De geheime wolf Book 2
Auteur
Enola Forfatter
Lezers
18,1K
Hoofdstukken
23
Sophie, een jonge vrouw die haar wolvenafkomst ontdekt, wordt meegesleurd in een wereld vol gevaar en intrige wanneer ze de jagers confronteert die haar ouders hebben gedood. Terwijl ze traint om haar krachten te beheersen en haar verleden te ontrafelen, moet Sophie de complexiteit van haar nieuwe roedel, haar groeiende band met Jake en de dreiging van de jagers het hoofd bieden. Met geheimen die aan het licht komen en haar krachten die groeien, is Sophie's reis er een van zelfontdekking, liefde en overleven tegen geduchte vijanden.
Hoofdstuk 1.
Boek 2:Geheimen Onthuld
SOPHIE
Voor me stond een oude man, de leider van de jagers. Hij keek me aan met een gemene glimlach. Dat gaf me een naar gevoel.
'Eindelijk staan we oog in oog,' zei hij met een krakende stem die me deed huiveren.
'Wist je dat ik de laatste was die je ouders in leven zag?' Hij lachte. 'Weet je hoe ik daar zo zeker van ben? Omdat ik ze allebei om zeep heb geholpen,' zei hij kil.
Ik voelde woede opkomen. Mijn wolf wilde de overhand nemen.
'Het was een fout om jou te laten leven,' ging hij verder. 'Maar misschien kun je nog van nut zijn voor ons.'
Ik haalde diep adem. Ik moest kalm blijven - ik was omsingeld door jagers.
'Dus geen geintjes meer, Sophie. Ik weet dat je ons naar je oude roedel hebt geleid - we zijn niet achterlijk. Denk je echt dat zij ons kunnen verslaan?'
Toen ik zweeg, schudde de leider zijn hoofd. 'Ik geef je één kans om je fout recht te zetten.'
Hij pakte zijn boog en legde er een pijl op. Hij richtte hem recht op mij.
'Sluit je bij ons aan of ga eraan,' zei hij.
'Dan heb ik geen andere keus,' antwoordde ik.
***
Het was drie maanden geleden dat ik een wolf was geworden, en Jake en ik hadden elkaar gemarkeerd. Het leven met Jake was fijn. Hij behandelde me uitstekend - wat ik verdiende, want ik was nu een prinses.
In de loop van de tijd had ik geleerd wat het betekende om een wolf te zijn. Wist ik alles? Nee, absoluut niet. Maar iedereen in mijn nieuwe roedel probeerde me te helpen mijn wolf te begrijpen. Ze accepteerden me als hun toekomstige luna.
Mijn beste vriendin, Bonnie, en ik waren allebei naar het roedelhuis verhuisd. We woonden dus nog steeds samen. We zagen elkaar niet meer zo vaak als vroeger. Sinds ze Dylan, haar partner, had ontmoet, waren die twee als twee handen op één buik.
Vanwege mijn nare ervaringen met Will, de jongen die me lastig had gevallen, had ik besloten dat ik wilde leren vechten.
In het begin zag Jake dat niet zitten. Hij wilde niet dat ik met een andere wolf vocht, zelfs niet als het alleen maar voor training was. Hij probeerde me ervan af te praten, maar ik was koppig als een ezel.
Bonnie had me al de basisprincipes uitgelegd. Hoe moeilijk kon het zijn?
Zo kwam ik hier terecht - op het trainingsveld voor mijn eerste keer. Hoewel ik echt wilde trainen, had ik de kriebels. Gelukkig had Bonnie aangeboden om mijn partner te zijn.
Jake voelde zich hier iets beter bij. Hij dacht dat Bonnie het rustig aan zou doen met mij. Nou, daar had hij het mis!
'Oef!'
Mijn lichaam vloog door de lucht en landde met een zachte plof op de grond. Au! Dat deed pijn!
Ik hoorde een luide grom.
Ik keek naar mijn knappe, sterke partner. Zijn normaal gesproken vriendelijke gezicht zag er woedend uit. Zijn grijze ogen waren gericht op Bonnie, die me had aangevallen. Jake duwde zijn donkerbruine haar uit zijn ogen, duidelijk gefrustreerd.
Ik wees naar Jake en keek hem ernstig aan voordat hij iets kon zeggen. 'Jake, als je jezelf niet kunt beheersen, moet je ophoepelen. Dit zal niet de laatste keer zijn dat ik pijn krijg.'
'Ik weet het, schat. Het is gewoon zo vreemd voor me om dit met jou te laten gebeuren. Ik moet nog steeds wennen aan het idee dat je een wolf bent. En nu ben je aan het vechten!' Hij keek me verontschuldigend aan.
Ik stond op en liep naar hem toe. Toen ik zijn hand pakte, voelde ik hem meteen ontspannen.
