Carrero Heart 2: De Reis
Auteur
L. T. Marshall
Lezers
1.4M
Hoofdstukken
76
Sophie begint haar draai te vinden en haar kracht te hervinden zonder Arrick in haar leven. Ze heeft een gebroken hart, maar weigert hem haar leven te laten binnendringen en haar af te leiden. Ze moet aan zichzelf bewijzen dat ze het in haar eentje aankan.
Helaas trekt het lot hen weer naar elkaar toe als magneten.
Sophie moet beslissen of ze die ene persoon weer kan toelaten. Hoe kan Sophie leren vergeven na verraad? Kan ze überhaupt leren om Arrick weer te vertrouwen?
Hoofdstuk 1
Sophia
„Hier.“ Ik schuif Jenny de schetsen toe waar we aan hebben gewerkt, en de knappe brunette buigt zich naar voren om ze met haar nieuwsgierige, zachte bruine ogen te bestuderen. Lang en slank, en een beetje verlegen in haar manier van doen – Jenny is mijn klasgenoot en wordt snel een van mijn beste vriendinnen. Samen met Christian. Ik heb hen beiden op de eerste dag van de introductie leren kennen. Het klikte meteen tussen ons drieën. Ik heb iets echts met deze twee, en ondanks mezelf hebben ze zich de afgelopen weken een weg door mijn verdedigingsmuur gebaand, tot het punt waarop ik ze om me heen nodig heb om te functioneren.
Christian staat anderhalve meter verderop en probeert tevergeefs een wilde, bohemien stof om een paspop te draperen. Lang en tot in de puntjes verzorgd in zijn 'preppy boy'-outfit vandaag. Blond, sluik haar en grijze ogen, met een grijns gericht op zijn twee beste meiden. We zitten in de hoek van het drukke naailokaal, terwijl de drukte van de andere studenten om ons heen onze kant op drijft, samen met de gebiedende stem van de docent van vandaag. Deze week hebben ze iedereen in groepjes van drie verdeeld om aan ontwerpen te werken. Onze eerste beoordeling op eenvoudige naaivaardigheden komt er snel aan.
„Ik denk dat als we voor deze gaan, het eigenlijk gewoon een cirkelrok is met een simpel lijfje, makkelijk genoeg om zelf te maken, en we kunnen het stoerder maken als we slim zijn.“ Jenny schuift een van de tekeningen terug en tikt op een roze bloemenontwerp waar ik over na heb lopen denken, losjes gebaseerd op een populaire jurk die ik overal voorbij heb zien komen als nieuw seizoensitem.
We zitten nu een paar weken in de les, en het is bijna drie maanden geleden dat ik bij Arrick ben weggelopen en mezelf in een hotel heb ingecheckt. Twee weken later vond Jake een leuk tweekamerappartement op loopafstand, en een paar dagen later begon de school. Alles ging vlot in zijn capabele handen, zoals ik al had verwacht. Ik heb me gestort op mijn studie, mijn appartement ingericht zoals ik het wil, en ga elke vier weken naar huis om mijn familie te zien. Het is zwaar geweest, veel zwaarder dan ik me een leven zonder hem zelfs had kunnen voorstellen, maar ik doe het; dag voor dag adem ik nog, vecht ik door, en val ik niet in het diepe zoals ik dacht dat zou gebeuren.
Ik kan leven zonder Arry.
Grotendeels kan ik de lege pijn onderdrukken waarvan ik weet dat het hem is, me richten op mijn werk en de drang negeren om elke dag zijn naam op mijn telefoon op te zoeken. Ik heb al onze foto's op mijn telefoon verwijderd, zodat ik niet de herinneringen heb aan zijn glimlach, die hazelnootbruine ogen of dat prachtige gezicht. Hij zorgde ervoor dat ik hem even haatte… en toen sloot ik de delen van mijn ziel af waar hij mee verweven is en blokkeerde ik hem. Zo is het beter.
Arrick is een groot gat in mijn leven geweest, maar het lijkt erop dat we allebei tot de conclusie zijn gekomen dat we geen contact moeten zoeken. Eindelijk een echte muur van stilte, en zelfs Jake vermijdt het om hem te noemen als ik hem zie bij onze tweewekelijkse lunch. Hij weet hoe ik me voel, hoezeer ik niet wil weten hoe het met hem gaat, en hoe boos ik nog steeds ben dat hij me kon wegdoen alsof ik nooit iets voor hem had betekend. Ik heb hem nooit echt gekend als dit was hoe hij me kon behandelen na alles wat ik voor hem zou moeten betekenen. Hij zei dat ik een deel van hem was, maar hij liet me gaan alsof ik niets betekende.
