Latino miljardair 2: de vuurrode bloem
Auteur
E. F. Boni
Lezers
897K
Hoofdstukken
29
Het leven van Kelly McPherson neemt een dramatische wending wanneer ze ontdekt dat haar vriend haar bedriegt en ze verstrikt raakt in een relatie met de raadselachtige Tito Martinez, een miljardair met een controversieel verleden. Terwijl Kelly haar carrière in de mode-industrie en haar tumultueuze liefdesleven probeert te combineren, moet ze haar onzekerheden en de schaduwkanten van Tito's wereld onder ogen zien. Met passie, verraad en ambitie op de loer is Kelly's reis er een van zelfontdekking en veerkracht.
Proloog
Boek 2: Scharlaken Bloem
KELLY
Een zacht briesje streek langs mijn gezicht, zo teder als een moeder die haar pasgeboren baby aait. Ik sloot mijn ogen en luisterde naar het rustige geluid van de golven.
De zee zag er prachtig uit in het licht van de ondergaande zon. Het was een plaatje om van te smullen. Af en toe klonk er een scheepshoorn, wat een beetje stoorde, maar ach, dat hoorde erbij.
Ik was er goed in om geluiden die me niet bevielen weg te drukken. Zoals het geklets van families in de buurt, de drukke kinderen en de moeders die achter hen aan holden. Ik zette al die geluiden uit mijn hoofd en liet mijn gedachten afdwalen.
Het leven had me flink op de proef gesteld. Mijn beste vriendin Tina ging trouwen met mijn baas en ze hadden een datum geprikt. Ik glimlachte een beetje.
Ik was echt blij voor haar. Net als ik had ze het niet altijd makkelijk gehad. Maar ik maakte me wel zorgen.
Ze werkte ook bij het bedrijf en ik wist dat er misschien over geroddeld zou worden, al zouden ze het niet hardop zeggen. Maar ik had vertrouwen in hen. Ze zouden er wel uitkomen.
Opeens werd het donker voor mijn ogen. Ik zuchtte, een tikkeltje geïrriteerd, en schoof mijn zonnebril omhoog om te zien wat er aan de hand was.
Twee jonge kerels stonden voor me. De een had warrig bruin haar, de ander was blond. Ik dacht dat ze wel weg zouden lopen, maar ze bleven staan, breed lachend, wat me nog meer ergerde.
'Kan ik jullie ergens mee helpen?' vroeg ik, terwijl ik overeind kwam.
'Hé, we vroegen ons af waarom zo'n knap meisje hier in haar eentje zit,' zei de bruinharige.
'Meisje?' Ik trok een wenkbrauw op. 'Wie heeft jullie geleerd om zo te praten?'
De blonde wees naar een groepje verderop op het strand. 'We hingen daar wat rond. We dachten dat je misschien bij ons wilde komen. Het lijkt raar dat zo'n mooie dame in haar uppie zit.'
Ik keek naar de groep en voelde me ongemakkelijk. Ik hield niet van grote drukte, zeker niet waar mensen weinig om het lijf hadden. Ik keek terug naar de jongens en nam ze eens goed op.
Het waren typische strandtypes. Gespierd, met een mooi lijf en een bruine huid. Maar daar hield het wel mee op. Jammer dat ze niet ook wat slimmer waren.
Ik schudde mijn hoofd. 'Bedankt, maar ik zit hier prima.'
'Weet je het zeker?' vroeg de blonde. 'Het is hier behoorlijk stil.'
'En je verveelt je niet of zo?' voegde zijn maat eraan toe.
Ze praatten tegen me, maar hun ogen waren gericht op mijn boezem, die amper bedekt werd door mijn zwarte bikinitopje. Ik beet op mijn wang. Ze waren niet echt uit op mijn gezelschap.
'Ja, ik zit hier prima,' herhaalde ik.
'Dat meen je niet,' zei de blonde. 'Daar is het veel gezelliger. We kunnen het leuk voor je maken.'
Ik glimlachte, maar mijn ogen waarschuwden hen. 'Jullie zijn schattig, jongens, maar jullie kunnen beter. Jullie moeten leren minder opzichtig te zijn. Als je wilt dat een vrouw je leuk vindt, probeer dan naar haar gezicht te kijken, niet naar haar borsten.'
Hun gezichten werden lijkbleek, als kinderen die met de hand in de koektrommel waren betrapt.
'Waarom gaan jullie niet terug naar je vrienden terwijl ik nog aardig ben?'
