Lilly's King (Nederlands) Book 5
Auteur
Natalie Le Roux
Lezers
95.7K
Hoofdstukken
28
Wanneer de aarde plotseling wordt aangevallen door buitenaardse wezens, wordt het leven van Alison Hunter volledig overhoop gehaald. Haar broer Logan, een militair, brengt haar in veiligheid aan boord van een oorlogsschip. Terwijl ze de gevaren van een buitenaardse invasie trotseren, krijgt Alison vreemde dromen over een mysterieuze man van zwarte rook. Deze dromen worden steeds levendiger en realistischer, waardoor ze de aard van de werkelijkheid en haar eigen lot in twijfel trekt. Terwijl de wereld op de rand van de ondergang balanceert, zou Alisons connectie met de raadselachtige figuur wel eens de sleutel tot het voortbestaan van de mensheid kunnen zijn.
Proloog
Boek 5:Alison’s Dream
Alison Hunter opende de voordeur van haar broers appartement. Ze sjouwde twee grote tassen met boodschappen naar binnen en zette ze op het aanrecht in de keuken.
'Logan?' riep ze. Geen antwoord.
'Mam belde toen ik aan het winkelen was,' vertelde ze. 'Ze zegt dat je snel langs moet komen. Je moet dit jaar met Kerstmis komen.'
Alison begon de boodschappen op te ruimen. Ze zette wat biertjes in de koelkast en overwoog om later voor hen te koken.
Ze was twee dagen geleden uit Virginia gekomen om Logan te bezoeken. Ze had hem in meer dan twee jaar niet gezien en miste hem enorm.
Logan zat bij de marine en was een stoere SEAL-soldaat. Hij wilde eerst niet dat Alison langskwam, maar ze had hem weten over te halen.
Alison had net haar relatie van vier jaar verbroken. Brian had tegen haar gelogen en vreemdgegaan. Ze wilde even weg van huis.
Ze vertelde Logan niets over de breuk. Ze wist dat Logan en zijn SEAL-maten Brian een lesje zouden willen leren als ze het wisten.
Alison wilde Brian gewoon vergeten en genieten van de zon, de stranden en tijd met haar broer.
Terwijl ze de boodschappen opruimde, bleef Alison doorpraten.
'Mam zegt dat pa gisteren meer onderzoeken heeft gehad. Ze wachten op de...'
Ze viel stil toen ze de woonkamer in liep. Logan stond voor de tv. Hij zag er bezorgd en gespannen uit.
Hij was aan de telefoon en zei om de haverklap 'Ja, meneer'. Zijn ogen waren wijd opengesperd terwijl hij naar de tv keek.
'Logan?' vroeg Alison zachtjes.
Logan had drie dagen vrij genomen om tijd met haar door te brengen. Vandaag was hun laatste dag voordat hij weer aan de slag ging.
Alisons hart begon als een razende te kloppen. Ze keek naar de tv. Het geluid stond uit, maar ze kon zien wat Logan zo van streek maakte.
Een jonge blonde vrouw op tv zag er doodsbang uit. Grote rode letters op het scherm schreeuwden 'WERELDWIJDE AANVAL OPHANDEN'.
Alison voelde haar hart overslaan. Ze keek naar Logan. Hij keek haar aan met angst in zijn ogen. Alison had Logan nog nooit bang gezien.
Logan was altijd sterk en dapper geweest. Hij was nergens bang voor. Hij was op zijn 18e bij de marine gegaan omdat hij mensen wilde beschermen.
Maar nu maakte de angst in zijn ogen Alison ijskoud.
Logan mompelde iets over meteen terug naar zijn werk gaan. Hij hing op.
'Logan?' zei Alison opnieuw met een zachte, bange stem.
Ze stonden een minuut naar elkaar te kijken. Toen stapte Logan dichterbij en omhelsde haar stevig.
Zijn grote lichaam was erg gespannen. Hij trilde een beetje.
Alison omhelsde hem terug. Haar handen trilden ook.
'Wat is er aan de hand?' vroeg ze. Ze sloot haar ogen om niet te gaan huilen.
Logan was even stil. Toen liet hij haar los.
'Wat er ook gebeurt, blijf dicht bij me, oké? Pak wat kleren in. Wees klaar om over twee minuten te vertrekken.'
Alison fronste. 'Wat? Waarom? Alsjeblieft Logan, vertel me wat er aan de hand is.'
Logan haalde zijn hand door zijn donkerbruine haar en zuchtte.
'We worden aangevallen, Ali.' Dit maakte Alison bang, verward en boos.
'Aangevallen? Door wie?'
Logan schudde zijn hoofd. Hij begon heen en weer te lopen in de woonkamer. Hij begon in zichzelf te praten, zoals hij altijd deed als hij gestrest was.
'Dit zou niet mogelijk moeten zijn. Hoe kan dit gebeuren? Hoe wist niemand dit?'
'Logan?' zei Alison opnieuw, doodsbang. 'Praat alsjeblieft met me.'
