De alfa en de luna: Een kerstspecial
Auteur
Skylar Greene
Lezers
142K
Hoofdstukken
10
Hoofdstuk 1
De Alpha en Luna Serie: Een Kerstspecial
Jade
„Goedemorgen, Angel.“ Darren kuste me op de mond.
Hij kwam net terug van de training. Hoewel hij geen Alpha van de roedel meer was, trainde hij nog elke ochtend met ze mee. Ik train niet elke dag meer, en ik doe het nu een stuk rustiger aan. Ik breng liever tijd door met mijn kleinkinderen. Maar nu even niet, want op dit moment was ik gefocust op een nieuw project.
„Waar werk je aan?“ vroeg Darren, terwijl hij naar het lijstje op mijn computerscherm wees.
Er brak een glimlach door op mijn gezicht. Ik was zenuwachtig en enthousiast over dit nieuwe idee. Darren lachte ook; hij was vast blij om mij zo vrolijk te zien.
„Ik wil een kerstbal organiseren.“
Darrens glimlach verdween. Ik fronste, omdat ik besefte dat hij het geen goed idee vond.
„Doe dat nou niet, Angel. Kijk me niet aan met die zielige ogen. We zijn met pensioen. We horen geen feesten of dat soort dingen meer te geven,“ zei Darren.
Er liep een rilling over mijn rug toen hij mijn nek kuste. „We horen ons op andere dingen te focussen.“ Kus. „Zoals op het feit dat de kinderen het huis uit zijn.“ Nog een nekkus. „Op hoe lekker stil het huis nu is.“ Zijn kussen verplaatsten zich naar mijn sleutelbeen. „Op hoe jouw opwinding overal om me heen hangt,“ gromde hij, wat me duidelijk maakte dat Goliath aan het oppervlak zat.
Mijn jurk lag in een mum van tijd op de grond. Darren had één normaal blauw oog en één felblauw oog. Hij en Goliath hadden allebei de controle. Hij gooide me over zijn schouder en stampte de trap op naar de douche.
„Ben je er klaar voor, kleine mate?“ Goliath wachtte mijn antwoord niet af.
Na meerdere vrijpartijen met zowel Goliath als Darren, lag ik in Darrens armen. Darrens vingertoppen bewogen langzaam op en neer over mijn arm. De vonkjes trokken over mijn huid en maakten me rustig.
„We kunnen best een kerstbal organiseren,“ ademde Darren in mijn haar. „Waarom wil je het zo graag? Heeft het iets te maken met je visioen?“
Ik had er al in geen jaren een gehad. Ik dacht dat ik ze niet meer zou krijgen nu onze kinderen volwassen zijn en hun eigen gezinnen hebben. Ik was er zeker van dat mijn gaven niet meer nodig waren, omdat zij hun eigen krachten hebben. De Moon Goddess lachte me waarschijnlijk vierkant uit dat ik dat dacht.
„Ja,“ ik kroop wat dichter tegen zijn borstkas aan. „Het is allemaal één grote waas. Ik kan er niet veel uit opmaken. Het enige dat ik weet, is dat een van mijn dochters pijn heeft. Ze heeft vreselijke pijn en roept om mij. Ze blijft maar zeggen: 'Mam, mam, ik weet niet wat ik moet doen'.
Maar ik weet niet om welk meisje het gaat. Het kan Daniella, Dakota, Felicity of Mandy zijn. Dan duiken de Elders op en vervaagt het visioen. Het is een warboel. Ik heb nog nooit een visioen gehad dat ik niet kon begrijpen. Om mijn zinnen te verzetten, wil ik dit bal organiseren en gewoon wat plezier maken.“
Hij drukte me nog wat steviger tegen zich aan. „Denk je dat de Elders mijn smoesjes zat zijn om me niet bij hen aan te sluiten? Zouden ze een van onze meiden iets aandoen om mij te dwingen?“ sprak hij zijn gedachten hardop uit.
„Dat betwijfel ik. Ze moeten nog steeds verantwoording afleggen aan Damion. Als ze zo gek waren om zich met onze familie te bemoeien, zou hij ze zonder blikken of blozen vermoorden.“
Ik wist zeker dat ik gelijk had, maar dit wazige visioen maakte me zenuwachtig. Een bal zou me helpen om meer tijd met mijn meiden door te brengen, zodat ik kon uitzoeken wie er pijn had. Maar het zou er ook voor zorgen dat ik even niet hoefde te denken aan het vreselijke onheilgevoel dat ik had.
