De tweelingdraken: Requiem-Stad Boek 5
Auteur
C. Swallow
Lezers
18.7K
Hoofdstukken
30
In het hart van Requiem City is Hazel een rouwende weduwe die koste wat kost de waarheid wil achterhalen over de brute moord op haar man. Haar zoektocht leidt haar naar een duistere wereld vol vampiers, vloeken en eeuwenoude rivaliteiten. Hoe dieper ze graaft, hoe dichter ze bij Devorex komt, een vampier met een mysterieuze band met haar verleden. Hun lotsbestemmingen raken verweven in een gevaarlijke dans van macht, passie en wraak. Zal Hazel de waarheid ontdekken, of zullen de schaduwen van de stad haar verzwelgen?
De Geur van de Nacht
HAZEL
„Je bent stom,“ fluister ik tegen mezelf, in een appartement dat overhoop ligt door mijn waanzinnige geschrijf. Ik was echt de weg kwijt.
Midden in de goedkoopste buurt van Requiem City was ik begonnen met bidden, wat vreemd was. Ik geloofde niet eens in het bovennatuurlijke, maar op de een of andere manier was ik veranderd in een soort neptovenaar.
De reden? Een droevige.
In het midden van mijn kale woonkamer staat een foto van hem en mij. Nick. Onze trouwdag, in één beeld, ons gelukkige verleden vastgelegd.
Op de foto ziet mijn lange, zilveren haar er prachtig uit, en mijn grijze ogen stralen van geluk. Ik houd een zwaard vast, gekleed in een ouderwetse witte jurk - naast mijn man, uitgedost als een krijger.
Mijn lievelingsfoto.
Nick werd vorig jaar onthoofd gevonden in ons huis.
Ik trouwde met hem uit liefde, maar Nick was ook vermogend net als ik. We kwamen uit gegoede families, het soort waar je niet vermoord wordt in je eigen huis.
Mijn leven was geweldig tot ik achtentwintig was. Nu ben ik negenentwintig. Nu wil mijn familie niets meer met me te maken hebben.
Ik vluchtte weg van de vreselijke herinnering aan het vinden van mijn dode man - ik vertrok naar een nieuwe stad op zoek naar antwoorden.
Ik kwam naar Requiem City - ik weet niet precies waarom, behalve dat ik erover droomde en dacht dat het een goed idee was. Ik dacht dat ik hier antwoorden zou kunnen vinden. Het is een grote stad. Vol magie.
Misschien zou ik me beter kunnen voelen.
Een deel van me vroeg zich af of ik ook de dood zocht. Dat is heel triest, ik weet het. Maar ik was zo verdrietig en kon dat gevoel niet van me afschudden.
Mijn chaotische gekrabbel op de muur is een poging om een toverspreuk te maken om Nick weer tot leven te brengen.
De muziek die speelt is griezelig, om de juiste sfeer te creëren.
Ik heb een kaars aangestoken. Een askaars die ruikt naar 'Nacht'. Ik heb Nicks naam in de was gekrast.
'Hazel.' Ik zeg mijn naam hardop, en draai me snel om naar de spiegel die ik aan de muur heb gehangen. Het is alsof ik mezelf dwing naar mijn eigen gezicht te kijken.
Ik sta op, trek mijn grote zwarte gewaad strakker om me heen, en schud mezelf om op te houden met deze onzin.
Ik dacht dat ik een heks kon zijn. Ik dacht dat ik de moord op mijn man kon oplossen door gek te doen. Ik moest ophouden zo te denken.
De politie heeft de moord onderzocht - maar ze konden niets vinden.
Ik zet de muziek op mijn telefoon uit, als iemand op mijn deur bonkt, 'Zet dat lawaai zachter, ben je gek? We proberen hier te slapen!'
Ik voel me opgewonden. Ik wil met deze persoon praten. Ik wil nu ruzie maken.
