Gebroken koningin Boek 3
Auteur
Danni D
Lezers
200K
Hoofdstukken
30
Ariel, een onverschrokken krijger en pas benoemde luna, navigeert door de verraderlijke wateren van leiderschap, familiedrama en politiek tussen verschillende rassen. Terwijl ze vecht tegen Hunters en geconfronteerd wordt met persoonlijk verraad, moet Ariel ook leren haar krijgersinstincten in balans te brengen met haar verantwoordelijkheden als koningin. Met de dreiging van een naderende eenheidsceremonie tussen mensen en weerwolven en een gevaarlijke gevangene op vrije voeten, zit Ariels reis vol gevaar, passie en de zoektocht naar ware eenheid.
61: Een nieuwe weg vooruit
ARIEL
De duisternis van de nacht biedt dekking terwijl ik mijn groep krijgers door het bos leid. We volgen de geur van een groep Jagers.
Ze zullen ons deze keer niet ontsnappen...
Sinds de begrafenis duiken de Jagers overal op. Ze zijn vastberaden om onze roedel als hongerige termieten volledig te vernietigen.
Maar de dood van de koning is niet de enige reden dat ze het aandurven om onze grenzen over te steken...
Ze werkten samen met een van ons. Hij heeft zijn eigen soortgenoten verraden.
Xavier.
Die herinnering staat voor altijd in mijn geheugen gegrift.
***
We zitten in de val.
We kunnen nergens heen.
En de alpha's komen steeds dichterbij.
„Vorm een verdedigingslinie!” roep ik, terwijl ik me klaarmaak om te shiften.
Maar dan loopt Xavier vlak langs me heen. Hij loopt recht op de alpha's met de rode ogen af.
„Wat de fuck ben je aan het doen?”
Wanneer Xavier zijn hand opsteekt, stoppen de alpha's direct. Het lijkt wel alsof hij een mind-link met ze heeft.
Oh mijn Godin...
Xavier draait zich om. Een kwaadaardige glimlach verschijnt op zijn gezicht.
„Jij... jij was het,” stamel ik. „Jij hebt ons verraden.”
„Vandaag is niet zomaar een begrafenis voor de oude koning,” snauwt Xavier.
De monsterlijke, gemuteerde alpha's gaan allemaal tegelijk rechtop staan. Hun ogen zijn rood en doorbloed.
„Het is ook een begrafenis voor de huidige koning.”
***
Ik schud de vacht van mijn wolf uit. Daarmee verdwijnt ook mijn slechte herinnering.
Ik moet me concentreren op het hier en nu... op het opsporen van de Jagers.
We blijven laag in de struiken. Ik spreek mijn groep toe via de mind-link.
Blijf alert. Ik ruik dat ze dichtbij zijn.
Plotseling spits ik mijn oren. De grond trilt onder mijn poten.
Voetstappen. Tientallen. Vanuit elke richting.
Binnen een paar tellen zijn we omsingeld.
De kruisbogen van de Jagers zijn op ons gericht. We stappen achteruit tot we in een kleine cirkel staan.
Ik ontbloot mijn tanden en grom.
***
Ik schop mijn hakken uit. Ik scheur de zijkanten van mijn jurk tot aan mijn heupen open om beter te kunnen bewegen.
Ik ben klaar om te vechten.
Mijn hart zinkt in mijn schoenen van angst. Ik zie dat al mijn vrienden in de hoeken van de kapel zijn gedreven, half geshift.
Wat moet ik doen?
Ik kan ze onmogelijk allemaal helpen.
Ik kan alleen maar toekijken hoe de wilde, woeste alpha's grommen. Ze springen bovenop de wachters van de Royal Pack en slaan hun zwaarden opzij. Ze drukken de wachters tegen de grond en ontbloten hun tanden bij hun kelen.
***
Hoe de fuck ga ik ons hieruit redden?
Zes wolven, omsingeld door een dozijn Jagers.
Ik moet razendsnel nadenken.
Ik heb in ergere situaties gezeten dan dit.
Sterker nog, ik heb eerder in een onmogelijke positie gezeten.
***
Xavier draait zich weer naar mij toe. Hij verheft zijn stem zodat iedereen het kan horen:
„Ik geef je een keuze, Ariel. Over een paar momenten neem ik de troon over. Niemand kan daar iets aan veranderen. Wanneer ik dat doe, kan ik iedereen hier vermoorden. Zoals dit—”
Hij knipt in zijn vingers. Alle alpha's springen enthousiast naar voren, alsof ze net hun favoriete prooi zien.
Een kreet van pure paniek galmt door de kapel.
