Zwijgend vallen Boek 1: Zwijgend vallen
Auteur
A Silove
Lezers
121K
Hoofdstukken
43
Alexis was het typische brave meisje met uitstekende cijfers, één hartsvriendin, een irritante oudere broer en een familie die zielsveel van haar hield.
Toen het eindexamenjaar aanbrak, was Alexis niet van plan haar kleine sociale kring uit te breiden of zichzelf op de voorgrond te plaatsen. Maar dingen veranderen nu eenmaal; verandering is immers de enige constante in het leven.
Aan het begin van het semester wordt ze voor een groepsopdracht gekoppeld aan de drie nieuwe, mysterieuze en knappe jongens van de school. Alexis wordt op meer dan één manier op de proef gesteld.
Foute openingszinnen, botte opmerkingen, charmante glimlachen, motorritjes, koffiedates en lange uren samen zorgen ervoor dat ze alles begint te betwijfelen wat ze ooit wist.
Maar wat gebeurt er als ze valt voor een van hen? De jongen met het donkere haar en de doordringende groene ogen? Wat zal ze doen als hij achter het geheim komt dat ze haar hele leven al met zich meedraagt? Ze begint spijt te krijgen van haar beslissing en wenst dat ze hem veel eerder had ontmoet, maar het leven heeft zo zijn eigen manier om met iemands gevoelens te spelen. Zal haar geheim hun kersverse relatie kapotmaken, of zal het hen juist sterker maken?
Hoofdstuk 1
ALEXIS
„Wakker worden, wakker worden. Kom op, word wakker,“ bleef een irritante stem zeggen. Al snel begon de persoon me pijnlijk te porren.
„Word wakker voordat je te laat bent voor je eerste schooldag,“ zei de stem nog een keer.
Ik kreunde en trok de dekens over mijn hoofd. „Laat me met rust,“ klaagde ik.
Het porren stopte. Al snel dommelde ik weer in, alsof ik een paar minuten geleden niet zojuist was gestoord.
Ik werd ruw uit mijn slaap gerukt toen er koud water door mijn dekbed sijpelde. Ik was kletsnat en trilde ongecontroleerd.
„What the hell!“ riep ik uit, terwijl ik snel het dekbed van me af trok en op de grond smeet.
Wie gooit er nou zo vroeg in de ochtend ijskoud water over iemand heen?
De persoon lachte onophoudelijk. Ik draaide me om en zag niemand minder dan James, mijn irritante oudere broer.
Hij stond voorovergebogen en hield zijn knieën vast. Hij kwam niet meer bij van het lachen. „Ik zei toch dat je moest opstaan?“ bracht hij lachend uit.
Ik keek hem vernietigend aan. Als blikken konden doden, wist ik zeker dat we binnen een paar seconden op zijn begrafenis zouden staan.
„Eruit! Ik wil me aankleden,“ zei ik klappertandend.
Maar hij bleef lachen, zelfs toen hij mijn kamer uitliep. „Je hebt vijfentwintig minuten om je klaar te maken en naar school te gaan voordat je te laat bent, Alexis,“ riep hij over zijn schouder terwijl hij de deur dichttrok.
Ik haatte hem.
Ik sprong snel uit mijn heerlijke bed en liep naar de badkamer voor een snelle douche. De douche bestond voornamelijk uit klappertanden, want het water was ongelooflijk koud. Daarna sloeg ik een handdoek om mijn lichaam. Ik poetste mijn tanden en probeerde snel een borstel door mijn slordige, krullende bruine haar te halen. Het mocht niet baten.
Ik haastte me naar mijn kamer en trok een simpel wit T-shirt met V-hals en een blauwe spijkerbroek aan. Ik deed mijn schoenen aan en zette mijn bril op. Daarna pakte ik mijn telefoon van de oplader en stopte mijn boeken in mijn schooltas. Ik controleerde snel of ik alles had voordat ik naar beneden rende.
James zat aan het kookeiland in de keuken. Hij werkte razendsnel een bord vol pannenkoeken naar binnen met een glas sinaasappelsap. „Er is nog wat over als je wilt,“ zei hij met een mond vol pannenkoeken.
Deze jongen eet als een beest, dacht ik bij mezelf. „Nee, laat maar zitten.“
„Wat jij wilt,“ zei hij terwijl hij weer een vork met pannenkoeken in zijn mond stak. „Je hebt nog maar tien minuten om op school te komen.“
Ik liep naar de koelkast en pakte een appel en een flesje water. Daarna liep ik de keuken uit.
„Oh, en Alexis,“ riep James toen ik de voordeur wilde dichttrekken, „Mam zei dat je plezier moet maken en moet proberen om dit jaar vrienden te maken, oké?“
Ik rolde met mijn ogen naar hem, want dat zei mam elk jaar tegen me. „Doei, James,“ riep ik terug en ik deed de deur dicht.
De school was ongeveer tien minuten lopen. Omdat ik minder tijd dan dat had, moest ik rennen voor mijn leven als een gek die werd achtervolgd door een roedel wilde honden. Ik bleef tot God bidden om me in ieder geval te helpen op tijd te komen. Tegen de tijd dat ik de parkeerplaats van de school bereikte, was ik al hevig aan het hijgen.
Ik moet in vorm zien te komen, dacht ik bij mezelf.
Ik keek op de klok en zag dat ik nog vier minuten over had. Godzijdank!
De gang stond vol met scholieren. Ze kletsten met hun vrienden over de kerstvakantie en andere dingen. Ik liep naar mijn kluisje, waar mijn beste vriend, Asher, al op me stond te wachten.
„Wauw! Voor het eerst is mevrouwtje stipt te laat voor school,“ plaagde Asher toen ik bij hem kwam.