Ik loop naar de deur; ik ontgrendel hem en gooi hem wijd open - maar zie niemand.
Ik steek mijn hoofd uit in de lege gang, kijkend langs de muren met graffiti en kapotte deuren. Wie het ook was, is terug naar zijn kamer gegaan.
Deze appartementen waren om een reden de goedkoopste in Req City. Je kon alles door de muren heen horen. En de geur was muf en oud.
Ik stap terug mijn kamer in, klaar om de deur te sluiten - als plotseling alle haren in mijn nek overeind gaan staan.
Ik kan het ongeruste gevoel niet kwijtraken, dus kijk ik nog een keer de gang in. Ik hoor voetstappen, en zie dan schaduwen van een groep lopende tieners, die de trap opkomen.
Ik kijk toe hoe ze deze verdieping bereiken, en ze stoppen allemaal om naar mij te kijken, starend naar hen. Ze lopen door naar de eerste deur.
Het waren studenten die samenwoonden.
Ik kijk naar de andere kant van de gang, en voel me nog ongeruster. Bespiedde iemand me? Of was ik gewoon gek? Ik draai me terug naar de studenten - nadat hun deur luid is dichtgeslagen en op slot gedaan.
Ik voel me nog steeds bang, ik wil wachten en zien wat er gaat gebeuren.
In de stilte klinkt een luid geluid van de laatste deur alsof iemand ertegen valt. Dan gaat de deur een beetje open.
Ik trek me snel terug, om alleen om de hoek van mijn eigen deur te gluren, en zie een vrouw zo wit als een laken, gekleed in netkousen en niet veel anders behalve een kort zwart jurkje, zonder middenstuk.
Ze loopt naar buiten, verward kijkend.
Haar lange zwarte haar kan de rode afdruk in haar nek niet verbergen.
Voordat ik wegkijk, zie ik hoe ze wankelend wegloopt, alsof ze ziek is, vooruit kijkend naar de trap, zonder mij op te merken.
Als ik naar het appartement kijk dat ze net heeft verlaten, zie ik een grote schaduw net binnen, maar ik kan de man niet zien.
Inmiddels ben ik stilletjes terug mijn appartement ingegaan en heb de deur gesloten.
Ik kijk over mijn schouder naar de puinhoop die ik heb gemaakt, en adem beverig uit terwijl ik mijn voorhoofd tegen de deur leg en mijn ademhaling tel.
Ik was niet stom. Ik was niet gek. Ik was gewoon boos.
Ik was zo verdomd boos.
Ik wilde mijn man terug. Ik wilde mijn leven terug. Ik wilde weer gelukkig zijn.
Maar dat zou nooit meer gebeuren. En ik zou nooit kunnen vergeten hoe ik hem zonder hoofd aantrof - en zijn hoofd werd nooit gevonden.
Ik zou me nooit meer beter voelen!
Ik schreeuw keihard tegen mijn deur.
Dan stop ik.
Ik voelde me dood vanbinnen. Niets zou me ooit weer tot leven brengen.
DEVOREX
Ik hoor een angstaanjagende gil uit haar kamer komen nadat ze de deur voor me dichtsmijt.
Terwijl ik ernaartoe loop, spits ik mijn oren om andere geluiden op te vangen.
Ik hoor waanzinnig gefluister en probeer mijn glimlach te onderdrukken.
Ik klop op de deur, maar krijg geen antwoord. Ik wacht tot het gefluister ophoudt, draai me dan om en ga terug naar mijn appartement.
Weer een dag, weer een dode.
In mijn tijdelijke onderkomen ligt een plas bloed op de keukenvloer. Ik heb die hoer genomen, haar bloed gedronken, betaald, en ze is vertrokken. Het was gewoon weer een duistere dag van leven op bloed.
Ik was een vampier. Nou ja... een Draak. Lang geleden.
In de afgelopen duizend jaar van eindeloos wachten had ik geleerd een stille en eenzame jager te zijn.