Later die avond kwamen Felicity en mijn kleinkinderen bij me op bezoek.
„Oma, oma,“ ze renden naar me toe.
Ik hield mijn armen wijd voor ze open en ze gooiden me haast omver met hun knuffels. Aaron bleef heel dicht bij me, terwijl zijn broer Adonis en zus Alexa naar de speelkamer gingen. Het was tijd om de eerste stap te zetten voor de voorbereiding van mijn feest.
„Felicity, ik wil een kerstbal organiseren. Ik weet dat we nog geen drie weken de tijd hebben, maar ik weet zeker dat we het kunnen regelen.“
Felicity nam me van top tot teen op. Ze had geleerd om mijn emoties te lezen, net als mijn andere kinderen. Ik hield mijn gezicht strak, zodat ze niet doorhad hoezeer ik dit nodig had. Na een moment van stilte stemde ze in.
„Oké, mam. Omdat we niet veel tijd hebben, kunnen we misschien Daniella en Dakota vragen om mee te helpen. Op die manier voelen we ons niet opgejaagd om alles te regelen. Ik bedoel, we zouden sowieso al als familie samenkomen voor kerst; waarom maken we er niet iets speciaals van, zodat we nog meer tijd samen kunnen doorbrengen?“
Ze werd al helemaal enthousiast bij de gedachte. Ik wist dat het plannen hiervan ontzettend leuk zou worden. Ik was het met haar eens, en we prikten een datum om naar de andere meiden te gaan en ze over het bal te vertellen.
Darren en Jaxon keken sip toe toen Felicity en ik afscheid van ze namen. We waren op weg naar het Kingdom om Daniella te bezoeken en haar te vragen om te helpen met het bal. We hadden alle meiden al gebeld, en iedereen had er zin in om te helpen. Nou ja, iedereen behalve Dakota. Ze probeerde wel vrolijk te klinken, maar ik wist dat er iets aan de hand was met mijn dochter.
Ik had niet geprobeerd om haar via de telefoon aan de praat te krijgen, want ik wist dat ze dat toch niet zou doen. Ik besloot te wachten tot ik haar in het echt zag, en dan zouden we wel verder praten. Mijn kinderen weten dat ze nooit iets voor mij of Darren achter hoeven te houden. Toen ik terugdacht aan het telefoongesprek met Dakota, kwam dat angstige gevoel uit mijn visioen weer naar boven.
Ik liet mijn emoties blijkbaar iets te veel de vrije loop, want Darren trok me in zijn armen. „Wat is er aan de hand, Angel? Ik voel je angst en verdriet,“ mind-linkte hij me.
„Niets, schat.“
„Je liegt. Ik laat je niet los voordat je het me vertelt.“
„Ik zei toch al dat pap erger is dan ik,“ zei Jaxon tegen Felicity. „Hij houdt haar nu gewoon gegijzeld. Ik heb de neiging om precies hetzelfde te doen als hij.“
Felicity giechelde en gaf Jaxon een kus. Jaxon had deels gelijk. Zijn vader wilde me niet loslaten, maar dat was niet om de reden die hij dacht. De enige manier om Darrens hoofd leeg te maken, was door hem de waarheid te vertellen. Al zou hij zich daar nog steeds zorgen om maken.
„Ik denk dat ik weet over welk kind het visioen gaat, maar ik weet het pas zeker als ik ze zie.“
„Vertel het me.“ mind-linkte hij zodra ik de zin had afgemaakt.
„Dakota. Maar ik zie haar over twee dagen pas. Ze ontwijkt gesprekken aan de telefoon.“ vertelde ik hem eerlijk.
„Laat het me weten zodra je haar ziet. Ik laat Jaxon me naar haar roedel teleporteren zodra je daar aankomt.“
Ik knikte. Het had geen zin om met hem in discussie te gaan. Hij stond in de overbezorgde vadermodus, zeker omdat Dakota de benjamin van het stel was. Al was ze natuurlijk geen baby meer. Ik zou hem wel een seintje geven als ik er bijna ben, zodat hij haar ook kan zien.