Zijn ooit lange, donkerblonde haar was kortgeknipt en netjes naar achteren gekamd. Hij droeg een wit T-shirt met een donkere spijkerbroek, met daaroverheen de jersey van zijn footballteam.
„Ja, ja, wrijf het er maar in, Ash,“ zei ik terwijl ik met mijn ogen rolde en de code van mijn kluisje intoetste.
Asher woelde door mijn haar en schonk me zijn charmante glimlach. Er was echter iets anders te zien in zijn turquoise ogen. „Ik bedoel, normaal gesproken ben ik degene die te laat is van ons tweeën, en nu was ik vijftien minuten te vroeg,“ zei hij.
„Ik weet niet eens waarom ik bevriend met je ben.“
„Dat is omdat je van me houdt, Al. Je kunt onmogelijk zonder mij in je kleine, ellendige leventje,“ zei hij met een ondeugende grijns. Hij trok me tegen zich aan terwijl we naar de les begonnen te lopen. „Je moet eens wat meer gaan leven en niet meer zo introvert zijn. Dit is je laatste jaar, en je krijgt er maar één in je hele leven.“
We stopten bij mijn natuurkundelokaal. Pas toen besefte ik dat ik mijn theorieboek van natuurkunde had omgewisseld met dat van geschiedenis. „Nee, nee, nee.“
„Wat is er?“
„Ik moet mijn natuurkundeboek gaan halen.“
Asher keek me een hele tijd aan voordat hij in de lach schoot. „Jeetje, dit is goud waard,“ zei hij. „Eerst kom je te laat en dan vergeet je ook nog je boek.“
Hij lag in een deuk van het lachen en de tranen stonden in zijn turquoise ogen. Precies op dat moment ging de bel. „Zie je bij de lunch, Al.“
Ik draaide me om en haastte me terug naar mijn kluisje. De gang was uitgestorven omdat iedereen in de les zat. Ik had het daarentegen veel te druk met zoeken naar mijn boek. Ik kon niet geloven dat dit me overkwam op mijn eerste dag van mijn laatste jaar.
Nadat ik het eindelijk bedolven onder mijn vele boeken had gevonden, draaide ik me om. Ik wilde net terug naar de les gaan toen ik drie ontzettend knappe jongens zag. Ze wandelden door de voordeur van de school. Ik bleef staan en staarde sprakeloos naar ze. Ze droegen allemaal een zwart leren jack met een donkere spijkerbroek. Ze hadden een mysterieuze uitstraling en een bad-boy uiterlijk.
Voordat ze konden zien hoe ik bij ze wegdroomde, draaide ik me om en liep naar de les. Waar ik ongetwijfeld vreselijk te laat voor was.
Lekker dan!
***
Maatschappijleer was een van mijn favoriete vakken, naast natuurkunde en wiskunde. Mevrouw Thompson, onze lerares, had het over een opdracht die we dit semester moesten doen. Deze telde voor dertig procent mee voor ons eindcijfer.
„Goed klas, ik ga jullie nu indelen met jullie partners. Zorg er alsjeblieft voor dat jullie allebei het werk doen, want ik zal jullie ook individueel beoordelen,“ zei ze. Vervolgens begon ze de namen van haar lijst voor te lezen. „Casey, Michelle, Steve en Nate,“ riep ze.
Ze bleef ieders naam roepen. Toen ze eindelijk bij de mijne kwam, besefte ze dat ik als enige was overgebleven. „Oh jee, Alexis, het lijkt erop dat je in je eentje bent,“ zei mevrouw Thompson verontschuldigend.
„Het is goed, mevrouw. Ik kan wel—“ Ik werd onderbroken toen de deur openging. De drie jongens die ik eerder in de gang had gezien, liepen naar binnen.
Alle ogen richtten zich op hen. Ik zag alle meiden kwijlend naar ze kijken, terwijl een aantal jongens vol ontzag staarden.
„Ah, jullie moeten de nieuwe leerlingen zijn,“ zei mevrouw Thompson. „Ga alsjeblieft zitten, want ik heb jullie iets belangrijks te vertellen,“ zei ze.
Mevrouw Thompson keek me aan. „Nou Alexis, je hebt geluk. Je gaat samenwerken met deze drie jongemannen. Ik hoop dat je hen ook meteen de school kunt laten zien.“
Ik staarde haar met open mond aan. Ik kan niet met hen samenwerken. Wat als ze mij al het werk laten doen en er dan zelf met de eer vandoor gaan? dacht ik.
Ik werd opgeschrikt door de stem van mevrouw Thompson.
„Jullie moeten allemaal een verslag schrijven over het verloop van een rechtszaak. Jullie moeten zorgen voor geldige bewijzen en argumenten,“ zei ze. „Goed, jullie mogen nu naar je eigen groepjes gaan en de rest van de les aan de slag gaan.“ Ze liep terug naar haar bureau en ging zitten.
Ik stond op en alle ogen waren op mij gericht. Ik liep naar de achterkant van het lokaal waar de drie jongens zaten. Laat dit alsjeblieft goed gaan.
Ik pakte er een stoel bij en ging tegenover de jongen met het lichtbruine haar en de hazelnootkleurige ogen zitten. Hij stak zijn hand naar me uit. Met lichte tegenzin schudde ik zijn hand.
„Hé! Ik ben Jake,“ zei hij. Hij glimlachte, waarbij er kuiltjes in zijn wangen verschenen. „Dit is Kai,“ zei Jake, wijzend naar de jongen met bruin haar en oceaanblauwe ogen. „En Nick,“ eindigde hij, wijzend naar de donkerharige jongen met bosgroene ogen.
Ik glimlachte terug. „En ik ben Alexis, leuk jullie te ontmoeten.“
Nou, dit wordt een hele lange opdracht.