Hij draaide zich om en keek haar aan. Zijn ogen waren vol tranen. Alisons hart zonk. Ze voelde zich ijskoud. Logan huilde nooit. Niet sinds hij een klein kind was.
Ze scheelden maar twee jaar. Alison kon zich niet herinneren wanneer ze hem voor het laatst had zien huilen.
'Het is voorbij,' zei hij zachtjes en verdrietig. 'Ik weet niet hoe we dit kunnen oplossen.'
Bezorgd pakte Alison zijn arm. Ze draaide hem naar zich toe en wachtte tot hij haar aankeek.
'Wat oplossen? Alsjeblieft Logan, vertel me wat er aan de hand is.'
Hij knipperde zijn tranen weg en knikte. Hij pakte haar armen stevig vast en begon te praten.
'Zes weken geleden hoorden we dat er asteroïden op weg waren naar de aarde. Ze waren niet erg groot.
'NASA, NORAD en het Europees Ruimteagentschap dachten dat ze zouden opbranden in de atmosfeer en alleen mooie lichtjes zouden maken.
'De eerste asteroïden bereikten de aarde vijf uur geleden. Ze verbrandden niet in de atmosfeer zoals iedereen dacht.'
Alison voelde zich zwak. 'Zeg je dat er overal op aarde asteroïden neervallen?'
Logan schudde zijn hoofd, verdrietig kijkend.
'Nee, Ali. De asteroïden die in de atmosfeer kwamen, raakten Oost-Azië. China, Japan, Korea, Thailand en zelfs Australië. Maar het zijn geen asteroïden.'
Ze fronste en vroeg, 'Wat zijn het dan?'
Logan schudde zijn hoofd, erg bezorgd kijkend.
'Logan, wat zijn het?' vroeg ze opnieuw.
'Aliens, Ali. Verdomde aliens. Ze doden iedereen - alles - wat ze zien. De legers in die landen probeerden te vechten maar er zijn er te veel. Ze waren niet voorbereid op zoiets.'
Alison wist niet wat ze moest zeggen. Ze staarde naar haar broer en probeerde het te begrijpen. Als Logan er niet zo bang had uitgezien, had ze misschien gedacht dat hij een grap maakte.
'Te veel van wat?' vroeg ze, niet zeker of ze het wilde weten.
Logan schudde zijn hoofd. 'Ik weet het niet. Ze zien eruit als spinnen met hagedissenkoppen. Dat is alles wat ik weet. Elke asteroïde veranderde in honderden van deze dingen. Ze... ze eten iedereen op.'
'Wat?' zei ze zachtjes, niet in staat te bevatten wat hij zei.
'De volgende groep zal Europa en Afrika over drie uur raken. Dan...'
Alison voelde zich misselijk toen ze de volgende vraag stelde. 'Hoe lang tot... wij aan de beurt zijn?'
Logan keek haar aan. 'Negen uur. De laatste groep zal Noord- en Zuid-Amerika over negen uur raken.'
'Kunnen we ze stoppen? Neerschieten voordat ze... landen?'
Hij schudde zijn hoofd. 'Nee. China en Australië hebben dat al geprobeerd. Ze bewogen, Alison. Ze ontweken verdomme de raketten.'
Alison sloeg haar hand voor haar mond en hapte zachtjes naar adem. 'Wat moeten we doen?' vroeg ze, terwijl ze begon te huilen.
Eindelijk stopte Logan met bang kijken en wees naar de logeerkamer waar Alison verbleef. 'Ga een tas inpakken. Wees snel. Niet te veel, alleen wat schone kleren.'
'Waar ga ik heen?'
Logan pakte zijn telefoon en stuurde een bericht. Hij keek haar niet aan terwijl hij praatte.
'Ik breng je naar de USS Lockport. Als de marine wil dat ik vecht, moeten ze jou veilig houden.'
Alison rende de slaapkamer in en pakte haar rugzak. Ze griste wat shirts en jeans, en een jas. Ze stopte alles in haar tas en rende naar de badkamer voor haar tandenborstel en tandpasta.
Het kostte haar twee minuten. Toen ze terugkwam in de woonkamer, was Logan aan het ruziën met iemand aan de telefoon.
'...Het kan me niet schelen, meneer. Ik laat mijn kleine zusje hier niet alleen achter. Ze gaat of mee terug naar de Lockport, of ik verlaat de marine en bescherm haar zelf.'
Zijn stem klonk boos terwijl hij heen en weer liep, wachtend op een antwoord.
Uiteindelijk knikte hij en zag er opgelucht uit. 'Ja, meneer. Dank u, meneer. We zijn er over twintig minuten.'
Hij hing op en stopte zijn telefoon in zijn zak. Hij zag Alison met haar rugzak over haar schouder.
'Klaar?' vroeg hij terwijl hij naar een klein kastje bij de voordeur liep.
'Ja,' zei ze zachtjes, nog steeds verdoofd, alsof dit allemaal een gekke droom was.