„Of… je stemt ermee in om mijn koningin te worden. Dan worden we vanavond mates.” Zijn ogen glinsteren op een gemene manier.
Zodra ik hoor waar Xavier me uit laat kiezen, begint mijn hoofd te tollen.
Ik ben volledig machteloos en voel mijn hart hevig kloppen.
Een onmogelijke keuze.
Ik kijk naar het gezicht van Alex, mijn mate. Zijn machteloze groene ogen smeken me om te stoppen.
Maar uiteindelijk kan ik maar één beslissing nemen.
***
Ik moet mijn groep beschermen. Zij zijn mijn verantwoordelijkheid.
„Ik ga zoiets geks doen,” zeg ik via de mind-link. „Vertrouw me gewoon.”
Ik stap naar voren en shift terug naar mijn menselijke vorm.
De Jagers zijn totaal verrast.
„Ik geef me over,” zeg ik. „Jullie hebben gewonnen.”
Een van de Jagers grijnst terwijl hij naar mijn naakte lichaam staart. Wanneer hij zijn kruisboog laat zakken en zijn hand naar me uitsteekt, grijns ik terug.
„NU!” schreeuw ik. Ik duik naar voren en grijp zijn wapen.
***
Wanneer Xavier zijn hand op mijn gezicht legt en dichterbij komt, ben ik er klaar voor. Ik trek mijn maansteendolk uit mijn jurk. Ik druk het scherpe mes tegen zijn keel.
Xaviers ogen worden groot. Niet zozeer van angst, maar van verbazing.
Verwachtte hij nou echt dat ik vrijwillig mee zou werken aan zijn grote plan?
Fucking idioot.
„Doe dit niet, Ariel,” zegt Xavier met een heldere, koele stem. „Wij horen samen te zijn. Het is ons lot!”
„Ik zal NOOIT jouw koningin zijn, Xavier.”
***
De Jagers kreunen van de pijn. Hun gewonde lichamen liggen verspreid over de bemoste bosgrond.
Ik maak mijn pantser weer vast. Precies op dat moment stapt Steve met versterking de open plek op.
„Breng ze naar de kerkers. We ondervragen ze later wel,” zeg ik.
De zon komt langzaam boven de boomtoppen uit en ik zucht luid.
Godin, het harde werken stopt ook nooit…
Maar ik glimlach als de zon mijn gezicht verwarmt.
Ik geniet van elke verdomde seconde.
***
De zon is al op wanneer ik probeer om zo stil mogelijk in bed te kruipen.
Ik ben net terug van een nachtelijke patrouille met de krijgers van de roedel. Ik wil Alex niet wakker maken.
Zijn zachte gesnurk is schattig. Ik stel me voor dat zijn wolf nu de mooiste dromen heeft. Hij jaagt op konijnen door het bos en rust daarna uit in de lentebries.
Ik trek mijn zware laarzen uit en sluip op mijn tenen door de kamer. Ik let goed op dat ik geen geluid maak, totdat—
„Shit!” Ik struikel over de houten staf die ik voor de training gebruik. Ik moet mijn wapens echt niet overal laten slingeren…
Als ik weer opkijk, staren de smaragdgroene ogen van Alex naar mijn leren pantser. Hij kijkt me aan vol intens verlangen.
Hij is wakker… in meerdere opzichten.
„Trek het uit,” beveelt hij.
Ik luister en maak langzaam elk riempje los. Ik plaag hem door er mijn tijd voor te nemen.
Hij gaat rechtop zitten en drukt zijn klauwen in ons bed. Zijn ademhaling wordt zwaarder. Zijn gespierde borstkas gaat op en neer van opwinding.
„Het kost me al mijn zelfbeheersing om niet bovenop je te springen. Ik wil die kleren zo graag van je lichaam scheuren,” zegt hij.
„Geduld is een schone zaak,” antwoord ik, terwijl ik mijn borstpantser op de grond laat vallen.
Ik loop naar hem toe. Hij zit op de rand van het bed en ik ga wijdbeens op zijn schoot zitten. Hij haalt diep adem. Zonder tijd te verspillen drukt hij zijn gezicht tussen mijn blote borsten.
„Je ruikt naar een veld vol bloemen,” zegt hij met een gedempte stem.
Wanneer zijn tong naar mijn zachte tepel glijdt, laat ik een kreun ontsnappen. Hij bijt er zachtjes in en de tepel wordt direct hard in zijn mond.
Mijn wolf jankt zachtjes achter in mijn hoofd. Ze is helemaal klaar met dit geplaag.
En ik ook.
Alex kijkt verrast als ik hem plat op zijn rug duw.