'Kom op, Jake, denk aan alle goede dingen die we hebben - de dingen die we hebben gedaan sinds ik een van jullie ben geworden.' Mijn gezicht was heel dicht bij het zijne. 'Of moet ik je geheugen opfrissen?'
Mijn lippen raakten de zijne lichtjes. Zijn ogen werden groot. Mijn tong likte over zijn lippen.
Plotseling voelde ik hoe iemand me bij mijn shirt greep, en voor ik het wist, vloog ik weer. Ik voelde me meer een vogel dan een wolf.
'Bee, dat is niet eerlijk!' riep ik uit.
Bonnie haalde alleen haar schouders op. 'Meestal is een aanval niet eerlijk. Bovendien zijn we hier om te trainen. Bewaar je geflirt voor in je slaapkamer.' Ze zwaaide met haar hand tussen ons in.
Ik veegde mijn haar uit mijn ogen en keek haar boos aan. Ze had haar korte blonde haar in een strakke paardenstaart. Haar bruine ogen keken me uitdagend aan. Haar volle lippen trokken zich in een brede grijns.
Ik rolde met mijn ogen naar haar en keek naar Jake. Hij zag er nog steeds gefrustreerd uit. Ik hoorde hem zuchten, en hij liep terug naar het roedelhuis.
Bonnie maakte zich klaar om weer te vechten. Ik deed hetzelfde.
'Waarom vechten we als mensen? Ik wil als wolf vechten,' klaagde ik.
Bonnie trok haar wenkbrauwen op en keek me aan alsof ik niet goed snik was. 'Echt, Soof? Denk je dat je als wolf kunt vechten als je niet eens als mens kunt vechten? Ik dacht het niet.'
Ik trok een pruillip.
'Kom op,' zei ze. 'Doe je best. Denk aan alle basisprincipes die ik je heb geleerd.'
Ik probeerde me haar lessen te herinneren. Ik wist dat ik laag bij de grond moest blijven en om haar heen moest bewegen om een zwakke plek te vinden. Oh ja, en een van de belangrijkste regels was dat ik me niet moest laten afleiden.
Ik keek naar Bonnie. Ze glimlachte gemeen en wenkte me.
'Luna Sophie?' riep een stem naar me. Ik keek op om te zien wie het was.
Dat had ik niet moeten doen. Bonnie, als een grote bal, wierp me weer omver.
Ik keek naar de persoon die me had afgeleid. Het was Dylan. Hij glimlachte en zwaaide. Mijn mond viel open. 'Je hebt hem toch niet gevraagd om me af te leiden, hè?'
Bonnie lachte. 'Jawel, dat heb ik gedaan. Je moet je concentreren, Soof. Laat je nooit afleiden tijdens een gevecht - of het nu training is of echt.'
Ik zuchtte en sprong weer op mijn voeten. 'Zullen we stoppen tot morgen? Ik ben bekaf.'
Bonnie keek me aan met een duivelse glimlach. 'Kom op, Soof. Is dat alles wat je in je mars hebt?'
Ik keek haar met samengeknepen ogen aan.
'Weet je, ik heb gemerkt dat Jake je probeert te beschermen omdat je zwak bent. Hoe kun je ooit een luna zijn op deze manier? Niemand wil dat.'
Ze probeerde me boos te maken, en het werkte.
'Misschien moet Jake een andere partner vinden - eentje die sterk is,' plaagde ze.
Ik voelde mijn woede groeien. Ik bewoog om Bonnie heen.
'Ja, ik denk dat dat beter is voor iedereen. Vind je niet, Soof?'
Ik sprong op haar af en deed iets wat ze niet verwachtte. Ik ging voor haar benen, sloeg mijn armen om haar knieën en trok hard. Ze schreeuwde en viel achterover. Voordat ze kon opstaan, zat ik bovenop haar.
Ik gaf haar een trotse glimlach. 'Maak me niet boos, Bee.'
Ze keek tevreden. 'Ik denk dat ik het vaker moet doen. Het bracht echt iets in je naar boven.'
Ik ging van haar af en stak mijn hand uit. Ze pakte hem, en ik trok haar overeind.
'Is de training voorbij?' vroeg ik haar hoopvol.
'Ik denk het niet, Soof. Laten we naar de sportschool gaan. Je moet sterker worden.'
Een uur later waren we eindelijk klaar. Waarom wilde ik ook alweer leren vechten?
Ik sleepte mezelf naar onze slaapkamer en ging rechtstreeks naar de badkamer. Jake was waarschijnlijk aan het werk; hij was in geen velden of wegen te bekennen.
Ik nam een heerlijke, lange douche en voelde mijn spieren ontspannen. De kleine sneetjes die ik tijdens de training had opgelopen, waren al genezen. Het was zo fijn om een wolf te zijn.
Na mijn douche ging ik naar de bibliotheek. Ik was van plan om meer te leren over de geschiedenis van onze roedel.