Had ik gevoelens? Geen die ik wilde voelen.
Waar is hij, waar is hij, wie deed het, waarom ben je niet meer bij me.
Een fluistering van vele droevige gedachten gaat door mijn hoofd. Deze klinkt als zij. Ik was haar nooit vergeten.
Na een eeuwigheid... was ze niet meer van mij.
Nou.
Nog niet in ieder geval.
Ik steek een sigaar op en neem een trek terwijl mijn neusgaten zich verwijden. Ze verhuist. Binnenkort zou ze uit die ellendige plek vertrekken.
Het is precies wat ik wilde—dat ze wegging.
Requiem City's Skeleton Quarter was te saai geworden nadat de Draken vertrokken waren buiten de gebroken grenzen. Ze zaten niet langer vast.
Op hun reis was de stad vol bovennatuurlijke activiteit nu dood voor oude chaos. Ik zag het allemaal gebeuren zes maanden geleden. Het einde van Freesia's Vloek. In plaats daarvan—rust en saaie vrede.
Het breken van die Vloek was iets wat ik nauwlettend volgde—maar zonder er iets om te geven. Die teef haar vloek doodde mij nooit.
Alleen iedereen van wie ik toen hield.
Met mijn scherpe zintuigen voel ik haar in slaap vallen zodra het verse bloed eindelijk mijn hersenen bereikt. Ze valt flauw van uitputting.
'Vlinder,' glimlach ik, terwijl ik de rook van mijn sigaar proef.
Hazel kon me voelen.
Ze kon mijn gestoorde hart voelen bloeden en schreeuwen—stilletjes. Het maakte haar gek. Het was mijn nabijheid die het veroorzaakte. Ik liet het langzaam gebeuren.
Ik sta op en loop naar de badkamer, waar de gebroken spiegel mijn rode ogen, zwarte haar, vierkante kaak, bloedrode lippen van mijn recente maaltijd, en brede schouders met een vlinder tattoo toont.
Ik trainde veel om elk gevecht te winnen. Een simpele manier om controle te voelen. De tekens op me waren niet voor de lol. Ik tatoeëerde de vlinder omdat zij de klok was voor deze hereniging.
Niemand kende echt het verhaal behalve ik.
Vroeger. Heel, heel lang geleden, had Freesia een tweelingzus. Haar naam was Hazel. Ze waren Blood Raven en Sword Dancer, gekoppeld aan twee, vier Draken. Zeer zeldzame vierlingen.
Ik had drie broers: Hercula, Versa en Korserath. Ze zijn allemaal dood.
Mijn naam was Devorex, maar je mag me Rex noemen.
Rex was de naam van een Koning. Dus werd ik de Koning van Bloed genoemd in de Dark Ring. Vechten was hoe ik mijn gevoelens uitte.
Ik denk na over hoe ik de mond van mijn herboren Koningin ga kussen en haar hart ga veroveren.
Helaas was mijn aard niet zachtaardig.
Haar geest zou niet aan straf ontkomen. Gekoppeld zijn aan een monster als ik zou haar doen bloeden, dus mijn doel was simpelweg om haar in leven te houden.
Ik kijk naar de vuile wasbak, mijn donkere aderen pompen bloed door mijn gespannen handen.
Als ik in mijn spiegelbeeld kijk, laat ik al mijn tanden zien. Brede, kwaadaardige hoektanden.
Nee, ik zou haar niet doden. Ik wilde haar alleen maar liefhebben.
Mijn tranen die over mijn wangen rollen zijn zwart van die leugen in mijn ziel.
Mijn rode ogen, twee tweelingvlammen van dood en hel, zijn niet eerlijk als ik mezelf probeer wijs te maken dat ik warm voor haar kan zijn.
Ik kon niet doen alsof ik liefde voelde. Maar ik weet wel dat ik nu al medelijden met haar had. Arme vlinder.
Ik was verdorven—niets kon mijn ziel redden.
