Beschadigd Boek 1
Auteur
Delta Winters
Lezers
178K
Hoofdstukken
50
Na de overdosis van haar moeder valt Cades leven van de een op de andere dag uit elkaar. Weggerukt uit het enige thuis dat ze ooit heeft gekend, wordt ze naar de vader gestuurd die haar ooit in de steek liet – op zijn exclusieve jongenskostschool. Ze is het enige meisje in een wereld gebouwd op privileges en geheimen, en achter elke perfecte glimlach lijkt gevaar te schuilen.
Dan is er Grayson Knight – kil, onbereikbaar en getekend door littekens die de hare weerspiegelen. Wat begint als verzet, verandert in iets rauws en echts, een connectie die geen van beiden kan negeren. Maar op een plek waar liefde verboden is en iedereen iets te verliezen heeft, is vallen voor hem misschien wel de gevaarlijkste keuze van allemaal.
Hoofdstuk 1: Beschadigd gezin
„Fuck! Sara, ik draai helemaal door. Ik weet niet waar ze is,“ schreeuw ik tegen de baas van mijn moeder terwijl ze achter de bar staat.
„Dat is niet mijn probleem, kind. Ze heeft haar dienst gemist. Ze is haar baan kwijt. Ik heb haar keer op keer een kans gegeven. Ze werkt hier niet meer,“ antwoordt ze. Ze lacht flirterig naar een enge, oude man in een lange jas terwijl ze hem zijn drankje geeft.
Hij kijkt naar mij en schuift dan dichterbij. Hij trekt zijn wenkbrauwen op. „Zoek je iemand, schatje?“ vraagt hij.
Ik besluit hem te negeren. Ik spring van mijn kruk en pak mijn jas. Voordat ik weg kan gaan, houdt die verdomde engerd me weer tegen. Zijn lange jas maakt zijn magere lichaam nog langer.
„Het is niet netjes om weg te lopen als er iemand tegen je praat, schatje.“
„Ik ben je schatje niet,“ sis ik. Ik duw hem opzij bij de deur. Ik voel lange vingers om mijn pols grijpen. Hij trekt me hard terug tegen zijn borstkas. Zijn muffe adem stinkt naar alcohol en blaast in mijn nek.
Net als hij nog iets wil zeggen en ademhaalt, sist er een stem achter ons: „Ik raad je aan om haar los te laten. Anders doe ik je handboeien om voor aanranding.“
Ik draai mijn hoofd snel om. Ik zie mijn beste vriend, leraar en de meest geweldige persoon in mijn leven: agent Chris Roland. Hij kijkt de vieze man naast me boos aan. Uiteindelijk laat de man me los en doet een stap achteruit als hij Roland in uniform ziet.
„Jij zit altijd in de problemen, of niet?“
„Dat komt omdat ik zelf een probleem ben. Problemen trekken elkaar aan,“ zeg ik terug, maar met een dankbare glimlach. „Wat doe jij hier?“
„Wat doen mensen in een bar? Drinken? Het was een lange dag. De vraag is wat jij hier doet, Cade?“
„Ik zoek mijn moeder,“ antwoord ik met een zucht.
„Is ze weer vermist? Hoe lang al?“ vraagt hij, precies zoals een echte politieagent.
Ik grinnik en schud mijn hoofd. „Roland, je hoeft je er niet weer mee te bemoeien. Ze is waarschijnlijk ergens in slaap gevallen. Het komt wel goed met haar. Ik wil haar gewoon heel graag vinden. Maar jij hoeft niet te helpen,“ zeg ik tegen hem.
„Ik hoef niet te helpen, maar ik wil het wel,“ antwoordt hij. Hij draait zich om naar de deur en trekt me met zich mee naar buiten. „Misschien is ze alweer terug bij jullie thuis. Laten we daar eerst gaan kijken.“
Ik zucht en accepteer gewoon zijn hulp. Stiekem ben ik ontzettend dankbaar dat er iemand om me geeft. Ik hou van mijn moeder, maar ze gaat door een hoop shit heen. Dat is al een hele tijd zo.
