Mijn onontkoombare partner
Auteur
Lezers
778K
Hoofdstukken
28
De Bewaker
Boek 2: Mijn Onontkoombare Mate
SAMMY JANE
„Hé, Sabar!“ riep ik, en mijn lach echode door de bomen toen ik hem uit zijn rivierbad zag komen. Hem zien was altijd het leukste deel van mijn dag.
„Samjay…“ Zijn stem klonk zwaar en hij fronste diep. Hoewel hij mijn speciale bijnaam gebruikte, stonden zijn ogen vertroebeld met iets dat geen vreugde was.
Ik zag dat hij naakt was toen hij net uit het water stapte. De waterdruppels die langs zijn donkere huid naar beneden gleden, benadrukten zijn gespierde buik en de brede spieren van zijn borst.
Terwijl het water de contouren van zijn heupbotten volgde, streek hij met een hand door zijn haar en duwde het naar achteren van zijn voorhoofd. Zijn blik op mij was gevuld met duidelijke afkeuring.
Hij is niet blij dat ik zijn bad onderbreek, vermoedde ik.
„Oeps, sorry.“ Ik draaide me snel om en hoorde het gras ritselen toen hij naar zijn shirt greep.
„Wat is er aan de hand, Samjay?“
„Er gebeurt iets in het kamp,“ kondigde ik aan, terwijl ik op mijn tenen wipte. Hoewel ik al een tijdje een volwassen wolf was, zeiden de andere vrouwtjeswolven vaak dat ik nog steeds het enthousiasme van een pup had.
„Wat?“ Zijn stem kreeg een serieuze toon.
Dat is zijn grenswachterstem. Ik had die al eens eerder gehoord toen er indringers bij de muur van ons territorium waren, maar hij gebruikte die toon zelden bij mij.
„Lily heeft het me verteld.“
„Hoe weet zij altijd alles?“ mopperde Sabar.
Toen hij naast me kwam staan, glansden zijn zwarte haar en sikje van het overgebleven water. Het had zijn dunne tuniek doorweekt en liet het aan zijn lichaam plakken, wat zijn donkere, intimiderende gelaatstrekken benadrukte.
Maar hij is zo lief.
Hij hielp me al jaren om mijn hut te versterken tijdens de Paringsmaan. En Valerie had verteld dat hij degene was die haar had gered door haar binnen de muur te laten.
„Lily is de oudste van onze generatie vrouwtjes.“
En ik denk dat onze alfa haar vertrouwt. Maar dat wist ik niet zeker.
„Waarom vermijd je jezelf te noemen wat je bent?“ Sabar gaf me een duwtje met zijn schouder, waarmee hij me door zijn stevige bouw bijna omver stootte.
Lachend stapte ik opzij, en hij grijnsde naar me terug.
„Daarom! Je weet dat ik dat woord haat.“
„Fokbare?“
„Ja.“
„Maar je bent een van de zeven fokbaren, Samjay. Het is gewoon een feit.“
Ik wist dat de term betekende dat we oud genoeg waren om ons voort te planten, maar het voelde zo vernederend.
„Vroeg of laat zal de alfa erop staan dat je je fort afbreekt en een van de mannetjes met je laat paren.“
Ik rilde bij de gedachte, doodsbang voor wat er in het verleden met sommige vrouwtjes was gebeurd. Vrouwtjes kunnen zwaargewond raken of zelfs gedood worden tijdens de Paringsmaan.
„Stop daarmee.“ Hij schudde lachend zijn hoofd om mijn bange gezicht. „Het hoeft niet zo erg te zijn. Dat jullie vrouwtjes horrorverhalen met elkaar delen, helpt niemand van jullie bij de voortplanting voor onze roedel.“
Hij begon naar het kamp te lopen.
