Chestnut Valley ranch
Auteur
Ronja T. Lejonhjärta
Lezers
338K
Hoofdstukken
23
Gabby leeft in volledige vrijheid, zwerft van plek naar plek zonder verplichtingen en zonder plannen om ergens te blijven. Dat bevalt haar prima, totdat een bewogen nacht haar wereld op zijn kop zet en haar naar een ranch stuurt die ze nooit had verwacht haar thuis te noemen. Jax runt die ranch samen met zijn twee beste vrienden en balanceert tussen verantwoordelijkheid, loyaliteit en gevoelens die hij niet had zien aankomen. Terwijl het dagelijks leven zich nestelt in modderige laarzen, gedeelde ruimte en langzaam opbouwende spanning, worden beiden gedwongen om onder ogen te zien waar ze normaal gesproken voor weglopen. Terwijl het land sterk en stabiel groeit, worden harten op de proef gesteld, routines door elkaar geschud en sluipt er onverwachte tederheid binnen. Het is een verhaal over je draai vinden, kiezen om te blijven en je afvragen of liefde kan groeien op de meest verrassende grond.
Intrekken
GABBY
“En dit,” zegt Jax terwijl hij de laatste deur aan het einde van de gang opent en me de donkere kamer in leidt, “is jouw slaapkamer.”
Hij laat mijn tassen met een luide bons op de grond vallen, prutst even met iets, en dan baadt de kamer in fel licht van de enkele lamp aan het plafond.
Daar moet ik iets aan doen. Ik voeg het toe aan het lijstje in mijn hoofd met dingen die ik moet doen. Hoe ben ik hier in vredesnaam beland? O ja, ik ben een slet, daarom...
Een klein eenpersoonsbed met een wit metalen frame staat in de hoek. Het vieze raam heeft een geel, verschoten gordijn, ongetwijfeld nog uit de tijd van zijn oma.
De vloer zit vol krassen, de ladekast mist een handvat, de spiegel hangt scheef, en alles is bedekt onder een laagje stof. Ik voel me een beetje als Assepoester, veroordeeld tot een leven op zolder, ver weg van alle kleur en leven.
Het enige wat ontbreekt is mijn eigen muizenvriend - wacht even, daar is hij. Een muis rent door de kamer terwijl ik mijmer over mijn leven.
“Ik weet dat het niet veel voorstelt, maar ik weet zeker dat je het wat... vrouwelijker kunt maken?” Jax wringt zijn pet in beide handen. Thor, zijn Labrador, zit naast hem en kwispelt zorgeloos met zijn staart.
De zelfverzekerde man uit de bar die me van mijn sokken blies is allang verdwenen. In zijn plaats staat een nerveuze kerel die klaar staat om het op een lopen te zetten. Ik trek mijn ogen met een diepe zucht van hem weg en bekijk de kamer nog eens goed.
“Hoe dan ook, de badkamer is verderop in de gang. Die heb ik je al laten zien. We zijn door de keuken gelopen en... nou ja.” Jax draait zich om op zijn hiel en zet de pet weer op zijn hoofd.
Hij zet een paar stappen en draait zich dan om. “Er ligt wat geld in de koekjestrommel in de keuken als je iets nodig hebt voor...” Hij kijkt naar mijn buik. Hij schraapt zijn keel. “Ik ben om zeven uur terug voor het avondeten.”
Jax vertrekt voordat ik nog iets kan zeggen.
“Nou, welpje. Ik denk dat het nu alleen jij en ik zijn.” Ik strijk over mijn platte buik en glimlach.
Ook al zijn de omstandigheden niet ideaal, het kleine wonder dat in me groeit geeft me zoveel vreugde. Ik ben vastbesloten om dit te doen, zelfs als ik het alleen moet doen.
Ik kijk nog een keer rond in de kamer en zucht. Ik blaas een losse haarlok uit mijn gezicht voordat ik mijn tassen op het bed til.
Voordat ik uitpak, ga ik naar beneden op zoek naar schoonmaakmiddelen en vind ze om een of andere vreemde reden verspreid in de gangkast. Halfvolle flessen, lege flessen, vieze lappen, kapotte dweilen en een roestige stoffer. Nog iets om aan mijn lijstje toe te voegen.
“Geen bezem?”
Het schoonmaken van mijn slaapkamer duurt een tijdje, en dan probeer ik de ladekast te herstellen maar besluit dat het een verloren zaak is.
“Weet je wat, welpje. We gaan winkelen.”
Het is raar. Ik ben gewend aan nieuwe omgevingen, blijf nooit lang op één plek. Bijna alles wat er te beleven is, heb ik al gedaan, maar ik ben nog nooit eerder gaan winkelen voor een huis - of een kamer.
Dit huiselijke gevoel in mijn binnenste is een beetje eng, maar ik ben klaar voor de uitdaging die het met zich meebrengt. Misschien is het tijd om te settelen en een thuis te creëren voor mezelf en welpje.