Het betekent dat ze er niet voor mij kan zijn. Ze kan niet de moeder zijn die we allebei hoopten dat ze zou zijn zonder mijn vader. Hij heeft ons gewoon in de steek gelaten. Ik heb al acht jaar niets meer van hem gehoord.
Ik ben er blij om, want hij is toch waardeloos. Roland is meer een vader voor mij dan hij ooit was of kon zijn. Maar soms vraag ik me wel af wat hij aan het doen is. Ik vraag me af of hij een reden had om ons achter te laten, om mij achter te laten.
Ik stap in de politieauto en doe mijn gordel om als Roland me daarvoor een strenge blik geeft. „Ik zei toch dat je bij mij moest blijven? Zeker als we haar vanavond niet vinden. Je blijft daar niet alleen, ook al woon je niet in een slechte buurt,“ zegt hij streng.
De strenge blik in zijn ogen waarschuwt me om geen ruzie te maken. Toch doe ik het, gewoon om mezelf af te leiden van de gedachte waar mijn moeder is. „Maar als we haar vanavond niet vinden, moet er toch iemand voor haar thuis zijn,“ breng ik ertegenin.
„Ze redt zich wel als ze thuiskomt. Ze heeft jou daar niet nodig.“
„Wat als ze zich zorgen maakt dat ik er niet ben?“
„Wanneer doet ze dat nou ooit?“ flapt hij eruit. Dan kijkt hij me schuldbewust aan, voordat hij zijn ogen weer op de weg richt. „Zo bedoel ik het niet. Ik bedoel alleen dat als ze thuiskomt, ze dronken of high of allebei zal zijn. Ze redt het niet eens om de trap op te komen. Laat staan dat ze zich zorgen om jou gaat maken.“
„Je hebt gelijk,“ mompel ik. Ik leun met mijn hoofd tegen de autodeur.
„Cade, je blijft hoe dan ook bij mij slapen. Als we je moeder wel vinden—“
„Als we haar vinden, moet ik voor haar zorgen,“ onderbreek ik hem. Ik kijk hem boos aan.
„Dan zal ik je helpen. Ik blijf dan wel bij jullie slapen. Maar alleen als we haar vinden.“
Ik knik instemmend en kijk weer naar de weg. Ik hoop dat ze thuis is als we daar aankomen. Na een paar uur zoeken, overtuigt Roland me dat het te laat en te donker is. We zouden haar niet eens zien als we langs haar reden. Daarom gaan we terug naar zijn appartement.
Hij doet zijn deur van het slot en neemt me mee naar de bekende woonkamer. Hij gaat op de bank zitten en veert een beetje mee op de vering. Ik ga naast hem zitten terwijl hij de tv aanzet. Hij bladert door de series op Netflix.
„Het spijt me, Cade. Ze duikt wel weer op. Dat doet ze altijd,“ zegt hij. Hij slaat zijn arm om mijn middel en trekt me dicht tegen zich aan. Hij laat me met mijn hoofd op zijn borst rusten. „Morgenochtend gaan we meteen weer zoeken.“
„Dank je,“ mompel ik. Ik voel mijn ogen dichtvallen terwijl de slaap me overmant.
***
Als de zonnestralen op mijn gezicht schijnen, word ik wakker. Mijn ogen moeten wennen aan het heldere licht. Ik lig in de logeerkamer. Het bed is comfortabel en ik lig lekker warm onder de dekens. Roland moet me hier vannacht naartoe hebben gebracht.
Ook al verzet ik me er vaak tegen om hier te logeren, het is veel beter dan mijn eigen huis. Deze logeerkamer is mooier dan mijn eigen slaapkamer thuis. De veren steken hier niet uit de matras. De luiken kunnen echt helemaal dicht. En de ramen zijn niet afgeplakt met tape om inbrekers buiten te houden.