Ik zoen hem vol dierlijke passie. Ik laat mijn wolf de controle overnemen.
Zijn handen grijpen mijn kont stevig vast terwijl ik mijn lichaam op hem beweeg. Hij scheurt mijn legging open. Ik voel zijn groeiende bobbel onder me.
Ik schuif naar achteren en Alex laat een diepe grom horen. Mijn vingers knopen zijn broek open en bevrijden zijn harde pik.
Ik zie de lul van Alex graag als een zwaard. Dat is het wapen dat het meest vertrouwd voelt in mijn handen.
En ik ben erg handig met een zwaard.
Alex rolt zijn ogen naar achteren. Ik pak zijn schacht vast en trek hem stevig af. Ik buig voorover en sluit mijn lippen om het eikeltje. Dan neem ik hem diep in mijn keel.
„Ariel…,” kreunt Alex. „Je laat me zo…”
Om hem te plagen, kom ik even omhoog om adem te halen. Maar Alex grijpt mijn schouders vast. Hij rolt me om, zodat hij nu bovenop ligt.
Hij wrijft zijn lul ruw tegen mijn kutje, en ik schreeuw het uit. Mijn wolf verlangt hevig naar haar mate. Ze wil bevredigd worden.
„Ik wil je in me voelen,” zeg ik. „Hou je niet in. Je weet dat ik het aankan, Alpha.”
„Maak je geen zorgen,” antwoordt hij. „Ik weet precies hoe mijn krijger het lekker vindt.”
Een golf van genot overspoelt me wanneer Alex de ingang van mijn kutje opent met zijn enorme—
„WAA-AAA-HHH!”
Een krijsende baby rukt me abrupt uit mijn extase.
„WAA-WAA-WAH!”
En dan begint er nog een baby te schreeuwen.
Alex zucht terwijl hij van me af rolt en uit bed stapt. „We moeten echt geluiddichte muren laten plaatsen.”
De verhuizing van mijn familie naar het paleis was afgelopen maand allesbehalve makkelijk verlopen. Toen Xavier werd gearresteerd voor het samenspannen met de Jagers, zette de Crescent Moon roedel hen botweg op straat.
Ze konden nergens anders heen. Ik wilde ze ook weer niet zomaar aan de rogues overlaten.
Hoewel, als ik dat wel had gedaan, zou mijn seksleven met Alex zeker beter zijn...
We horen in de wittebroodsweken te zitten. Maar we hebben nog niet eens de kans gehad om op een echte huwelijksreis te gaan.
Luid geschreeuw mengt zich met het gehuil van de baby's. Ik hoef niet lang te raden om te weten wie al deze drama veroorzaakt.
„Fucking Natalia,” mompel ik zachtjes.
Ik spring uit bed en trek een badjas aan. „Ik los dit wel op.”
***
Zodra ik onderaan de trap sta, wordt het geschreeuw erger. Zowel de baby's als de vrouwen maken een hoop lawaai.
„Ben je helemaal gek geworden?” roept Natalia, terwijl ze Xavi stevig in haar armen vasthoudt. „Weet je wel hoe slecht geraffineerde suiker voor een kind is?”
„Lieve Godin, Natalia!” foetert Helena. Ze houdt Camelia vast. „Het is maar een koekje!”
Natalia snuift en knijpt haar ogen samen. „Maar een koekje? Ik dacht dat jij zo nodig 'één met de natuur' moest zijn, of zoiets. En toch geef je mijn baby vergif!”
Godzijdank hebben deze twee hun kinderen vast. Anders zouden ze elkaars ogen uitkrabben.
Helena ziet me staan en stuurt me een stille noodkreet met haar ogen.
„Natalia, vind je ook niet dat je een beetje overdreven reageert?” zeg ik, terwijl ik tussen hen in ga staan.
„Bemoei je er niet mee, Ariel,” snauwt Natalia. „Jij hebt geen flauw idee hoe het is om moeder te zijn.”
Ze probeert me uit te lokken, maar ik weiger om in de verdediging te schieten. Tijdens mijn krijgerstraining heb ik geleerd dat rustig blijven de beste manier is om een conflict op te lossen.
„Als Xavi een speciaal dieet heeft, kunnen we daar vast wel rekening mee houden. Net als met al jouw vele andere wensen.” Er klinkt onbedoeld toch wat frustratie door in mijn stem.
Verdomme, tot zover het de-escaleren.
Natalia kijkt me boos aan. „Oh, het spijt me. Ben ik je tot last? Ik ben ook maar een alleenstaande moeder die probeert haar kind zo goed mogelijk op te voeden.”
