Banter met een pistool
Auteur
SJ Wilke
Lezers
42,2K
Hoofdstukken
51
Banter probeert te wennen aan een rustig leven nadat Corey haar uit de vuurlinie heeft gehaald, maar voor een vrouw die gemaakt is voor de jacht duurt kalmte nooit lang. Wanneer een nieuwe moordenaar voor chaos zorgt en de zaken kant noch wal lijken te raken, haalt Corey haar terug naar het front met een mix van vertrouwen, spanning en een vleugje problemen.
Terwijl het aantal slachtoffers stijgt, laaien Banters instincten op, maar een stalker volgt haar op de voet en verandert elke schaduw in een waarschuwing. Nu wordt de jager de prooi, en moet ze vertrouwen op haar scherpe verstand, oude vaardigheden en de onverwachte wijsheid van een vastberaden vijfjarige om een stap voor te blijven. Het gevaar groeit, het mysterie wordt complexer, en Banter stapt recht de storm in.
Hoofdstuk 1
Boek 2: Banter met een Geweer
Banter keek hoe de auto voor de derde keer langs het park reed.
Het was dezelfde auto: een doffe, metallic blauwe sedan met vier deuren. Een man bestuurde de auto, maar een simpele wit met beige pet was ver over zijn voorhoofd getrokken, waardoor hij onherkenbaar was.
Waarschijnlijk was het haar anders niet opgevallen, ware het niet dat ze samen was met Kyle, de jongste zoon van Corey. Ze voelde zich nogal beschermend, want Kyle was haar kleine maatje.
Bovendien was ze waarschijnlijk zo oplettend omdat zij en Kyle de enigen in het park waren. Het was vroeg in de middag halverwege april, een erg mooie dag.
Ze had hem van de ochtendkleuterschool gehaald om hem na de lunch naar zijn favoriete park te brengen. Ze waren van plan nog een uur te blijven voordat ze naar huis zouden lopen om Colo, de broer van Kyle, bij de bushalte van de school te ontmoeten.
Banter had de auto misschien ook niet opgemerkt als ze niet boven op de schommels was gaan zitten, terwijl Kyle uit alle macht onder haar schommelde. Ze had zo een vogelvluchtperspectief over het hele gebied.
„Heb je dat gezien?“ zei Banter tegen Kyle.
„Wat gezien?“
„Als er een auto voorbijrijdt, moet je hem in de gaten houden en kijken of je hem al eerder hebt gezien.“ Ze leerde hem hoe hij voorzichtig moest zijn, want Kyle vertrouwde iedereen te veel.
„Oh. Die blauwe?“
„Ja.“
„Petje op?“
„Ja.“
Banter glimlachte. Hij had haar in de maling genomen en had wel degelijk opgelet. Ze was tevreden; hij was een erg slim kind, veel slimmer dan een doorsnee vijfjarige.
Ze dacht aan Colo, de broer van Kyle. Hij was acht en vertoonde alle tekenen dat hij de zoon van zijn vader was, en waarschijnlijk te zijner tijd zelf ook politierechercheur zou worden.
Kyle leek echter helemaal dol op haar en deed alles wat zij deed, waar ze zich een beetje zorgen over maakte.
„Ga je die schommel net zo hoog krijgen als ik?“ zei ze.
Kyle giechelde, waardoor hij zijn concentratie en vaart verloor. Hij keek met een grote grijns naar haar op en probeerde niet langer om de schommel zo hoog mogelijk te krijgen. Zijn zwarte haar wapperde rond zijn gezicht. Hij had dezelfde bruine ogen als zijn vader; sterker nog, zowel Kyle als Colo leken exacte kopieën van hun vader.
„Mag ik springen?“ zei hij.
„Nee. Als ik niet spring, spring jij ook niet.“ Ze streek haar golvende bruine haar naar achteren.
Ze stond op en liep over de bovenkant van de schommels alsof het een evenwichtsbalk was. Aan het einde zette ze één voet op de steunpaal, bukte zich om zich vast te houden en gleed ze naar de grond.
„Moeten we al weggaan?“ zei hij kreunend. Kyle liet de schommel helemaal stoppen door zijn voeten over de grond te slepen. Al het bodemmateriaal onder de schommels zag er weggesleten uit, waarschijnlijk omdat kinderen, net als Kyle, hun voeten over de grond sleepten.
„Die auto maakt me zenuwachtig. Heb je het kenteken gezien?“
Kyle schudde zijn hoofd. „Niet gezien.“
„Ja,“ zei ze met een ongemakkelijk gevoel. De persoon had de nummerplaat met modder bedekt, waardoor ze alleen kon zien dat hij uit dezelfde staat kwam als zij.
