Gevangen door de maffiakoning Boek 2
Auteur
Tania Shava
Lezers
317K
Hoofdstukken
33
Miljardeninbraak
Summary
We weten allemaal dat de dingen niet altijd zijn wat ze lijken... maar een ontvoering is een ontvoering, toch? Talia was pas zeventien jaar oud toen Axel haar meenam. Nu is hij terug en zegt hij dat hij het kan uitleggen. Wat uitleggen?! Talia wil niets met hem te maken hebben, tenzij het om wraak gaat. Ze haat hem, maar hij zegt dat hij van haar houdt. Is er iets wat hij kan zeggen om haar hart te winnen?
Leeftijdsclassificatie: 18+ Originele auteur: Tania Shava
Opmerking: Dit verhaal is de originele versie van de auteur en bevat geen geluid.
Talia
Talia stond alleen in de badkamer en keek naar zichzelf in de spiegel.
Je zou denken dat ze nu een ander mens zou zijn, nadat ze haar vrijheid had teruggepakt. En dat was ze absoluut. Ze was niet meer hetzelfde meisje als toen ze zeventien was.
Naïef zijn was iets wat ze zich niet kon veroorloven.
Je leest altijd vreselijke dingen en denkt dat jouw wereld daar ver vandaan staat. Totdat het je zelf overkomt. Je manier van denken verandert, en je omgeving ook.
Ze ging altijd vooruit en groeide elke dag. Toch was er na drie jaar nog steeds één ding heel duidelijk. Dat was de enorme woede die ze nog altijd voelde. Dokters hadden haar niet veel geholpen. Praten was niet de oplossing.
Eén ding wist ze heel zeker. Ze voelde diepe boosheid en woede. Ze had al veel te vaak gehoord dat vergeven en het verleden onder ogen zien de sleutel waren. Alleen zo kon ze eindelijk verdergaan met haar leven.
Ze draaide de kraan open en gooide wat koud water in haar gezicht. Ze voelde zich met de dag slechter worden.
Er klonk een klop op de deur. Talia wist dat het haar secretaresse Marian was.
„Wat is er?“
„Bent u klaar?“, antwoordde haar secretaresse.
Talia pakte een handdoek van het haakje en veegde het water van haar gezicht. Ze zorgde ervoor dat haar haar netjes zat en ze er goed uitzag.
Ze had nooit persoonlijke afspraken en ontmoette nooit iemand. Ze stuurde Marian om dat allemaal voor haar te doen. Marian bracht dan het contract naar haar toe. Zij bekeek het en zette haar handtekening als het goed genoeg was.
Talia wilde zichzelf helemaal niet aan andere mensen laten zien. Ze wilde nooit gevonden worden.
Veel mensen kenden alleen haar naam. Sommigen dachten dat zij Marian was, en dat vond ze prima. Dat kon geen kwaad.
Als ze niet in haar streng beveiligde huis was, was ze aan het werk. Anders was ze wel in de sportschool voor vechtsporten.
Marian snapte vaak niet waarom ze zo hard wilde trainen en zo'n gevaarlijke sport wilde leren. Talia's antwoord was altijd hetzelfde: „Het is zelfverdediging. Je weet nooit wat er in het leven kan gebeuren.“
Ze ging terug naar het kantoor en begon de mappen door te nemen. Marian had deze op tafel gelegd. Ze opende ze stuk voor stuk. De meeste voorstellen spraken haar niet aan.
„Marian“, riep Talia. Toen Marian na een tijdje niet reageerde, pakte Talia de vaste telefoon. Ze toetste haar nummer in. Marian nam niet op, wat vreemd was. Dat deed ze anders namelijk altijd. Misschien was ze even weg om ijskoffie en donuts te halen.
Na twintig minuten ging de deur open. Marian liep naar binnen en deed de deur snel weer dicht.
„Mevrouw, we hebben een heel groot probleem.“
„Wat bedoel je? Wat is er gebeurd?“, vroeg Talia.
„De heren buiten willen u graag spreken. Ze weigeren om weg te gaan.“
„Heb je ze verteld dat we de beveiliging bellen?“
„Dat heb ik gedaan. Ze zeiden dat ze u moesten zien vanwege een enorme deal... ter waarde van miljarden.“
„Het kan me niet schelen, Marian. Je kent de regels. Iedereen praat met jou. Ik lees het voorstel door en neem de eindbeslissing.“
„Ja, mevrouw.“
Daarna ging Marian weg om het met de heren af te handelen. Talia was wel gewend aan mannen die er vaak op stonden om de baas zelf te zien. Maar ze verloor nog liever de deal dan dat ze zichzelf liet zien.
Ze maakte haar werk af en ging naar huis.
De week daarna was alles hetzelfde als altijd. Er was niets nieuws of anders. Het einde van de werkdag naderde en Marian kwam binnen.
„Hier zijn de mappen voor vandaag“, zei ze.
„Dank je.“
Voordat ze wegging, zei Marian: „Weet u, baas? Sommige mensen zijn echt belachelijk.“
„Waarom zeg je dat?“
„Een van de heren van vorige week wilde u wanhopig graag spreken.“
„Echt waar.“
„Ja. Ik denk dat u de map over de miljardendeal heel goed moet bekijken. Het is de onderste“, zei Marian.
„Oké, maak je geen zorgen, dat zal ik doen. We hebben zoiets wel vaker meegemaakt. Dit is niet de eerste keer en het zal ook niet de laatste zijn.“
„Dat weet ik“, grinnikte Marian. „Wilt u het excuus van deze man horen waarom hij u persoonlijk wil ontmoeten? Of wilt u het misschien raden?“
„Ik gok dat hij zei dat hij een van de rijkste mensen ter wereld is.“
„Dat zou nog beter zijn geweest.“
Talia gokte nog een keer: „Hij is de minister-president.“
„Nog niet eens in de buurt“, antwoordde Marian.
„Wat dan wel?“
Ze begreep nooit hoever mensen wilden gaan. Ze verzonnen hele verhalen om haar persoonlijk te kunnen zien. Sommigen kampeerden zelfs voor haar kantoor. Maar ze droeg een masker en een trui met capuchon als ze naar buiten ging.
Als ze merkte dat ze op weg naar huis werd gevolgd, zorgde ze voor een afleiding. Zo kon ze de persoon onderweg afschudden.
Marian lachte nog harder toen Talia meer dingen raadde. Ze moesten lachen om de belachelijke verhalen die ze door de jaren heen hadden gehoord.
„Hij zei“, zei Marian terwijl ze naar adem hapte, „dat hij uw man is.“