Roland heeft een tijdje geleden reservekleren van mij meegenomen uit mijn huis. Dat was voor de zekerheid, voor momenten zoals deze. Ik woon hier nu bijna. Ik heb een perfecte eigen badkamer bij de kamer en een verzameling verzorgingsproducten. Het enige wat nog ontbreekt, is dat ik er ook echt altijd ben.
Sommige mensen zouden zeggen dat zijn vriendelijkheid een manier is om me in bed te krijgen. Maar zo is hij helemaal niet. Echt niet. We hebben elkaar vijf jaar geleden ontmoet. Hij arresteerde toen mijn moeder, omdat ze dronken was en hem uit domheid had geslagen. Ze zat een nacht in de cel en ik weigerde om het politiebureau te verlaten. Ze was namelijk alles wat ik had.
Roland bleef bij me. Hij zei dat als ik bleef, hij ook zou blijven. Ik was pas elf jaar oud en hij bleef zonder te klagen bij me. Sindsdien zijn we hechter geworden. Hij kwam vaak even bij mij thuis kijken of alles goed ging. Hij bracht me ook bijna elke dag naar school. Uiteindelijk werd dat elke dag, en hij haalde me daarna ook weer op.
Er was een keer dat ik met hem ging hardlopen. We renden veel verder dan daarvoor. Ik raakte toen heel erg buiten adem. Mijn ademhaling was oppervlakkig en snel, en ik kreeg bijna geen lucht meer. Hij bracht me snel naar het ziekenhuis. Daar kwam ik erachter dat ik astma had door het meeroken thuis. Gelukkig betaalde Roland mijn astmapomp en de rekening van het ziekenhuis.
Hij is mijn redder geweest. Dus als hij me vraagt om iets te doen, zoals bij hem logeren, of niet met iemand op school omgaan, of ergens met hem naartoe gaan, doe ik dat uiteindelijk. Hij weet dat ik er vaak eerst tegenin ga. Dat is gewoon mijn aard. Maar ik weet dat hij het beste met me voorheeft.
„Laten we gaan,“ zegt hij terwijl hij mijn kamer in loopt.
Ik neem een douche en trek schone kleren aan. Daarna ga ik samen met Roland terug naar mijn huis. Ik hoop dat het goed gaat met mijn moeder. Ze doet dit vaak, maar toch maak ik me net zoveel zorgen. Er kan altijd iets veranderen. Er kan haar altijd iets overkomen.
Als we bij het huis aankomen, zie ik dat de voordeur wijd open staat. Ik weet zeker dat we die dicht hebben gedaan toen we vertrokken. Misschien is ze terug, of misschien is er ingebroken. Ik ren snel de auto uit en het huis in. Roland komt achter me aan.
„Ahhhhhhh!“
„Wat is er?“ vraagt Roland. Hij slaat zijn armen om me heen om me te beschermen. Zijn ogen worden groot als hij ziet wat ik zie. Ik probeer me uit zijn armen los te maken. Maar hij houdt me stevig vast. Hij weet dat ik tijd nodig heb om dit te verwerken. Hij duwt me achter zich en loopt voorzichtig naar de bank. Daar ligt mijn moeder uitgestrekt.
Haar huid is lijkbleek. Door de kou is haar huid een beetje blauw geworden. Haar ogen zijn weggedraaid in haar hoofd en zien er wit uit. Er zitten geen kleine rode adertjes meer in. Haar slappe lichaam hangt half van de bank en ligt over de vloer. De pillen liggen overal verspreid op de salontafel.
Mijn onderlip trilt terwijl ik geschokt naar dit beeld kijk. Er stromen ongemerkt tranen over mijn gezicht. Ik heb niet eens in de gaten wanneer de eerste tranen vallen. Maar nu stromen ze als twee beekjes over mijn wangen. Ze vallen van mijn kin op de vloer.
Roland kijkt weer naar mij. Hij heeft een heel serieuze en geschokte blik op zijn gezicht.
„Het spijt me, Cade. Het spijt me heel erg. Ze is… dood.“