Het doet veel meer pijn dan ik had verwacht, als je bedenkt dat hij me vertelde dat het leven zonder mij klote was, en toch zijn we hier, drie maanden zonder Arry… geen telefoontjes, geen berichtjes, en geen toevallige ontmoetingen, ondanks dat we dicht bij elkaar wonen. Ik denk dat ik ook niet heb geprobeerd om hem te bereiken, maar waarom zou ik? Hij maakte die avond duidelijk dat zij zijn toekomst was. Er was geen ontkomen aan dat ik dat niet kon zijn, en ik leer te leven met een gebroken hart dat uiteindelijk zal genezen.
Hij lijkt zijn tripjes naar huis te plannen wanneer hij weet dat ik niet in de Hamptons ben, dus ik neem aan dat hij op Jake vertrouwt daarvoor, aangezien ik eens per maand met hem naar huis vlieg. Tot nu toe ben ik hem ook niet toevallig tegengekomen in de stad. Niet dat dat een verrassing is. Ik heb me gedeisd gehouden en het feestbeest in mij achtergelaten, en afgezien van een enkel feestje bewoog Arrick zich nooit in dezelfde kringen als ik. Zijn vechtcarrière en Carrero Corp betekenen dat hij niet zomaar door de stad zal slenteren of in damesmodezaken rondloopt. Ik focus me gewoon op de toekomst die ik voor mezelf wil en heb eindelijk het gevoel dat ik bepaalde aspecten van mijn leven in de hand heb.
Ik doe het… helemaal zelf volwassen worden.
Ik ga aan het eind van de dag naar huis en breng tijd door met mijn twee nieuwe beste vrienden, kijkend naar films of werkend in mijn op maat gemaakte naaikamer, waar ik tegenwoordig zoveel plezier in vind. Eten, ademen en leven als modestudent en een indrukwekkende verzameling proefontwerpen opbouwen die aan kledingrekken hangen, ondanks dat mijn studentenleven nog maar net begonnen is.
Ik blink uit en lijk er een natuurtalent voor te hebben. De kansen om catwalkshows bij te wonen, nieuwe releases te zien en een voorproefje te krijgen van de ontwerpen van volgend seizoen nemen mijn leven volledig over. Genoeg om om te gaan met het constante zwarte gat van pijn dat ontstaat als Arrick er niet is. Ik laat dit me niet raken.
„Laat eens zien,“ Christian komt naar de tafel toe om een blik te werpen op ons groepsproject. We hebben de opdracht gekregen om een zomerkledingstuk te bedenken dat past bij de huidige trend van los, luchtig, vrouwelijk en bloemig. Aangezien ik degene ben die de hele dag het liefst ontwerpen schets, ben ik de aangewezen ontwerper voor dit project.
Christian leunt dichtbij, en ruikt weer veel te lekker naar sandelhout, zoals altijd, en hult ons in een wolk van parfum. Ik knijp mijn ogen samen bij zijn grappige gezichtsuitdrukking terwijl hij de papieren bekijkt.
„Trek de zoom een paar centimeter op, en we hebben een winnaar.“ Hij grijnst ondeugend; ondanks zijn afkeer van seks met het vrouwelijk geslacht, heeft hij een ding voor vrouwenbenen. Ik ben er bijna zeker van dat het een fetisj is en totaal niet past bij zijn liefde voor mannelijke buikspieren en wat er tussen hun benen zit.
„We gaan voor stijlvol en fifties-geïnspireerd.“ Jenny port hem in zijn ribben als hij over haar heen leunt, waardoor ze niet lekker rechtop kan zitten. Jenny is de stille van ons drietal, verlegen en zachtaardig, terwijl Christian de uitbundige dramakoningin is. Degene die met zijn ogen rolt en zucht, zoals hij nu ook doet.
„Maakt niet uit. Veel te braaf als je het mij vraagt!“ Hij gaat terug naar zijn poging om de stof om de paspop te wikkelen, en wij laten hem lekker pruilen, giechelend om zijn boze gestampvoet en de blikken die hij onze kant op werpt. Hij denkt graag dat hij het altijd het beste weet, maar zijn kracht ligt in gewaagd, gedurfd ontwerp, de details en het avontuurlijke. Jenny is stijlvoller en eleganter, terwijl ik een beetje van alles lijk te hebben en een goed oog voor trends.