„Mogen we ninja spelen?“ Zijn ogen lichtten op.
Banter moest bijna lachen. Het was een spel dat alleen zij en Kyle speelden, wat hem leerde om voorzichtig te zijn in het openbaar, vooral in de buurt van vreemden. Soms werd het een spel waarbij ze onderweg onzichtbaar moesten blijven, en de regels groeiden vaak mee met de verschillende situaties die zich aandienden.
„Dat mag. We moeten uitzoeken waar die auto is en een andere kant op gaan,“ zei ze.
Kyle sprong op van de schommel. „Laten we gaan.“ Zijn ogen stonden helder van opwinding. „Honderd punten. We moeten ongezien uit het park zien te komen.“
Als ze het spel speelden, wees zij doelen en punten toe die hij kon verdienen. Punten leken de enige motivatie te zijn die Kyle nodig had, en ze vroeg zich vaak af wanneer hij zou besluiten dat hij een aan de punten gekoppelde beloning wilde.
„Welke kant gaan we op?“ Ze vond het prettig om hem de beslissingen te laten nemen.
Kyle keek om zich heen voordat hij het op een lopen zette naar de straat, in de tegenovergestelde richting van waar de auto voor het laatst naartoe was gegaan. Banter volgde hem en kon hem makkelijk bijhouden. Kyle remde slippend af bij de stoeprand.
Hij keek snel beide kanten op en sprintte toen naar de overkant. Kyle moest snel om een geparkeerde auto heen rennen en liet zich vervolgens op de grond vallen.
Banter voegde zich bij hem en ging naast hem op haar buik liggen. Ze konden onder de auto door kijken, een positie waardoor ze konden zien of er een auto uit een van beide richtingen kwam. „Goed gedaan.“ Banter voelde net zoveel opwinding als Kyle als ze het spel speelden, en ze vond het prachtig om te zien welke keuzes hij zou maken.
Kyle grijnsde naar haar terug. Ze zaten een kwartier lang in stilte. Kyle had een ongewoon gevoel voor geduld ontwikkeld door met haar om te gaan en het ninjaspel te spelen, en hij zat niet eens te friemelen terwijl ze wachtten.
Banter wachtte af hoelang hij daar kon blijven zitten of tot de auto weer zou opduiken. „Auto,“ zei ze fluisterend.
Dezelfde blauwe auto reed langzaam voorbij, nam de bocht om het park heen te rijden en vervolgde zijn weg langs de andere kant. Hij verdween in dezelfde richting als waar hij vandaan was gekomen.
„Wat nu?“ zei ze.
„We moeten ninja gaan.“
„Dus, wat doen we?“
„Volgen. Hij gaat niet kijken op een plek waar hij al gekeken heeft.“
Zijn logica was ijzersterk en dat maakte indruk op haar. Ze knikte goedkeurend, en hij grijnsde breed.
„De persoon denkt waarschijnlijk dat we vertrokken zijn,“ zei ze. „Laten we gaan.“
Ze drafden allebei over straat in dezelfde richting als de auto was gegaan. Kyle bleef iets voorovergebogen lopen en gebruikte elke langs de stoep geparkeerde auto als dekking. Ze vond het vermakelijk, want er stonden te weinig auto's om echte dekking te bieden.
Toch liet ze hem doen wat hij dacht te moeten doen, terwijl zij de wacht hield. Na twee huizenblokken stopten ze op de hoek en gebruikten een boom om zich aan één kant aan het zicht te onttrekken; hier moesten ze afslaan.
„Wat nu?“ zei ze tegen Kyle.
Kyle dook in elkaar. „Auto,“ zei hij fluisterend.
Banter deed hetzelfde. Kyle had de auto gehoord precies op het moment dat ze had gesproken. Dezelfde metallic blauwe vierdeurs auto kwam op hen af vanuit de blinde hoek van de boom.
Ze trok Kyle dicht naar zich toe en ze bewogen zich rond de boom, een grote, volwassen esdoorn, terwijl de auto voorbijreed. Banter wachtte tot de auto uit het zicht was voordat ze in beweging kwamen. Het leek er niet op dat de bestuurder hen had opgemerkt. „Deze kant op,“ zei ze, terwijl ze in een looppas de straat overstak.
Het enige nadeel van te voet reizen met Kyle was dat hij niet zo snel en zo ver kon gaan als zij. Ze was gewend om lange afstanden in een behoorlijk hoog tempo te hardlopen, maar ze werkte nu aan zijn uithoudingsvermogen.
