Voor de schijn Boek 2: In Naam van de Liefde
Auteur
J. B.
Lezers
481K
Hoofdstukken
39
Annalise wil maar één ding: de waarheid. Maar wanneer het gevaar toeslaat, is de laatste persoon van wie ze redding verwacht Gavin, de man wiens macht haar zowel angst injaagt als verleidt. Zijn wereld bestaat uit scherpe randjes en geheimen, en hij heeft duidelijk gemaakt dat hij haar erbij wil hebben — op zijn voorwaarden.
Elke aanraking doet de grens tussen bescherming en bezit vervagen, elk woord trekt haar dieper in zijn baan. Toch heeft ook Annalise geheimen, en als die aan de oppervlakte komen, kan alles aan scherven vallen. Tussen verlangen en verzet wordt vertrouwen een gevaarlijk spel. En wanneer harten op het spel staan, is weglopen misschien geen optie meer.
Het Strandhuis
BOEK 2: IN DE NAAM VAN DE LIEFDE
ANNA
Zijn handen waren overal. Ze raakten elk gevoelig deel van mijn lichaam aan, pakten me vast en streelden me. Elke keer als onze lichamen elkaar raakten, leek het alsof er een vuur tussen ons brandde.
„Ik heb je zo verdomd erg gemist, Annalise,“ mompelde hij. Zijn zware stem kriebelde in mijn oor.
„Hmm,“ neuriede ik als antwoord. Ik beet zachtjes in de bekende stoppels op zijn kin. „Kus me.“
Toen hij dat deed, kreunde ik in zijn mond. Zijn smaak was zo bekend dat het voelde als thuiskomen.
„Gavin,“ fluisterde ik toen hij zich terugtrok. „Ik heb jou ook gemist.“
God, wat verlangde ik naar deze man. Ik had maandenlang gesmacht naar een moment van zijn genegenheid. Hij was eindelijk hier. Eindelijk...
Piep! Piep! Piep!
Mijn ogen vlogen open. Ik staarde naar het plafond boven me. Het was verlicht door de gouden gloed van de zonsopgang.
„Ugh!“ Ik kon een harde schreeuw maar net inhouden. Ik schopte als een kind met mijn voeten tegen het matras. „Alweer?!“
Anubis jankte zachtjes aan het voeteneind van mijn bed. Daarna kroop hij langzaam omhoog om zachtjes over mijn wang te likken.
Snel streek ik het verwarde haar uit mijn gezicht. Blijkbaar had ik veel liggen woelen in mijn slaap. Dat was geen wonder. Mijn dromen zaten vol met stoute avontuurtjes met hij-die-niet-genoemd-mag-worden.
„Het gaat goed, vriend,“ zei ik met een zucht. Ik aaide over de pluizige kop van mijn harige maatje. „Gewoon een nare droom.“
Mijn innerlijke stem lachte gemeen. Het leek niet zo naar toen hij...
Ik drukte de gedachte weg door op mijn tanden te bijten. Daarna zwaaide ik plotseling mijn benen over de rand van het bed.
God, wat haatte ik hem. Ik haatte hem zo erg dat het pijn deed. Zelfs nu hij honderden kilometers ver weg was, bleef hij me achtervolgen. Ik had hem wekenlang genegeerd, maar hij zat nog steeds in mijn hoofd.
„Als een fucking plaag.“ Ik stampte over de krakende houten vloer naar de badkamer.
Dat was tenminste wat ik mezelf vertelde. De werkelijkheid was veel ingewikkelder. Ik slingerde heen en weer tussen diepe woede, zware depressie, verdoofde acceptatie en af en toe ontkenning. Het hielp niet dat ik zeker wist dat ik hem met één telefoontje terug kon krijgen.
Met één tik op zijn naam in mijn telefoon zou ik in een privéjet kunnen zitten. Terug naar een onbetaalbaar penthouse, vlakbij mijn vrienden. Terug in de armen van de liefde van mijn...
Ik schudde mijn hoofd. Nee, daar begin ik niet aan. Ik haat hem nog steeds.
Het zou zoveel makkelijker zijn geweest als het geld genoeg was om terug te gaan. Als luxe me gelukkig kon maken, hoefde ik me nergens zorgen over te maken. Dan maakte het niet uit of Gavin van me hield of dat ik hem vertrouwde. We hadden samen verder kunnen leven als partners zonder diepe gevoelens. Misschien hadden de leugens me dan niets uitgemaakt.
Maar dat was een droom. Als hij spelletjes wilde spelen en halve waarheden vertelde, wilde ik niet zijn vrouw zijn. Wat voor een leven was dat? Ik had meer nodig.
Je weet best waarom je echt zo boos bent, zong het plagende stemmetje in mijn hoofd. En het heeft bijna niets met je droom te maken.
Ik kreunde en keek naar mijn vermoeide gezicht in de spiegel. Ja, ik wist wel waarom ik echt van slag was. Maar ik wilde er liever niet over nadenken. Of over hem in het algemeen. Blijkbaar had mijn libido andere plannen. Verdomde hormonen.
Sinds ik uit New York was vertrokken, stuurde mijn ex-verloofde elke week stipt bloemen. Iedere week stonden er prachtige, peperdure boeketten voor mijn deur. Er zaten handgeschreven, oprechte berichtjes bij. Ik vertelde mezelf dat het irritant was. Ik haatte het dat hij me niet met rust liet.
En toen kwam er ineens geen bezorging.
Ik sloot mijn ogen en haalde diep adem. Misschien heeft hij het eindelijk opgegeven.
Dat was toch wat ik wilde? Waarom had ik hem anders tien weken lang strak genegeerd?