Logan pakte een motorhelm uit het kastje en gaf die aan haar. Hij pakte zijn eigen helm en gaf Alison zijn dikke zwarte leren jas.
Alison protesteerde niet. Ze trok de zware jas aan en ritste hem dicht. Logan haalde een klein zwart metalen doosje uit het kastje en gebruikte een sleutel aan zijn motorsleutelhanger om het te openen.
Erin zat een zwart pistool, met een doos kogels ernaast. Hij haalde het eruit, controleerde het wapen en gaf het samen met de kogels aan haar.
'Stop het in je tas. Je weet nog hoe je het moet gebruiken?'
Alison knikte, pakte het pistool aan en stopte het in haar rugzak.
De jas was warm. Het zware leer maakte haar zweterig. Ze voelde zich een beetje gek met zo'n grote jas over haar korte broek en sneakers, maar het kon haar niet schelen.
Logan opende de voordeur en zei tegen Alison dat ze hem moest volgen.
Terwijl ze naar beneden liepen naar de parkeerplaats onder het gebouw, vroeg Alison, 'Krijg je problemen omdat je me meeneemt?'
Logan keek haar vluchtig aan. 'Maak je daar geen zorgen over. Kom mee.'
Logan leidde haar naar zijn zwarte motor. Ze stapten beiden op, waarbij Alison zich aan zijn middel vasthield. Ze klemde zich stevig vast terwijl haar broer snel door de straten van San Diego reed.
Wat ze zag maakte haar misselijk. Bange mensen renden overal. Auto's stonden vast in het verkeer. Politie en soldaten schreeuwden naar mensen terwijl grote, zware voertuigen probeerden door te komen.
Alison sloot haar ogen en hield zich vast aan haar broer terwijl hij tussen de auto's door reed. Het duurde niet lang om bij de haven te komen.
De bewaker bij de poort liet hen snel door, en al snel stond Alison op een groot oorlogsschip. Mannen en vrouwen in uniform renden om haar heen, allemaal met angstige gezichten.
Logan bracht haar naar een kleine kamer diep in het schip en zei tegen haar, 'Mijn bed is bovenin. Ga daar liggen en blijf daar. Mijn baas wil je uit de weg hebben, dus blijf gewoon boven tot ik je kom halen.'
Alison knikte, snel ademend. Logan moet hebben gezien hoe bang ze was, want hij omhelsde haar even stevig.
Alison haalde diep adem en stelde de enige vraag in haar verwarde geest.
'Wat met mama en papa en Jonah?'
Logan verstijfde en hield even zijn adem in. Toen hij haar losliet, zag hij eruit alsof hij weer zou gaan huilen.
Alisons ogen vulden zich met tranen, haar hart deed pijn. Er was geen manier om de rest van haar familie te redden. Ze waren aan de andere kant van het land. Er was niet genoeg tijd om hen te redden.
Ze knikte, liet haar broer los en keek stilletjes toe hoe hij terug rende naar waar ze vandaan kwamen.
Een jonge vrouw in een donkerblauw uniform duwde zich langs haar, botste tegen haar aan, en Alison begreep wat Logan bedoelde met dat ze in de weg zou staan.
Ze deed haar rugzak af en gooide hem op het bovenste bed. Ze klom de kleine trapjes op aan de zijkant en ging in een strakke bal op het bed van haar broer liggen.
Ze begon te huilen terwijl ze luisterde naar het geschreeuw van iedereen om haar heen.
Ze wist niet precies hoe lang het duurde, maar uiteindelijk voelde Alison het schip bewegen en schommelen, en ze wist dat ze de zee op gingen.
Ze moet in slaap zijn gevallen, want het volgende wat ze wist was dat Logan haar zachtjes wakker maakte.
Haar broer was omgekleed en droeg nu hetzelfde donkerblauwe uniform als iedereen. Terwijl ze uit het bed klom, merkte Alison dat ze niet de enige gewone persoon op het schip was.
Er zaten angstig kijkende vrouwen en geschokte mannen met kinderen op schoot op de vloer langs de hele gang die terugliep naar de bovenkant van het schip.
Logan leidde haar de metalen trappen op en door een zware deur. Ze haalde diep adem in de zeelucht. Honderden mensen stonden dicht op elkaar op het dek, kijkend naar de donker wordende lucht.
Alison draaide zich om en keek uit over de oceaan. In de verte kon ze de donkere vorm van land zien.
Tientallen boten waren op het water, veel marineschepen, maar vooral jachten en vissersbootjes. Mensen stonden op de dekken, kijkend naar het land dat ze net hadden verlaten.
Een luide knal klonk boven haar, waardoor Alison opsprong. Ze keek omhoog naar de lucht en zag met afgrijzen hoe een grote zwarte bal naar het land in de verte racete.
Een paar seconden later klonk er nog een knal, toen nog een en nog een.
Alison stond urenlang op het dek, de hand van haar broer in haar eigen trillende hand, terwijl ze toekeken hoe honderden grote zwarte ballen uit de lucht vielen en in de verte de grond raakten.
