Gebonden door bloed en lot
Auteur
Sofia Landeiro
Lezers
343K
Hoofdstukken
54
Allisa heeft haar hele leven op de vlucht doorgebracht, zonder echt te begrijpen waarom. Haar vader beschermt haar met een bijna wanhopige intensiteit; hij isoleert hen in een afgelegen hut diep in de bossen en verbiedt elk contact met de buitenwereld.
Wanneer Ally achttien wordt, besluit ze zijn regels te trotseren. Maar achter de zorgen van haar vader gaat iets veel groters schuil, iets dat kan verklaren waarom ze constant moeten vluchten... en waarom iemand, of iets, naar haar op zoek lijkt te zijn.
Hoofdstuk 1: Ondergedoken
ALLY
„Pap?“ roep ik naar het huis.
Ik loop voorzichtig over het bochtige pad met mijn armen vol hout. Het bos om me heen is dichtbegroeid, totdat ik op het kleine grasveld stap voor het huisje dat al een paar jaar mijn thuis is. De rode pick-up van mijn vader staat vlak naast de kleine veranda geparkeerd.
„Pap?“ roep ik nog een keer als ik de veranda op stap.
De voordeur zwaait open, en pap haast zich naar me toe om het hout van me over te pakken. „Ally! Mijn god, waarom sta je erop om zoveel te dragen in plaats van heen en weer te lopen?“ Zijn toon is streng, maar zijn glimlach verraadt de grap die achter de woorden schuilt.
De vloer kraakt in de gang als we naar binnen gaan. De groene kachel in de woonkamer knettert. Het laatste zonlicht schijnt door het gekleurde glas in de voordeur en maakt kleine figuurtjes op de vloer.
Ik schud mijn laarzen uit voordat ik achter mijn vader aan ga, die het hout stuk voor stuk naast de kachel neerlegt. „Ging het goed in de stad?“ vraag ik terwijl ik doorloop naar de keuken.
Hij aarzelt heel even in zijn bewegingen als hij mijn vraag hoort, waardoor ik mijn wenkbrauwen optrek. Ging het niet goed in de stad?
Als hij het laatste hout neerlegt, gaat hij rechtop staan en geeft me een brede glimlach. „Alles ging goed! Ik heb alles van je lijstje gevonden, behalve de cayennepeper.“
Mijn blik valt op de papieren tassen die op het aanrecht op een rijtje staan. We pakken de boodschappen in stilte uit. Er is iets geks aan de energie van pap. Hij is al zo sinds ik hem vroeg of ik zaterdag met hem mee naar de stad mocht.
„Heb je nog nagedacht over wat we eerder bespraken?“ vraag ik voorzichtig.
Hij verstijft even, waarna hij zijn schouders laat hangen. Ik kijk in stilte toe hoe hij een pak melk in de koelkast zet. Hij is een brede man, en zijn lange krullen vallen losjes over zijn schouders. Ik haal een hand door mijn eigen kastanjebruine haar, precies zoals dat van hem. We hebben dezelfde krullen en dezelfde bruine ogen.
„Ik weet dat je naar de stad wilt—“ begint hij met een onzekere stem.
„Pap,“ onderbreek ik snel. „Ik word zaterdag achttien. Alsjeblieft! Ik ben al jaren niet buiten de grenzen geweest die je hebt gesteld! Ik beloof dat ik voorzichtig zal zijn. Alsjeblieft, pap?“
Zijn kaken klemmen op elkaar als we elkaar aankijken. We wonen nu bijna drie jaar in dit huisje, gewoon wij tweeën, zoals altijd al zo is geweest. Mijn vader en ik verhuizen al zolang ik me kan herinneren van plek naar plek, en zwierven tussen steden en scholen in heel Amerika.
Pas toen we hier kwamen, besloot mijn vader dat ik mijn school online mocht afmaken. Het was niet makkelijk om vrienden te maken met een vader die zo overbezorgd is als de mijne, maar het is me toch gelukt om bevriend te raken met twee mensen die ook thuis studeren.
We hangen elke avond rond in onze groepsapp, en de laatste tijd praten we erover om elkaar in het echt te ontmoeten. Toen ik het er voor het eerst met mijn vader over had, werd hij boos, echt boos. Maar ik hoop dat ik hem deze keer kan overhalen... als ik maar de juiste manier kan vinden om een compromis te sluiten.
„Ally,“ begint hij smekend.
„Jij kunt met ons mee, pap!“ zeg ik als het idee in me opkomt. „Alsjeblieft, het is een film met twee vrienden. Ik kan me niet eens herinneren wanneer ik voor het laatst vrienden had... alsjeblieft. Soms voelt dit huis als een gevangenis.“
Zijn blik wordt donker. „Ik hou je hier niet gevangen. Je weet dat we voorzichtig moeten zijn... zeker na wat er de vorige keer is gebeurd. Weet je nog? Onze locatie is ontdekt, waardoor we hierheen moesten verhuizen.“
Ik sla mijn blik neer naar de vloer. Het was mijn schuld dat we weer moesten verhuizen. Ik was er 's nachts stiekem tussenuit geglipt voordat ik vijftien werd, om rond te hangen met vrienden van school. Toen pap me in een jeugdcafé vond, was hij woest.
Hij sleurde me mee naar zijn auto, reed veel te hard naar huis, en pakte in blinde paniek onze spullen in. Binnen een uur waren we vertrokken. Alweer.
