De Kunstenares en de Sterspeler
Auteur
Anya Waine
Lezers
16,9K
Hoofdstukken
26
Tayla Green heeft het gevoel dat ze aan de zijlijn van haar eigen leven staat. Omringd door een familie die geobsedeerd is door sport, is zij de stille, boekenminnende buitenstaander die schetsboeken verkiest boven stadions en stilte boven gejuich. Wanneer een verloren weddenschap haar dwingt om naar een van de belangrijke wedstrijden van haar broer te gaan, ontmoet ze hem—de steratleet uit een rivaliserende wereld, luid, zelfverzekerd en onmogelijk te negeren. Hun eerste botsing is allesbehalve zachtzinnig, maar toch is er iets aan hem dat haar steeds weer naar hem toe trekt. Terwijl hun werelden blijven botsen, begint Tayla alles in twijfel te trekken waarvan ze dacht dat het haar definieerde. Misschien is uit haar comfortzone stappen toch niet de fout die ze altijd dacht dat het zou zijn.
Hoofdstuk 1
Mijn naam is Tayla Green en ik vind het lastig om mijn draai te vinden op school. Ik ben zeventien jaar oud, erg verlegen en niet zo sociaal. Het is moeilijk om erbij te horen, want op mijn school draait alles om sport en populaire leerlingen.
Ik ben nergens echt goed in qua sport en blijf het liefst binnen of thuis. Dat is best gek, want de rest van mijn familie is juist super sportief.
Mijn moeder is turncoach en docent. Vroeger hoorde ze bij de beste turnsters. Mijn vader is voetbalcoach, of 'football' zoals de Britten het noemen, en mijn broer zwemt wedstrijden op nationaal niveau.
En dan ben ik er nog, een boekenwurm en een beetje nerdy. Mijn familie snapt niet goed waarom ik zo ben, wat soms voor ruzie zorgt. Ze proberen me namelijk altijd mee te sleuren naar allerlei sportwedstrijden. Ik probeer daar meestal onderuit te komen, op één keer na.
Mijn broer daagt me vaak uit voor weddenschappen, en ik win zelden. Dit keer verloor ik een weddenschap die ik écht niet wilde verliezen, dus nu moet ik wel naar zo'n sportwedstrijd. Maar dit was geen gewone wedstrijd. Het is de plek waar ik hem voor het eerst ontmoette.
Hij is het compleet tegenovergestelde van mij. Hij zit in het team dat de grootste rivaal is van mijn vaders team. Iedereen kent hem als een sterspeler, al is hij soms wat snel afgeleid.
Dit is het verhaal over hoe hij me uit mijn schulp hielp kruipen. Hij veranderde mijn kijk op het leven en leerde me hoe ik kan genieten. Natuurlijk gaat dat niet zonder de nodige ruzies en meningsverschillen onderweg.
Ik was rustig mijn eigen ding aan het doen in de keuken toen mijn broer zijn arm om mijn nek sloeg. Hij klemde mijn hoofd stevig vast in zijn elleboogholte, net zoals altijd.
„Laat me los, Kyle.“
Hij lachte en wreef ruw door mijn haar. „Sorry, Tayla, maar je bent ook zo'n makkelijk slachtoffer.“
Als ik zijn gezicht had kunnen zien, had ik hem boos aangekeken, maar dat ging niet. „Kyle, laat me alsjeblieft los.“
Zijn greep verslapte iets. „Tayla, zullen we wedden?“
Ik wilde dat ik sterk genoeg was om los te breken. Ik zuchtte. „Waarom wil je altijd een weddenschap met me afsluiten?“
„Omdat het makkelijk is, en jij verliest toch altijd.“
Ik had hem wel boos willen aanstaren, maar dat ging niet. „Ik verlies niet altijd.“ Oké, hij had ergens wel gelijk, maar zijn weddenschappen waren ook nooit in mijn voordeel. Toen zei hij iets dat me van gedachten deed veranderen.
„Ik heb binnenkort een wiskundetoets. Als ik hoger scoor dan tachtig procent, moet jij naar een van papa's voetbalwedstrijden komen.“
Mijn ogen werden groot. Kyle was ontzettend slecht in wiskunde en haalde met moeite zestig procent, dus ik voelde een enorme opluchting. „Oké, deal.“
Hij liet me los. We schudden elkaars hand met een snelle, zelfvoldane glimlach.