„Gaan jullie nog mee lunchen vandaag, ik trakteer?“ Ik kijk Jenny aan over de tafel en herinner hen aan het plan om iets te vieren. Mijn appartement is eindelijk af, en dat voelde als iets om bij stil te staan. Mijn eerste stappen richting echt volwassen zijn. Geen dozen meer of halfleeg ingerichte kamers en rommel, geen kale muren meer en het gevoel dat het een tijdelijk huis is. Het is af, ingericht en versierd met al mijn persoonlijke touches. En het kostte me maar tweeënhalve maand van mijn twee beste vrienden uitbuiten om het zover te krijgen.
We zijn zo ver gekomen in zo'n korte tijd. Mijn ouders kwamen een week geleden langs en gaven me het gevoel dat ik eindelijk mijn plek in het leven heb gevonden. Nu ik hun vertrouwen en liefde heb teruggewonnen, gaat het steeds beter. Leila vindt het vreselijk dat ik hier permanent naartoe ben verhuisd, maar ze went eraan, en mijn frequente tripjes naar huis zorgen ervoor dat ze het me kan vergeven. Ze weigert echter om naar de stad te komen om mij te bezoeken. Blijkbaar betekent dit leven achter je laten om met Daniel te trouwen dat ze er een hekel aan heeft om ooit van huis weg te gaan.
„Oh, shit, Sophs, is dat vandaag? Ik kan niet, het is Marks verjaardag en ik heb hem beloofd dat ik hem bij de lunch zou zien.“ Jenny's grote ogen en trillende lip nemen elke drang weg om boos op haar te zijn. Haar vriend draait gekke diensten en ze ziet hem nauwelijks. Ik weet dat ze het de laatste tijd moeilijk hebben samen. Nou ja, eerlijk gezegd lijkt ze nooit echt gelukkig als het om hem gaat. Ik kan niet boos zijn omdat ze hem wil zien op zijn verjaardag, boven mijn onbelangrijke lunch.
„Het is oké, zolang Chris niet ook afhaakt.“ Ik trek mijn wenkbrauw op naar hem terwijl hij zijn zeer gespierde, strakke kont onze kant op wiegt, en ik lach om zijn gekte.
„Ik zou mijn koningin nooit laten zitten.“ Christian blaast me een kusje toe, en ik kan niet helpen te denken, niet voor het eerst, hoe oneerlijk het is dat een jongen die zo perfect gevormd en knap is als hij, gay is. Als hij niet overdreven theatraal doet, kan hij de hele dag doorgaan voor een hetero, en hij is altijd onberispelijk gekleed. Ik zucht om de oneerlijkheid van het leven, nu ik een man heb gevonden met wie ik het bijna net zo goed kan vinden als met 'hij wiens naam ik niet meer zal noemen', alleen is het typisch dat hij buiten bereik is.
„Nou, ik heb zin in iets chiquer; op mijn kosten.“ Ik glimlach naar hem en hij haalt zijn schouders op. Ik wil de jurk aandoen die ik heb meegenomen, mijn haar losgooien nu ik weer lekker blond ben, en een stijlvolle lunch hebben met mijn nieuwe favoriete metgezel. Absoluut geen zin in fastfood of onze gebruikelijke broodjes vandaag.
Op één na favoriete metgezel, ook al verdient de eerste die titel niet meer.
„Ik denk dat ik de perfecte plek weet. Een maand geleden geopend, en je hoeft niet te reserveren.“ Christian straalt me toe met die oogverblindende, veel te witte, cosmetisch verbeterde grijns, en ziet er een beetje uit als een Calvin Klein-model met de manier waarop hij naar voren leunt.
„Prima. Ik vertrouw je, zolang het maar geen sushi is! Ik hou niet van rauwe vis.“ Ik trek een vies gezicht en doe alsof ik moet kotsen met mijn vingers in mijn keel, in zijn richting. Jenny giechelt naar me met een lieve blik die haar schattig kinderlijk doet lijken.
„Bah, nee… ik heb liever vlees dan vis! Dat kan ik de hele dag wel doorslikken, bitches.“ Christian doet er nog een schepje bovenop met een vuile knipoog, en Jenny en ik rollen met onze ogen en trekken een vies gezicht om zijn smerige grap. Soms is Christian schaamteloos en vindt hij het heerlijk om te shockeren.
Mijn soort vriend.