De bibliotheek was geen drukke plek. De meeste jongeren lazen op e-readers. Het was dus niet vreemd dat ik er alleen was.
Maar die dag was ik dat niet. Zodra ik de kamer binnenkwam, zag ik een man aan de tafel zitten, omringd door boeken.
'Allan, ik wist niet dat je weer terug was.'
Allan, Jakes oom, keek op. Zijn vuil blonde haar was zo lang dat het zijn ogen bedekte. Zijn gebruinde huid leek bijna te gloeien alsof hij de zon had ingeslikt.
Hij duwde zijn haar naar achteren, en er verscheen een glimlach op zijn gezicht. Hij stond op en kwam naar me toe.
'Sophie, fijn je te zien. Ja, ik ben gisteravond teruggekomen.' Zijn gezicht werd ernstig. 'Ik heb al vele uren besteed aan het zoeken naar je echte familie, maar ik heb nog steeds niets gevonden. Het zit me dwars.'
Ik zuchtte. Mijn hele leven wist ik al dat ik geadopteerd was. Maar ik had geen idee wie mijn biologische ouders waren. Voor zover ik wist, waren mijn adoptieouders mijn echte ouders.
'Heb je al met je ouders gesproken?' vroeg Allan.
Ik schudde mijn hoofd. 'Ik had nog steeds niet de moed om met ze te praten. Wat als ze geen idee hebben wat ik ben? Ze zullen me als een monster zien.'
Allan keek me begripvol aan. 'Ik snap het. Maar om informatie over je biologische ouders te krijgen, denk ik dat het de enige manier is.'
Ik knikte. Allan liep terug naar de tafel. Ik ging in een van de stoelen zitten en pakte een geschiedenisboek. Mijn gedachten dwaalden af. Jake had ook geprobeerd me zover te krijgen dat ik met mijn ouders zou praten, maar ik kon het niet. Ik was gewoon bang.
Ik kon me niet meer concentreren. Mijn gedachten waren overal. Ik sloot het boek, stond op en verliet de bibliotheek. Ik voelde me een beetje verdrietig.
Ik liep terug naar onze kamer en krulde me op in bed. Na een paar minuten hoorde ik iemand binnenkomen. Het was Jake. Hij zei niets - hij omhelsde me alleen van achteren. Zijn geur kalmeerde me.
'Wil je me vertellen wat je dwars zit?' fluisterde hij.
Ik draaide me om in zijn armen en keek hem in de ogen. 'Ik sprak met Allan; hij kon niets vinden over mijn biologische familie. Hij wil dat ik met mijn ouders praat.'
'Je weet, Sophie, dat ik altijd aan jouw kant zal staan - wat je ook besluit.'
Ik gaf hem een kleine glimlach. 'Ik weet het.' Ik zuchtte. 'Ik denk dat het tijd is om mijn ouders te bellen.'
Ik pakte mijn telefoon. Zodra ik hem tegen mijn oor hield, voelde mijn maag misselijk. Mijn moeder nam op.
'Sophie, wat fijn om van je te horen. Hoe gaat het met je? En hoe is het met die lieve vriend van je?' Ze klonk blij.
Ik had mijn ouders over Jake verteld - niet alles natuurlijk. In hun ogen was hij mijn vriend, maar in onze wereld was ik praktisch met hem getrouwd.
'Hoi, mam. Jake en ik maken het allebei goed, dank je. Hoe gaat het met jou en papa?'
Mijn moeder begon te vertellen over de dingen die zij en mijn vader deden. Ik hoorde haar wel, maar luisterde niet echt.
'Mam' - ik onderbrak haar - 'ik moet met jullie praten.'
Mijn moeder was even stil. 'Waarover, lieverd?' Ik hoorde dat ze achterdochtig was.
Ik haalde diep adem. 'Ik ben op zoek naar mijn biologische ouders.'
Opnieuw was het even stil. Ik hoorde niets.
'Sophie, kun je binnenkort langskomen? We willen dit niet via de telefoon doen.'
Mijn moeder klonk een beetje verdrietig. Maar belangrijker nog, ze wist iets! Mijn hart begon als een razende te kloppen. Ik was opgewonden, bang en nieuwsgierig tegelijk.
'Eh, ja. Kunnen we dit weekend komen?'
'We?' vroeg ze verbaasd.
Shit - ik was even vergeten dat ze niet alles wisten. 'Ja, ik wil Jake meenemen,' zei ik.
Ik voelde dat ze onzeker was. 'Oh, oké. Misschien is dat een goed idee.'
Ze was heel voorzichtig met haar woorden; ik ook.
'Doe papa de groeten, en dan zie ik jullie snel.'
We hingen op. Jake glimlachte naar me. Natuurlijk had hij alles gehoord.
'Het komt goed, lieverd,' zei hij.
Ik hoopte het maar. Ik had nog een paar dagen om me voor te bereiden.