Met mijn neppe glimlach nog op mijn gezicht, aarzelden ze even voor ze zich omdraaiden en wegliepen, er behoorlijk beschaamd uitziend.
Ik haalde mijn schouders op en ging weer liggen, klaar om van de avondwind te genieten. Het was jammer dat ik niet helemaal kon opgaan in de ondergaande zon.
Ik rook een bekende aftershave. Een glimlach speelde om mijn lippen en ik voelde een kriebel in mijn buik.
Ik voelde hem naast me gaan zitten, zijn adem kietelde mijn nek en liet me huiveren.
'Je weet dat ik nooit kan weerstaan als je zo vurig bent, mi flor,' fluisterde zijn diepe stem met Latino accent in mijn oor.
Ik draaide me om en keek in ogen zo blauw als de zee voor ons. Ogen vol ondeugende pretlichtjes.
'Je weet dat ik je blijf vertellen dat je een gemene kant hebt,' kaatste ik terug.
Zijn ogen werden groot, alsof hij geschokt was. 'Ik? Ik ben beledigd. Dat zou ik nooit doen. Wat die jongens betreft, ik denk niet dat ze ooit nog een dame zullen proberen te versieren.'
Ik rolde met mijn ogen. 'Soms moet je het met de botte bijl aanpakken.'
Hij hief zijn handen op alsof hij zich overgaf. 'Daar valt niet tegenin te gaan, mi flor. Maar je lijkt een beetje gespannen.'
Ik slaakte een zucht en wreef over mijn nek. 'Ja, en er is één ding dat dat kan verhelpen.'
'Wat dan?'
Ik rommelde in mijn tas en haalde de fles massageolie tevoorschijn.
'Een massage?' Ik hield het omhoog.
Zijn wenkbrauwen fronsten. 'Kelly.'
'Alsjeblieft?' Ik knipperde snel met mijn ogen, mijn tweede geheime truc speciaal voor hem. De eerste waren mijn borsten.
'Kelly.' Zijn frons werd dieper.
'Alsjeblieft, schatje?' Ik knipperde weer. 'Liefje? Honnepon? Citroen...'
'Goed dan.' Hij pakte de olie. 'Waarom gebruik je niet alle koosnaampjes die je kunt bedenken?'
'Je bent ze allemaal waard,' giechelde ik, terwijl ik ging liggen en de bandjes van mijn bikinitopje losmaakte.
Even bleef hij staan. Ik keek achterom naar hem.
'Zit er iets op mijn rug?' vroeg ik.
Hij schudde zijn hoofd. 'Nee. Het is gewoon mijn eerste keer dat ik een massage geef.'
'Wie had dat gedacht?' Een speelse glimlach verscheen op mijn gezicht.
'Als je zo sarcastisch blijft, krijg je meer dan een massage.'
'Is dat een belofte?' zei ik flirterig.
'Je bent me er eentje, weet je dat?' zei hij, terwijl hij de olie in zijn handen goot en ze tegen elkaar wreef.
Ik strekte me uit op de handdoek en maakte tevreden geluidjes toen zijn handen aan het werk gingen. Zijn handen gleden soepel over mijn lichaam. Kippenvel verscheen op mijn armen.
Zijn handen bewogen van mijn bovenrug naar mijn schouderbladen, en zijn vingers raakten licht de zijkanten van mijn borsten aan. Ik keek hem van opzij aan.
'Voelen we ons speels?' vroeg ik.
'Ik heb geen idee waar je het over hebt, mi flor.'
Zijn plagend knipoog deed me mijn hoofd schudden en weer gaan liggen. Een paar momenten later voelde ik zijn handen op mijn billen, die er zachtjes in knepen. Ik sprong op en draaide me om met een opgetrokken wenkbrauw.
'Je weet toch wel dat dat deel van mijn lichaam geen massage nodig heeft, hè?'
'Je weet maar nooit,' zong hij.
Hoofdschuddend om zijn dwaasheid ging ik terug naar mijn vorige positie. Het geluid van de zee was perfect. Perfect voor wat diep nadenken.
'Een stuiver voor je gedachten?'
Ik knipperde en draaide me om. 'Hoe bedoel je?'
Zijn blik was intens. 'Je bent al een tijdje stil, mi flor. Dat is niets voor jou.'
Ik keek uit over de zee en dacht na. Ik had nagedacht over hoe we hier terecht waren gekomen. Mijn leven was op dit moment behoorlijk geweldig.
Maar zoals bij alle verhalen was het begin niet altijd zo mooi. En daar waren mijn gedachten.
Het begin.