Ik probeerde mijn haar te kammen, maar besloot al snel dat het geen zin had. Met een piepend geluid draaide ik de douchekraan open. Ik trok mijn licht bezwete pyjama uit.
Ik had gewild dat hij me met rust liet. Maar nu hij dat deed, maakte het me helemaal gek. Als ik hem zo kende, was het misschien wel zijn plan. Misschien hield hij afstand zodat ik de behoefte zou voelen om achter hem aan te gaan.
Als dat zo was, moest ik toegeven dat het deels werkte. Ik had de afgelopen week elke nacht gefantaseerd over de man die mijn hart in duizend stukjes had gebroken. Overdag was ik nog steeds woedend op hem. Toch werd het steeds moeilijker om te ontkennen dat ik op zijn minst nieuwsgierig was.
Ik las zijn lange brieven waarin hij zijn excuses aanbood en zijn eeuwige liefde verklaarde. Toen was het makkelijk om hem voor me te zien. Opgesloten in zijn kantoor of misschien in het huis in Millbrook. Net zo ellendig en gebroken als ik was. Voor het eerst sinds mijn vlucht wilde ik wanhopig graag weten wat hij in vredesnaam aan het doen was.
Ik stapte onder de warme straal van de douche en liet het water over mijn huid glijden. Ik bad dat het de zware eenzaamheid zou wegspoelen. Een eenzaamheid die ik met al mijn kracht had proberen te negeren.
Eerlijk gezegd was de kans groot dat Gavin er echt klaar mee was. Dat hij de hoop had opgegeven dat het nog goed zou komen tussen ons. Onze relatie was niet op veel meer gebouwd dan op een leugen. Hij had vast al een ander mooi, onschuldig meisje gevonden. Zij kon de plek innemen die ik zo ondankbaar had afgewezen.
Ik vroeg me af of hij net zoveel moeite voor haar zou doen als voor mij. De herinneringen aan zijn romantische huwelijksaanzoek aan het water kwamen naar boven. Ook dacht ik terug aan onze trip naar Millbrook. Het leek nu allemaal op een droom van lang geleden.
Wat was ik dom geweest om te denken dat ik niet verliefd op hem zou worden. Hij had een enorme uitstraling. Soms scheen hij helderder dan de zon. Toch dacht ik dat ik veilig in zijn buurt kon blijven. Zonder te dichtbij te komen, maar wel genietend van zijn warmte.
Uiteindelijk was dat niet genoeg. Hoe kon ik hem kennen, en alles wat we konden zijn, en tegelijk afstand houden?
In plaats daarvan was ik beland in de koude, verre ruimte, vol duisternis en bedrog. Ik zag hoe de man aan wie ik vrijwillig mijn hart had gegeven, zich aan de wereld toonde. Hij stond naast de vrouw die vastbesloten was om ons kapot te maken. Fucking Chelsea Marks. Op een bepaalde manier was haar plan geslaagd, maar ze had niet echt gewonnen.
Ik was vertrokken. Daarna had Gavin de volledige macht van Powell Incorporated tegen haar gebruikt. Voor zover ik wist, kon ze nergens meer werk vinden sinds het liefdadigheidsgala.
Een deel van mij vond dat ik medelijden met haar moest hebben. Haar grootste fout was eigenlijk alleen maar dat ze de man op wie ik ook verliefd was, niet kon loslaten.
Aan de andere kant wist ik één ding zeker. Zonder haar bemoeienis zou ik gelukkig, of in ieder geval tevreden, getrouwd zijn met Gavin.
Ik haalde diep adem en liet het water in mijn gezicht kletteren. Ik deed alsof de douchestraal het enige vocht was dat over mijn wangen gleed.
Ik miste hem niet. Dat was de zin die ik telkens herhaalde in de dagen nadat ik uit New York was vertrokken.
Wat voor iemand kon zo wanhopig verlangen naar een man die duidelijk niets om haar gevoelens gaf? Een man die haar bespeelde en zo makkelijk loog?
Nee, ik was alleen verliefd op de droom van hoe het had kunnen zijn. Zolang ik dat geloofde, werd ik niet gek. Die gedachte hield me tegen om terug te rennen naar zijn penthouse.
Kon ik maar de herinnering aan zijn verdriet wissen op de avond dat ik wegging. De oprechte pijn in zijn ogen.
Toen mijn huid rimpelig begon te worden van het water, draaide ik met tegenzin de kraan dicht. Het was tijd om weer een rustige dag onder ogen te zien in dit slaperige stadje.
In het begin was het rustigere tempo een fijne ontsnapping. Nu zorgde het er alleen maar voor dat ik veel te veel tijd had. Tijd om te piekeren over nare dingen uit het verleden.
Mijn hand gleed over mijn buik terwijl ik naar het plafond staarde. In stilte bad ik om kracht. Het kleine, nog nauwelijks zichtbare bobbeltje drukte tegen mijn handpalm als een harde herinnering.
Hoe graag ik mijn oude leven ook achter me wilde laten, er zou altijd iets zijn dat me ermee verbond. Ik was tenslotte zwanger van de baby van Gavin Powell.
Plotseling werd mijn overpeinzing verstoord door de harde ringtone van mijn telefoon. Ik schrok me wezenloos. Haastig griste ik mijn telefoon van de wastafel.
„H-hallo?“ stotterde ik.
„Mevrouw Miller, gaat het goed met u? U klinkt van streek,“ klonk de bekende, zware stem aan de andere kant van de lijn.
Mijn maag draaide om bij het horen van dat geluid. Het leek alsof het mijn hart samenkneep en me rechtstreeks terugtrok naar die ene avond. De avond dat ik de deuren van het penthouse zag sluiten voor een toekomst die had kunnen zijn.
„U zei dat u me nooit op dit nummer zou bellen.“