Daar gaan we weer...
„Natalia, dat zeg ik toch helemaa—”
„Jij hebt de vader van mijn kind in de fucking kerker gegooid!” Natalia's stem wordt steeds luider. Xavi begint weer te huilen. „Ik moet dit nu in mijn eentje doen vanwege JOU!”
Voordat ik mezelf kan verdedigen, neemt een andere stem het voor me op.
„Dat is zó oneerlijk van je, Natalia,” zegt mijn moeder, Dianne. Ze komt meteen naast me staan. „En dat nadat Ariel haar huis voor ons heeft opengesteld...”
„Dianne, ik kan dit zelf wel aan,” zeg ik. Ik wil niet dat dit conflict verandert in een enorme vechtpartij.
Dianne negeert me en praat stug door: „Xavier verdient het om opgesloten te zitten na wat hij heeft gedaan. Hij heeft onze hele familie ten schande gemaakt.”
„Natuurlijk kies je haar kant. Typisch,” zegt Natalia bitter.
Typisch?
ECHT NIET!
Tijdens mijn jeugd koos mijn moeder altijd de kant van Natalia. Ze trok haar niet alleen voor... in haar ogen bestond ik eigenlijk niet eens.
Maar in de afgelopen maand is ze echt veranderd. Ik moet toegeven... het voelt goed dat ze nu voor de verandering eens aan mijn kant staat.
Dianne schuift dichter naar me toe en spreekt Natalia bestraffend toe: „Schat, moet je nu altijd zo ondankbaar zijn? Ik heb je wel beter opgevoed. Toon een beetje fatsoen.”
De gezichtsuitdrukking van Natalia verandert en ik heb bijna medelijden met haar. Ik weet hoe het is om de slechte kant van mijn moeder te zien. Tot voor kort was dat de enige kant die ik van haar kende.
Ik weet dat ik aan haar bedoelingen moet twijfelen, maar...
Ik wil het nu niet verpesten.
***
Wanneer ik terugkom in mijn slaapkamer, gooi ik de deur iets te hard dicht.
„Alles oké?” vraagt Alex.
„Als ze zo graag bij Xavier wil zijn, moet ik haar misschien maar gewoon in de cel naast hem gooien,” zeg ik. Ik besef heel goed dat ik vreselijk overdrijf. „Misschien houdt ze dan haar mond dicht.”
Alex kijkt geamuseerd en slaat zijn armen om me heen. „Dat zou je je zus nooit aandoen. Daar ben je veel te lief voor.”
„Natuurlijk niet,” zeg ik, terwijl ik tegen zijn borst aan leun. „Maar die fantasie is wel het enige dat me ervan weerhoudt om haar te vermoorden.”
Alex lacht en kust me. „Gelukkig ben je gezegend met eindeloos veel geduld.” Hij pakt een handdoek en loopt naar de badkamer. „Ik ga douchen. Wil je mee?”
„Is goed, ik kom er zo aan,” zeg ik. „Maar verwacht geen deel twee van wat we vanochtend zijn begonnen. Dit wordt een koude douche. Natalia heeft mijn stemming compleet verpest.”
Zodra Alex in de badkamer verdwijnt, haal ik diep adem. Mijn familie maakt me gek. Ik begin spijt te krijgen van mijn keuze om hen in mijn leven toe te laten.
Plotseling voel ik een kloppend gevoel dat door mijn hele lichaam trekt. Ik begin me duizelig te voelen als een zachte, vloeiende stem in mijn gedachten weerklinkt:
„Je moet de breuk van het verleden sluiten als je een nieuwe weg vooruit wilt inslaan, mijn kind.”
De Maangodin.
Zij heeft altijd echt een geweldige timing.
„Selene, kun je me voor één keer gewoon vertellen wat je precies wilt?”
Maar als ik eerlijk ben tegen mezelf, is deze boodschap vrij duidelijk.
Ik kan de aanwezigheid van mijn familie niet gewoon blijven accepteren...
Ik moet mijn band met hen écht gaan herstellen.
En om dat te doen is er meer nodig dan een door de Godin geschonken genezingskracht...
***
Terwijl ik mijn zwaardtechnieken oefen in de kazerne, doe ik mijn best om Natalia uit mijn hoofd te zetten.
Druppels zweet lopen over mijn voorhoofd terwijl ik het zwaard krachtig naar voren stoot en door de lucht snijd.
Dit is mijn therapie. Dit is mijn manier om met al mijn frustraties om te gaan.
Als ik aan het trainen ben, verdwijnen al mijn problemen. In ieder geval voor even. Ik stoot ze uit mijn lichaam, net als elke zweetdruppel die van mijn huid rolt.