***
Het kleine stadje heeft niet veel om uit te kiezen, maar het heeft wel een hoofdstraat met een paar belachelijk dure winkels. Ik had gemakkelijk alles wat ik nodig had online kunnen bestellen, maar als ik hier een leven wil opbouwen, dan wil ik een goede indruk maken.
Lokaal geld uitgeven is een goede start.
De deurbel rinkelt terwijl ik een schattig klein winkeltje binnenstap vol met meubels en stoffen.
“Hallo, welkom bij Rustic Charms! Hoe kan ik je helpen?” Een vrouw van ongeveer mijn leeftijd begroet me met een brede glimlach. Haar zwarte haar is geknipt tot op schouderlengte met een rechte pony, en een roze bril omlijst haar ronde gezicht perfect.
“Hoi, ik ben Gabby.” Ik draai me om en kijk naar de spullen in de winkel. “Ik ben net naar hier verhuisd en ik heb echt wat kleur in mijn leven nodig. Ik zag je winkel en moest gewoon naar binnen. Ik heb een lijstje gemaakt van zaken die ik nodig heb.” Ik kijk haar smekend aan, in de hoop dat ze me zal helpen.
“Natuurlijk, lieverd. Laat maar zien.”
Ik lees het lijstje voor en ze giechelt.
“O, lieverd. Kom maar mee. Ik ben Brenda, trouwens. Welkom in de buurt.” De lichtroze zomerjurk met witte tailleband staat haar goed, samen met haar korte witte hakken. Kortom, ze is schattig.
“Dank je, Brenda.”
“Ik denk dat ik zo’n beetje alles heb wat je zoekt. Heb je een pick-up meegenomen?” Ze leidt me door de winkel, haar korte gestalte een volle kop kleiner dan het mijne.
Mijn gezicht wordt bleek. Natuurlijk past niet alles wat ik nodig heb in mijn kleine auto. “Nee... Zo ver had ik niet gedacht. Ik was gewoon enthousiast om te beginnen.”
“Geen zorgen. Ik laat Hunter het voor je bezorgen. Het kan wel een paar uur duren.”
“O, dat zou perfect zijn. Ik moet nog wat schoonmaakmiddelen en eten halen. Je zou niet geloven hoe die kerels leven. Niet echt vies maar... rommelig.”
“Kerels?” Brenda trekt haar wenkbrauwen op en grijnst.
Ik lach nerveus. Misschien had ik dat laatste niet moeten zeggen. “Ja, ik woon bij Jax Carter en zijn vrienden.”
“Jax Carter? Zijn jullie twee... Je weet wel...” Ze trekt haar wenkbrauwen suggestief op.
Eerlijk gezegd weet ik niet echt wat we zijn. We hebben het niet besproken. Na ons avontuurtje gingen we ieder onze eigen weg totdat ik erachter kwam dat ik zwanger was van ons welpje en Jax belde.
Het kostte wat speurwerk, maar uiteindelijk kwam ik aan zijn nummer - en jeetje, wat was het een verrassing voor hem. In het begin was hij niet blij, maar na een tijdje vroeg hij me om bij hem in te trekken zodat we het samen konden uitzoeken.
“Nee, we zijn geen stel.”
Brenda lacht. “Logisch. Hij is een goede man, hoor. Werkt hard en zou iedereen in nood helpen. Ook nog eens fijn om naar te kijken, maar ik betwijfel of die man zich ooit aan iemand zal binden.”
Ik slik en vervloek mezelf en mijn voorkeur voor rokkenjagers. Mijn hand streelt instinctief over mijn buik, een gebaar dat Brenda niet ontgaat. Ze zegt niets. Ze glimlacht alleen maar.
Een half uurtje later verlaat ik de winkel met veel afgevinkte vakjes, een nieuw nummer en een koffiedate in de nabije toekomst.
Nu heb ik alleen nog schoonmaakmiddelen en eten nodig. Ik vind snel de plaatselijke supermarkt en begin het karretje te vullen.
Na snel even de koelkast, vriezer en keukenkast bekeken te hebben, kreeg ik meteen zicht op de magere voedselvoorraad, en ik kreeg zo het vermoeden dat de mannen vaak eten lieten bezorgen.
Ik haal nieuwe schoonmaakmiddelen en drie of vier kaarsen - oké, misschien wel acht, maar wat is een paar meer of minder? Tenslotte gooi ik een paar muizenvallen en andere ongediertebestrijding in het karretje.
Dan vul ik de winkelkar met allerlei eten. Aangezien ik geen huur betaal, is het wel het minste is wat ik kan doen. Als laatste haal ik bier.
Ik rijd terug naar de ranch. Op de heenweg was ik te nerveus geweest om op mijn omgeving te letten, maar nu neem ik de tijd om alles in me op te nemen.
Ik rijd langs het grote Chestnut Valley ranch-bord over de grindweg, onder de indruk van het vakmanschap. De weg slingert langs weilanden met vee en akkerland voor voer, evenals een stuk grond voor de tuin.
In de verte een kippenhok, varkenshok, paardenstal en geitenstal - samen met een... alpaca?