We hadden de hele rit ruzie. Ik was nog nooit zo overstuur en boos geweest als toen we Manson Creek achterlieten. Het was tijdens deze autorit dat mijn vader me eindelijk de waarheid vertelde, dat we op de vlucht waren. Die bekentenis liet me verstijven.
Ik zat daar in stilte, met mijn handen strak in mijn schoot gevouwen, terwijl hij zei dat er mensen achter ons aan zaten. Waarom? had ik gevraagd.
Maar hij kon me niets meer vertellen, alleen dat het dezelfde mensen waren die mijn moeder hadden vermoord. Mijn moeder... Ik kan haar me niet zo helder herinneren als ik zou willen. Pap zegt altijd dat hij haar terugziet in mijn glimlach.
We reden dagenlang voordat we eindelijk bij het huisje aankwamen waar we nu wonen. Hij had een paar telefoontjes gepleegd, en zomaar begonnen we opnieuw. Alweer.
Ik weet dat alles wat hij doet is om me te beschermen, maar ik ben zo moe van het vluchten voor geesten. „Ik ben bijna achttien, pap. Dat betekent dat ik binnenkort volwassen ben, en ik zou zelf moeten kunnen beslissen wat ik met mijn leven doe.“ Ik vecht om mijn stem rustig te houden terwijl ik me schrap zet voor zijn reactie.
Zijn donkere blik boort zich dwars door me heen, en ik sta op het punt het op te geven als hij zucht. „Oké, Allisa... we gaan dit weekend naar de stad. Maar eerst moeten we een paar regels afspreken. Begrepen?“
Ik straal meteen. Een brede grijns verschijnt op mijn gezicht als ik me in zijn armen werp. Hij gromt bij de plotselinge omhelzing, maar er ontsnapt hem een zachte lach.
„Alles, pap!“ zeg ik, terwijl ik hem stevig vasthoud.
Hij legt zijn handen op mijn schouders en duwt me zachtjes een armlengte naar achteren zodat hij me aan kan kijken. „Regel nummer één,“ begint hij. „Je wijkt niet uit mijn zicht.“
„Oké,“ zeg ik snel, knikkend.
„Regel nummer twee,“ gaat hij verder. „Als ik zeg dat we naar huis moeten, stel je geen vragen.“
„Vooruit... is goed.“
Hij trekt niet onder de indruk een wenkbrauw op en gaat dan verder. „Regel nummer drie,“ zegt hij, terwijl zijn stem lager wordt. „Je mag niet met vreemden praten. Hoe aardig ze ook lijken.“
Ik zucht zachtjes, maar knik. „Oké, pap. Ik beloof het.“
Hij laat mijn schouders los, maar zijn blik blijft hangen. Er is iets in zijn ogen waarvan ik rillingen over mijn rug krijg — geen boosheid, maar een bezorgdheid zo diep dat het bijna oeroud voelt.
„Je begrijpt niet wat er op het spel staat, Ally,“ zegt hij stilletjes. „Maar ik wil dat je je normaal voelt... al is het maar voor één dag.“
Ik probeer te glimlachen, maar de woorden blijven in mijn keel steken. „Bedankt, pap.“
Hij knikt één keer en zegt niets meer. Dan draait hij zich om naar de gootsteen en begint een beker om te spoelen. Ik weet wel beter dan nu door te drammen, zeker nadat hij ja heeft gezegd.
Dus ik glip stilletjes de keuken uit, de smalle trap op naar de eerste verdieping. In mijn kamer doe ik de deur achter me dicht en ga aan mijn bureau zitten. Mijn laptop zoemt tot leven, en de gloed van het scherm vult de duisternis.
Een glimlach trekt aan mijn lippen als onze groepsapp op het scherm verschijnt.
Ally
Hij zei JA!!
Marco
EINDELIJK!
Nia
Ik had nooit gedacht dat dit zou gebeuren!
Marco
Dusss... tot zaterdag? 😍
Ally
Ja. Maar hij gaat wel mee. Daar kwam ik niet onderuit.
Nia
Geen probleem. We zijn allang blij dat we eindelijk kunnen afspreken, zelfs als je pa meekomt. 😊
Mijn hart gaat tekeer. Voor het eerst in lange tijd voel ik een vonkje vrijheid. Ik hou van mijn vader, en ik weet dat hij alles doet om me te beschermen na wat er met mam is gebeurd, maar ik kan niet langer opgesloten leven in dit huis.
Ik wil vrienden. Ik wil normaal zijn. Marco, Nia en ik leerden elkaar kennen tijdens wiskunde. Het vloeken op groepswerk en onze gedeelde haat voor het vak bracht ons samen.
We chatten al twee jaar, sturen foto's en spelen online spellen samen. Ze zeuren me al tijden aan mijn hoofd om af te spreken, en ik verzon steeds smoesjes—te ver van de stad wonen, de pick-up van pap die kapot was, de hond die was weggelopen. We hebben niet eens een hond.
Maar nu zijn de leugens voorbij, en ik heb mijn vader eindelijk kunnen overhalen om me naar de stad te laten gaan. Ik sluit mijn laptop af voordat ik me omkleed en mijn tanden poets in de badkamer naast mijn kamer.
Ik hoor pap beneden rondlopen terwijl ik in bed kruip. Er klinkt gerammel van de veiligheidsketting als hij de voordeur op slot doet.
Nog een paar dagen, en dan ga ik eindelijk mijn vrienden ontmoeten.
