wil je Ethan nu ook nog volgen naar de universiteit? Dat gaat te ver.“
„Ik volg hem helemaal niet! Ik ben aangenomen op UMich omdat zij de beste bèta-opleiding hebben!“
„Je probeert hem aan je te binden. Denk je dat we daar blind voor zijn? Een meisje zoals jij, alleen en wanhopig... wat is er nou makkelijker dan expres zwanger raken en onze zoon in de val lokken voordat hij doorbreekt?“
De woorden kwamen aan als een harde klap.
Het bloed steeg naar Alices wangen. „Dat is niet... hoe kunt u zoiets...“
„Speel geen vermoorde onschuld,“ blafte meneer Callahan. „Ethan heeft een toekomst. Hij is voorbestemd voor de NHL. Denk je echt dat we toestaan dat een of ander dorpsmeisje met dollartekens in haar ogen dat komt verpesten?“
Haar handen trilden. „Ik hou van hem. Ik...“
„Houden van?“ Mevrouw Callahan lachte kil en hard. „Nee, lieverd. Je hield van de dingen die hij jou kon geven.“
Alice wendde zich tot Ethan, terwijl de tranen in haar ogen prikten. „Zeg iets. Alsjeblieft.“
Maar Ethan staarde alleen maar langs haar heen, met een onleesbare blik. In die ijzige stilte brak Alices laatste beetje hoop.
De volgende dag stond haar sporttas op de veranda. Ze probeerde de deurklink, maar de sloten waren vervangen.
De stem van mevrouw Callahan klonk door de dichte deur. „We hebben genoeg voor je gedaan, schat. Het is tijd dat je op eigen benen gaat staan.“
Achter haar rees de schaduw van Ethan op bij het raam. Hij deed de deur niet open.
Alice probeerde terug te vechten.
Ze sliep bij een vriendin en stapte de volgende dag naar haar mentor. De leraar keek weliswaar bezorgd, maar zei: „De Callahans zijn gerespecteerde mensen in deze gemeenschap, Alice. Pas op met wat je zegt.“
Ze ging naar haar oude buurvrouw, een vriendin van haar ouders. De vrouw schudde afkeurend haar hoofd. „Die familie heeft je opgevangen toen verder niemand dat wilde. Verpest de kansen van Ethan niet met roddels.“
Ze ging zelfs naar de politie. De agent kon zijn minachting nauwelijks verbergen. „U heeft zelf voor die papieren getekend, juffrouw Bennet. Juridisch gezien is er niets gestolen. U kunt maar beter dankbaar zijn dat ze u al die tijd hebben opgevangen.“
De hele stad geloofde Ethan en zijn familie. Niemand geloofde haar.
Dus verliet ze Somerfield.
Met tweeënveertig dollar op zak stapte ze in een bus naar Boston, gedreven door een woede die heviger brandde dan haar verdriet.
De stad was luidruchtig, anoniem en onverschillig. Niemand fluisterde hier over haar ouders. Niemand prees Ethan de hemel in. Ze was een niemand, en dat voelde als vrijheid.
Ze zwoer dat ze nooit meer machteloos zou zijn. Ze zou nooit meer zomaar iemand vertrouwen. Ze zou charme nooit meer aanzien voor liefde. En ze zou nooit meer een populaire ijshockeyspeler dichtbij genoeg laten komen om haar leven voor een tweede keer te verwoesten.
Het was een sterke belofte. En ze hield zich er acht jaar lang aan.