„Hé, zweetkop! Pas je houding aan. Je staat veel te wijd.” De arrogante stem van Dom haalt me uit mijn concentratie.
Als Dom van achteren dichterbij komt, berg ik mijn zwaard op. Ik draai me razendsnel om en klem mijn arm om zijn nek. „Jouw mond is veel te wijd!”
„Hé, bewaar die agressie lekker voor je zus,” maakt hij een grapje, terwijl ik hem loslaat.
„Helena heeft je vast al verteld over vanochtend, neem ik aan.”
Hij knikt en lacht. „We slaan speelafspraakjes met Xavi in de nabije toekomst misschien maar even over.”
„Sorry, Natalia kan echt vreselijk irritant zijn. Maar ik denk wel dat ze van die speelafspraakjes geniet, ook al laat ze dat niet zien,” zeg ik. „Wat brengt jou eigenlijk naar de kazerne?”
„Ik ben op zoek naar jou,” antwoordt hij. „Of eigenlijk is Alex dat. Hij zei dat het belangrijk is.”
Ik denk hard na over wat ik vandaag eigenlijk moet doen, maar ik kan helemaal niets bedenken.
„Ik ga wel terug naar het paleis om uit te zoeken wat er aan de hand is,” zeg ik. Ik gooi mijn zwaard bij het gevest naar Dom.
Hij vangt het wapen handig op en grijnst. „Godin zij met je, dappere krijger.”
***
Als ik bij het paleis kom, kijk ik verbaasd op. Er staan wel zes nieuwswagens bij de binnenplaats geparkeerd. Cameraploegen staan op de trappen. Journalisten zwermen als zoemende bijen om de ingang, terwijl Maria ze in toom probeert te houden.
Plotseling staat Alex naast me. Hij pakt mijn arm stevig vast en leidt me recht op de menigte af.
„Ariel, waar was je? En waarom heb je je krijgerskleding nog aan? Ben je net pas klaar met trainen?”
„Ja, maar... Alex, wat is er in hemelsnaam aan de hand? Wie zijn al deze mensen?”
„Ze zijn hier voor de speech over de status van de roedel. Dat had ik je verteld. Meerdere keren zelfs.” Er klinkt een vleugje irritatie in de stem van Alex.
Oh, Godin! Nu weet ik het weer!
Alex had het steeds uitgesteld. Maar sinds de aanval van Xavier op de begrafenis eisen de roedels een uitleg.
Alex trekt me mee door de menigte en de trappen op. Ik word me er ineens heel erg van bewust hoe bezweet en onverzorgd ik eruitzie.
„Alex, misschien moet ik dit even overslaan...”
„Jij bent mijn luna. Je kunt dit niet zomaar overslaan,” antwoordt hij op gespannen toon. „We moeten als één sterk front naar buiten treden.”
„Maar Alex... ik zie er niet uit,” protesteer ik. „En ik weet niet of ik dit wel aankan—”
„Je ziet er prachtig uit,” zegt hij. Zijn toon wordt direct zachter. „Pak gewoon mijn hand vast.”
Alex' warme huid tegen de mijne kalmeert mijn zenuwen heel even. Maar ook echt maar voor heel even.
Ik sta naast hem en de camera's beginnen te klikken. Gevoelens van angst kruipen ongemerkt mijn gedachten binnen.
Bij elke flits zie ik de lampen van de operatietafel in de schuilplaats van de Jagers weer voor me.
Terwijl alle ogen op mij gericht zijn, kan ik alleen maar denken aan de kille, grijze ogen van de Jager die mij ontvoerde.
Mijn hoofd begint te tollen. Ik hoor de Jagers lachen terwijl mijn lichaam wordt geslagen en gemarteld.
Alex is aan het woord, maar ik kan zijn woorden niet meer verstaan. Een eindeloos zoemend geluid overstemt alles om me heen.
De lichten voor mijn ogen vervagen. Plotseling verliest alles zijn vorm.
Mijn hart bonst zo hard dat het uit mijn borstkas lijkt te knallen.
Oh mijn Godin. Oh mijn Godin. Oh mijn Godin.
Ik kan dit niet.
De verlammende paniek neemt het volledig over. Ik voel een loodzware last op mijn schouders. Mijn knieën knikken en ik word verpletterd onder mijn eigen verleden. Alle trauma's die ik probeer te verstoppen, trekken me keihard naar beneden.
„Ariel!” De stem van Alex is het laatste wat ik hoor.
De menigte vervaagt volledig terwijl mijn lichaam hard op de grond valt.