Ik besluit in gedachten om uit de buurt van de alpaca te blijven. De auto komt tot stilstand aan het einde van de oprit.
Ik neem even de tijd terwijl ik uitstap om te genieten van de zon en het geluid van de natuur. Jax en een huisgenoot zijn in de verte in een weiland aan het rijden, waar ze vee bijeen drijven en iets roepen wat ik niet kan verstaan.
“Ik denk dat we het hier goed gaan hebben, welpje. Je vader zal voor je zorgen. Hij wordt een goede papa, dat voel ik, en jij, welpje, jij zult goed voor hem zijn.”
***
De rest van de middag breng ik door met het schoonmaken van mijn kamer en het in elkaar zetten van het nachtkastje dat ik in de auto heb weten te proppen. Thor volgt me de hele dag op de voet, twee stappen achter me.
Ik neem een pauze van het in elkaar steken van meubels om lasagne te maken voor het avondeten. Terwijl ik in gedachten verzonken de bechamelsaus aan het roeren ben, slaat de hordeur dicht, wat me laat schrikken en hardop doet gillen.
“Ik wilde je niet laten schrikken,” zegt een stem.
Ik draai me om en zie een lange, donkere en knappe kerel - een van die types waarvan ik tot nu toe dacht dat ze niet echt bestonden.
“Dat deed je niet,” lieg ik, en hij trekt zijn wenkbrauw op. “Oké, misschien een beetje.”
“Ik ben Arrow. Welkom in ons nederige stulpje.”
“Dank je. Ik beloof dat ik mijn steentje zal bijdragen.”
“Aan de staat van dit huis te zien, zou ik zeggen dat je dat al hebt gedaan,” zegt hij.
Hij grijnst, en even verlies ik mezelf in zijn glimlach. Hoe kan iemand zo’n gladde huid hebben? Prachtig.
Hij staart naar me, zonder die glimlach te laten zakken. Ik schraap mijn keel.
“Had je iets nodig?”
“Gewoon even bijvullen.” Hij houdt zijn waterkan omhoog terwijl hij naar de gootsteen loopt en hem vult. “Tot later,” zegt hij, en hij knipoogt voordat hij de deur uit loopt.
Ik probeer de ontmoeting van me af te schudden, berisp mezelf in gedachten dat ik praktisch met hem stond te flirten, en ga verder met koken.
De rest van mijn meubels wordt zodra bezorgd, dus besluit ik wat bloemen te plukken voor de eettafel terwijl ik wacht. Ik wil een goede eerste indruk maken op mijn nieuwe huisgenoten en hen laten weten dat ik hier mijn steentje zal bijdragen.
Terwijl ik de laatste bloemen pluk voor mijn bloemstuk, stopt er een groene pick-up met meubels achterin. Een man ouder dan ik springt eruit.
Hij tilt zijn cowboyhoed op en geeft me een scheve glimlach. “Goedenavond,” zegt hij. “Jij bent toevallig niet juffrouw Gabby, of wel?”
“Dat ben ik. Ik neem aan dat jij Hunter bent.”
“Niets ontgaat je, mooie meid,” zegt hij met een knipoog.
“Juist. Als je het gewoon op de veranda uitlaadt, regel ik de rest wel.” Ik wil echt niet alleen met deze man in mijn slaapkamer zijn. Hij geeft me nu al de kriebels.
“Nou, wat voor man zou ik zijn als ik jou dat allemaal alleen laat doen, hè?” Hunter begint de pick-up uit te laden en loopt naar binnen met het eerste stuk. Het is duidelijk dat hij hier eerder is geweest.
“Het is echt geen moeite.”
“Nou, nou. Ik zal goed voor je zorgen, juffrouw. Ik stel de dames altijd tevreden,” zegt hij, terwijl hij me weer een knipoog geeft.
Ik rol met mijn ogen. Ik wil hem echt een schop in zijn ballen geven maar besluit dat dat waarschijnlijk niet goed zou zijn voor mijn vriendschap met Brenda, dus ik houd me in.
“Prima. Het is boven.” Ik wijs hem de weg en houd de hele tijd mijn ogen op hem gericht zodat hij zijn handen niet steekt waar ze niet horen.
Ik wrijf instinctief over mijn buik en Hunter merkt het op.
“Kleintje op komst, hè? Wie is de vader?” vraagt hij.
“Jax,” zeg ik kortaf. Geen reden om te liegen.
Hunter lacht en schudt zijn hoofd, terwijl hij iets onsamenhangends mompelt.
Zodra het laatste item naar boven is gebracht, probeer ik hem af te wimpelen. Ik loop met hem mee naar zijn pick-up, met mijn portemonnee in de hand. “Dank je, Hunter. Wat ben ik je verschuldigd?” vraag ik.
“Nou, nou, juffrouw. Niets daarvan.”
“Nee, ik sta erop. Ik moet je iets geven voor je moeite.” Ik ben niet opgevoed om gierig te zijn.
Hunter grijnst. “Nou, als je erop staat.” En dat is het moment waarop ik weet dat ik hem eerder een schop in zijn ballen had moeten geven.