„Sabar!“ Ik rende achter hem aan en sprong op zijn rug. „Het is heel normaal om bang te zijn. Je weet dat de mannetjes in onze roedel extra agressief zijn. Daarom heeft Edward ze verzameld om een sterke roedel te vormen. Het is alleen maar logisch dat wij vrouwtjes bang zijn om gedood te worden tijdens het bestijgen.“
Hij ving mijn armen om zijn nek op en wiebelde even om zich aan te passen aan mijn gewicht op zijn rug. Hij wierp me een afkeurende blik over zijn schouder toe terwijl ik me aan hem vastklampte als een baby-aapje.
„Je kunt niet 'fokbare' zeggen, maar je kunt wel het woord 'bestijgen' gebruiken?“ Zijn ogen flitsten geel.
„Waarom raak je overstuur als ik zulke dingen zeg?“ vroeg ik met gefronste wenkbrauwen toen ik zijn blik kruiste.
„Ik heb niet gezegd dat ik overstuur ben.“ Hij liep verder naar het kamp en droeg ons beider gewicht; mijn benen waren om zijn heupen gehaakt en hij hield een van mijn scheenbenen in zijn hand.
„Waarom kijk je dan zo?“
Met wolvenogen?
Hij schraapte zijn keel. „Je zult het heel snel begrijpen, Samjay.“
Ik gleed van zijn rug af en riep hem na: „Ik haat het als je dat zegt.“
Hij streek met een hand door zijn glanzende zwarte haar en nam niet eens de moeite om zich om te draaien terwijl hij mompelde: „Dat weet ik.“
SABAR
Sabars gezicht was een masker van irritatie.
„Wees gerust zo boos als je wilt,“ zei de alfa van de Borders, zijn blik vastgehaakt in die van zijn donkere grenswachter. Zijn gespierde armen waren over zijn borst gekruist. „Maar dat zal de realiteit van de situatie niet veranderen.“
„Ik kan niet zomaar iemand misbruik van haar laten maken.“
„Dan moet jij degene zijn die haar neemt.“
Sabars ogen vernauwden zich toen hij naar zijn alfa keek.
„Je begeeft je gevaarlijk dicht in de buurt van ongehoorzaamheid,“ waarschuwde de alfa, die niet gediend was van de opstandige blik in de ogen van zijn krijger.
Sabar wist dat hij gelijk had en vatte de waarschuwing op als de vriendelijke herinnering die het was. Hij verzachtte zijn uitdrukking en ontspande zijn houding om minder confronterend over te komen.
„Je weet hoe ze is, Alfa. Ze is zo onschuldig.“
„Overtuig haar dan nu. Vóór de Paringsmaan.“
„Alfa!“ Sabar gooide zijn armen wanhopig in de lucht. „Dat is al over minder dan een dag. Ze ziet me als een vriend, misschien zelfs als een beschermer, maar ze koestert geen romantische gevoelens voor me. En ze is vastbesloten om niet gepaard te worden. Ze is bang.“
„Nou.“ De alfa gromde. „Dan lijkt het erop dat je een beslissing moet nemen. Wil je dat meerdere wolven haar binnen vierentwintig uur claimen, of wil jij degene zijn die het doet?“
„Dreig je nu om met haar te paren?“ Sabar keek geschokt. De gedachte aan hoe bruut de alfa kon zijn wanneer hij dat wilde, beangstigde hem. Sabar had hem met zijn blote handen solitaire wolven aan flarden zien scheuren.
„Misschien... We moeten nageslacht krijgen, in het belang van de roedel. Ik kan het niet langer aanzien dat de fokbaren ongepaard blijven.“
„Oh?“ Sabar trok een donkere wenkbrauw op. „En hoe zit het dan met Lily?“
De armen van de alfa vielen langs zijn zij en zijn tanden werden lichtjes ontbloot in een grom. „Maak je niet druk om haar, Sabar. Voor haar heb ik ook een mate gepland.“
Sabar deed een stap achteruit in het besef dat hij de alfa te ver had gedreven, althans voor vandaag.