„Ik moet gaan leren.“ Hij liep rustig de gang in. Ik stond van binnen te juichen. Dit ging hij onmogelijk winnen.
EEN PAAR DAGEN LATER
Mijn vaders team speelde hun allereerste voetbalwedstrijd een week nadat de wiskundecijfers bekend werden. Dat was vandaag. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de weddenschap met Kyle compleet was vergeten.
Het was maandag, de dag van de uitslag. Ik zat in de keuken te ontbijten toen Kyle vrolijk binnen kwam lopen. Hij keek nogal zelfvoldaan en kuste mam op haar wang. „Hé mam, waar is papa?“
„Hij is al vroeg weg, want zijn team heeft vanochtend een vroege voetbaltraining.“
Kyle draaide zich met een grote grijns naar mij toe. „Dus, ben je er klaar voor?“
Ik keek hem niet-begrijpend aan. „Klaar waarvoor?“
Hij lachte, leunde met zijn ellebogen op het aanrecht en keek me aan. „De toetscijfers komen vandaag uit.“
Ik snapte het nog steeds niet, maar speelde het spelletje mee. „Oh ja, ik ben heel benieuwd wat je hebt gehaald.“
Hij hield zijn hoofd even schuin en draaide zich toen om. „Je bent het vergeten.“
Ik staarde verward naar zijn rug. Mam keek alleen maar naar ons en schudde haar hoofd.
„Wat vergeten?“
Hij lachte alleen maar, gooide een arrogante blik over zijn schouder en riep: „Je zult het wel zien.“
De voordeur viel in het slot. Ik at rustig verder van mijn ontbijtgranen. „Hij liep zojuist met jouw sleutels weg.“
Mam keek naar het lege haakje en schreeuwde toen. „KYLE, geef me die sleutels, nu meteen!“ Ze rende direct achter hem aan.
Terwijl zij druk bezig waren, glipte ik naar buiten om naar school te gaan. Onderweg probeerde ik te bedenken wat hij nou bedoelde. Toen ik op school aankwam, zag ik Becca en Sarah staan.
Ik gaf ze allebei een knuffel. „Goedemorgen.“
Sarah trok een wenkbrauw op. „En, ben je er klaar voor?“
„Klaar waarvoor?“
Becca tikte op mijn arm. „De weddenschap met je broer.“
Toen herinnerde ik het me weer en ik kreunde zacht. „Dat was ik echt helemaal vergeten.“
Sarah moest lachen. „Daarom dachten we, we herinneren je er even aan.“
Ik voelde me meteen weer gerustgesteld. „Mijn broer gaat toch niet winnen.“
Ze keken elkaar kort aan, en staarden toen opeens naar iets achter mij.
„Wat is er?“
Ik draaide me om. Mijn vader stond bij het voetbalteam met gespannen kaken.
Ik draaide me weer naar mijn vriendinnen. Sarah boog zich een beetje naar me toe en fluisterde: „Ik vraag me af wat er aan de hand is.“
„Het is nooit leuk om mijn vader zo boos te zien,“ fluisterde ik terug.
Becca wilde net antwoord geven, maar de schoolbel onderbrak haar. We liepen dus maar snel naar de eerste les.
De ochtend kroop voorbij. Toen het eindelijk lunchpauze was, rammelde ik van de honger.
Ik liep de kantine binnen, toen er plotseling een arm om mijn schouder sloeg. Een stuk papier belandde vol op mijn neus. Ik pakte het vast. Eenentachtig procent. Mijn hoofd schoot meteen richting Kyle.
„Hier heb je toch niet mee geknoeid, of wel?“
Hij trok zijn ogen wijd open en legde theatraal een hand op zijn hart. „Natuurlijk heb ik dat niet gedaan. Ik heb keihard gestudeerd om deze weddenschap te winnen.“
Ik keek weer naar de toets en kon het nog steeds niet geloven. „Hoe heb je dit voor elkaar gekregen?“
Hij wees alleen maar met zijn kin naar de plek achter mij.
Ik keek in die richting: Becca en Sarah. Ze liepen al zenuwachtig weg.
„Jouw vriendinnen waren zo aardig om me een handje te helpen, zodat ik deze weddenschap kon winnen.“
Ze renden razendsnel weg.
Ik liet mijn hoofd hangen en liep weg. Alweer verliezen van Kyle was erg, maar dit deed pas echt pijn. Ik wilde helemaal niet naar een wedstrijd. Maar nu had ik geen keuze meer.
