Crush
Auteur
Cosmic Chaos
Lezers
17,5K
Hoofdstukken
19
Letty heeft jaren geprobeerd de broer van haar beste vriendin te vergeten — de jongen die haar hart stal en het vervolgens brak met een vriendelijke afwijzing. Maar op de avond van het eindexamenfeest verandert alles. Eén onverwacht moment brengt hen weer in elkaars nabijheid en wakkert oude gevoelens aan die nooit echt zijn vervaagd. Tussen het lachen, de herinneringen en een vonk die weigert te doven door, begint Letty zich af te vragen of timing het enige was dat hen ooit in de weg stond.
Nu ze één magische nacht heeft om het verleden te herschrijven, moet ze beslissen of ze bereid is haar hart opnieuw op het spel te zetten… want soms wacht het verhaal dat begon als een verliefdheid gewoon op een tweede kans.
Hoofdstuk 1
Verneukt.
Dat is het enige woord dat mijn situatie goed beschrijft. Ik heb vandaag eindexamens. Maar toen ik gisteravond bij Sheila was om te studeren... nou ja, ik had het te druk met het bestuderen van haar oudere broer.
Ik zou al die shit moeten weten. Maar nadat ik uit het raam naar Jackson had gestaard, terwijl hij en zijn vrienden in het zwembad liepen te klieren, zit mijn hoofd in een waas vol lust.
Sheila en ik zijn al sinds groep vier beste vriendinnen. Ik ben al sinds groep zes ontzettend verliefd op haar broer, Jackson.
Toen was hij al schattig, maar nu is hij waanzinnig knap!
Beelden van Jackson die uit het zwembad klimt, overspoelen mijn gedachten. Zijn zwarte haar, opgeschoren aan de zijkanten en lang bovenop, is nat en hangt in zijn gezicht. Toch bederft dat het uitzicht op zijn hoekige kaak, felblauwe ogen en perfecte, volle lippen niet.
Waterdruppels glijden langzaam langs de strakke spieren van zijn borst en buik. Ze lopen recht over zijn diepe V-lijn en trekken in zijn zwembroek. Sheila vertelde me altijd dat ik hem gewoon moest vertellen wat ik voor hem voel.
Ze geloofde niet in die onzin over de meisjescode dat je niet met elkaars broers mag daten. Ze zei altijd tegen me: „Alleta, je kiest niet op wie je verliefd wordt.“ En ze had groot gelijk.
Vorig jaar probeerde ik Jackson te vertellen wat ik voelde. Dat was toen ik hem tegenkwam op een van de feestjes waar Sheila me mee naartoe had gesleept. Maar dat liep helemaal verkeerd af. Hij hield dat hele „je bent als een zus voor me“-praatje tegen me, en het brak me.
Sinds die avond kan ik niet eens meer naar Jackson kijken, tenzij het van een afstand is en hij niet kan zien dat ik kijk. We zeggen nu nooit meer dan een snelle „hoi“ en „doei“, wat echt ontzettend klote is.
Vroeger kon ik altijd met hem praten! Hij vrolijkte me op als ik me rot voelde, en toen mijn enige echte vriendje me bleek te bedriegen... sloeg hij hem helemaal verrot.
God, ik wou dat ik nooit naar dat feestje was gegaan... dat ik hem nooit de waarheid had verteld.
„Mevrouw Phillips?“
Ik word uit mijn flashback van Jacksons halfnaakte lichaam gerukt wanneer meneer Francis, mijn docent Engels, mijn naam roept. Ik knipper snel met mijn ogen, alsof dat de beelden uit mijn hoofd kan wissen.
„H-het spijt me, meneer Francis,“ zeg ik.
Hij trekt bezorgd een wenkbrauw op. „De bel is een paar minuten geleden gegaan.“
Ik kijk naar de klok en dan naar beneden naar mijn toets. Die is door een of ander verdomd wonder zowaar af. Heb ik dit gedaan terwijl ik aan het dagdromen was? Wat heb ik in vredesnaam opgeschreven?!
„Oh, het spijt me echt. Mijn hoofd is een chaos,“ zeg ik. Ik sta op en breng mijn toets naar zijn bureau, waar ik hem met een flauwe glimlach overhandig.
„Ik weet hoe stressvol dit voor jullie allemaal is, maar ik weet zeker dat je het geweldig hebt gedaan. Dat doe je altijd,“ zegt hij. Hij geeft me een geruststellende glimlach terwijl hij de toets bij de andere op het bureau legt.
Ik loop zijn lokaal uit en voel me ontzettend dankbaar dat de dag eindelijk voorbij is. Al mijn eindexamens zijn klaar, en nu is het slechts een kwestie van wachten tot de cijfers online komen te staan.
Ik loop naar de parkeerplaats van de school richting de BMW van mijn vader. Ik gooi snel mijn tas op de achterbank en klim dan achter het stuur.
Mijn hart slaat een tel over wanneer ik zie hoe de prachtigste babyblauwe ogen me vanaf twee parkeervakken verderop aanstaren. Hij staat naast zijn witte Mustang met schitterende amethistkleurige vlammen die zich over de motorkap verspreiden.