„Je hoeft niet zo snel te gaan,“ zei ze, toen hij zo hard probeerde te rennen als hij kon, nu hij zich niet meer achter auto's hoefde te verstoppen. „Langzamer en verder is net zo goed. We moeten helemaal tot thuis zien te komen.“
Ze was blij toen hij afzwakte naar een tempo waarvan ze wist dat hij het langer dan een huizenblok kon volhouden. Hij hield de draf vier straten vol voordat ze stopten bij een andere boom, waar Banter hem liet uitrusten.
De laatste passage van de auto had haar een beter zicht op de kentekenplaten aan beide kanten gegeven. Een paar cijfers en letters waren duidelijker, ook al had iemand beide platen met modder besmeurd. Ze parkeerde wat ze had gezien ergens achter in haar hoofd om er later over na te denken en het uit te puzzelen.
„Klaar,“ zei Kyle.
Banter moest toegeven dat hij er beter in werd om verder te rennen met minder rust tussendoor. „Nog twee blokken en dan zijn we bij de drukke straat. Daar kunnen we onze oren niet gebruiken, alleen onze ogen,“ zei ze.
Hij knikte en zette het op een lopen. Banter drafde achter hem aan, scherp luisterend voor het geval er een auto van achteren zou naderen.
Toch keek ze voor de zekerheid elke zes passen even achterom. Ze bereikten de drukke straat zonder de auto te zien. Kyle drukte op de knop om het zebrapad te activeren.
„Ik denk dat we tweehonderd punten hebben verdiend,“ zei Banter, opmerkend hoe lang Kyle aan het worden was. Hij was het langste kind in zijn kleuterklas, wat haar niet verraste, aangezien beide ouders lang waren.
Kyle glimlachte, en ze glimlachte naar hem terug. Hij was een vrolijk kind, vooral als hij bij haar was. „Vijfhonderd als we thuiskomen zonder de auto te zien,“ zei hij.
Banter dacht dat dit heel lastig zou worden. Ze vroeg zich af waarom ze achtervolgd werden. Dacht die man dat zij ook een kind was? Een roofdier dat dacht dat hij twee kinderen stalkte? Dat moest haast wel, want waarom zou hij anders een volwassene en een kind stalken?
Banter was slechts een paar centimeter groter dan anderhalve meter en behoorlijk tenger; ze werd dan ook vaak aangezien voor een kind. Omdat ze bovendien boven op de schommels had gezeten, wekte ze nog meer de indruk dat ze een kind was. Welke volwassene zou er nu boven op een schommel gaan zitten?
Ze had haar haar ook laten groeien en droeg het vaak los, wat waarschijnlijk enkele van haar gelaatstrekken verborg, waardoor het moeilijk was om te zien hoe oud ze precies was. Haar bruine ogen waren behoorlijk groot, wat ook bijdroeg aan de illusie van jeugd, ondanks het feit dat ze achtentwintig was.
Het stoplicht sprong op groen en ze jogden de straat over. „Drogist,“ zei ze, en ze stuurde Kyle in een andere richting.
Een halve straat verderop stonden een drogist, een opzichzelfstaand tankstation en een supermarktketen die de woonwijk waar ze woonden voorzag. De huizen in deze wijk behoorden tot de hogere middenklasse.
De buurt was mooi. Banter voerde tijdens het hardlopen af en toe veiligheidscontroles uit bij een aantal oudere buren, die natuurlijk gewoon dachten dat ze even langskwam voor een bezoekje.
Zij en Kyle doken de drogist binnen. De dames bij de kassa kenden hen en zwaaiden, en Banter zwaaide terug terwijl ze achter Kyle aanliep. Hij liep graag door de gangpaden heen en weer, en ze wist dat hij uiteindelijk afstevende op de speelgoedafdeling.
Ze passeerden een nieuwe medewerker die er werkte, en die hen volgde tot hij doorkreeg dat ze een volwassene was en geen kind.
Kyle stopte om te kijken wat er nieuw was in het speelgoedgangpad. Banter had al eerder vastgesteld dat kijken en aanraken acceptabel was, maar ze zou niet toegeven aan gezeur als hij wilde dat ze iets kocht.
Beide jongens hadden dat inmiddels wel begrepen. Kyle bekeek al het speelgoed, maar leek door geen enkel stuk erg enthousiast te worden, wat ze toeschreef aan het feit dat hij wist dat hij toch niets kon krijgen.
„Laten we Colo tegemoet gaan,“ zei Banter na een tijdje.