Jackson haalt Sheila altijd op. Maar hij parkeert meestal bij de sporters, zodat hij met zijn oude vrienden van de middelbare school kan rondhangen. Daardoor is het best ongemakkelijk om hier zo te zitten en blikken uit te wisselen.
Ik ruk mijn blik los en kijk over mijn schouders om er zeker van te zijn dat het veilig is om achteruit te rijden. Ik rijd de parkeerplaats af met een enorme behoefte om afstand tussen ons te creëren.
Ik moet me concentreren op wat me te wachten staat. Vanavond is mijn eindgala, en Sheila en ik zijn vorige week gaan shoppen voor onze jurken.
Ik zou liegen als ik zei dat ik er niet een beetje zin in had. Wonen in een klein dorp biedt niet veel kansen om je mooi aan te kleden.
Sheila stond erop dat we ons bij haar thuis zouden klaarmaken, zodat haar moeder ons kon helpen met ons haar en onze make-up. Haar moeder is echt een tweede moeder voor me, aangezien die van mij er vandoor ging toen ik tien was.
Ik pak mijn jurk, schoenen en wat schone kleren uit mijn kamer en loop naar de BMW. Ik leg alles er netjes in. Dan stap ik in en rijd de zeven straten verderop naar het huis van Sheila.
Ik haal net mijn jurk en de tas met mijn kleren en schoenen uit de auto, wanneer ik de auto van Jackson de oprit op hoor rijden.
Ik haast me naar de voordeur, in de hoop een ongewenste ontmoeting met hem te voorkomen. Maar hij is me net een fractie van een seconde voor en trekt de deur open. Hij wacht met een vreemde blik op zijn gezicht tot ik naar binnen ga.
„Bedankt,“ flap ik eruit terwijl ik langs hem heen glip. Ik ren rechtstreeks de trap op naar de kamer van Sheila en gooi de deur achter me dicht.
„Meid, je ziet eruit alsof je net een marathon hebt gerend. Laat me raden... Jackson?“ zegt Sheila. Ik knik terwijl ik daar sta, voorovergebogen met mijn handen op mijn knieën en als een gek sta te hijgen.
„Uitstekend geraden. Ik moet even douchen,“ zeg ik.
Ze lacht en wijst naar de badkamer die aan haar slaapkamer vastzit. „Schiet op. Mam komt zo naar boven om ons te helpen,“ zegt ze.
Ik knik en haast me de badkamer in. Ik neem een snelle douche en droog me af. Daarna sla ik de handdoek om me heen en loop de badkamer weer uit.
Tegen de tijd dat ik de badkamer verlaat, is Sheila's moeder al bezig met haar haar. Haar moeder schenkt me de allerwarmste glimlach. „Ga je maar vast aankleden. Ik ben over een paar minuutjes wel klaar,“ zegt ze.
Ik glimlach en loop snel naar mijn tas. Ik pak mijn zwartkanten ondergoed en mijn jurk en ga dan weer terug naar de badkamer. Ik trek mijn ondergoed aan en stap in mijn jurk. Een plotselinge golf van zenuwen overspoelt me.
Mijn jurk is een zwart zijden haltermodel met een open rug. De uitsnede aan de voorkant laat precies de bovenkant van mijn decolleté zien, zonder sletterig over te komen. Er zit een split in die net boven het midden van mijn dij stopt. Ik kan er geen beha onder dragen. Daarom voel ik me nogal bloot nu mijn grote borsten bedekt worden door niet meer dan een dun laagje zijde. Ik stap de badkamer uit en hoor zowel Sheila als haar moeder naar adem happen als ze me zien.
„Oh God, het is te veel, of niet?!“ Ik begin in paniek te raken.
„NEE! Je bent verdomd prachtig!“ roept Sheila, wat haar een boze blik van haar moeder oplevert.
„Let op je taal! Je ziet er schitterend uit, Letty,“ zegt haar moeder. Ik glimlach omdat ze haar koosnaam voor mij gebruikt.
„Mam, we moeten opschieten,“ zegt Sheila.
Ik word naar de stoel voor de make-uptafel van Sheila gedirigeerd. Haar moeder gaat snel aan de slag met mijn haar. Ze steekt mijn lange kastanjebruine lokken op in een elegant kapsel. Er vallen zachte krullen langs mijn gezicht. Daarna brengt ze een perfecte smokey eye en een matte donkermauve lippenstift aan om de look af te maken.
Ik kan de persoon die me in de spiegel aankijkt nauwelijks herkennen.
„Oké, laten we naar beneden gaan om foto's te maken!“ zegt Sheila.
Ik glijd in mijn zwarte suède stiletto's met bandjes. Ik volg Sheila de trap af, met haar moeder vlak achter me. We gaan voor de deur staan en poseren op elke mogelijke manier die we kunnen bedenken. Ondertussen maakt haar moeder tientallen foto's.
We staan op het punt om naar buiten te lopen. Dan hoor ik de zwoele, diepe stem van niemand minder dan Jackson.
