De verlorene en de alfa Boek 2
Auteur
B. E. Harmel
Lezers
134K
Hoofdstukken
21
In een wereld waarin weerwolfroedels zich door ingewikkelde allianties en verborgen dreigingen moeten manoeuvreren, neemt het leven van Alice Hill een dramatische wending wanneer ze ontdekt dat ze zwanger is van een tweeling. Terwijl zij en haar partner, alfa Brad Hasendolf, hun verbintenis veilig proberen te stellen te midden van raadspolitiek en loerend gevaar, moeten ze oud verraad en nieuwe vijanden het hoofd bieden. Vol liefde, loyaliteit en een vleugje bovennatuurlijks is hun reis een meeslepend verhaal over overleven en familie.
Hoofdstuk 1.
Boek 2
Zodra we de Lunas Mortis in handen hadden, begon er een groot onderzoek. De roedels en de raad werkten samen om andere betrokkenen op te sporen. Brad en mijn vader spraken James meerdere keren en stelden hem vragen. Ze vonden ook nog enkele bewakers en een beheerder die erbij betrokken waren.
Ik overwoog zelf met James te praten, maar Brad wilde dat niet. Hij was overbezorgd sinds hij wist dat ik zwanger was. Hij behandelde me alsof ik van porselein was. Na het verhoor werden de gevangenen overgedragen aan de raad. We moesten de nasleep van de oorlog afhandelen, vooral het aanstellen van nieuwe leiders voor de wacht.
We begonnen ook een project om het houtbedrijf uit te breiden. Het was een welkome afleiding, maar het controleren en organiseren, samen met mijn luna-taken, was slopend. Ik voelde me 's ochtends vaak misselijk. Ik was pas twee maanden zwanger en mijn moeder zei dat het in de derde maand beter zou worden. Ik telde de dagen af.
Mijn gevoelens waren erg intens, waardoor ik prikkelbaarder was dan normaal. En tja, ik had meer zin in seks. Kortom, ik was of misselijk, of moe, of opgewonden. Lilian was een grote steun en hielp mijn moeder in de keuken. Met mijn misselijkheid en werk kon ik het nauwelijks aan.
We hadden 's middags een vergadering met de wacht gepland. Dus ging ik vroeg naar de bouwplaats om dingen te controleren, van plan om mijn luna-taken later te doen. Ik bekeek de balken van het eerste deel van het gebouw, met laarzen en een veiligheidshelm aan. Plotseling rook ik dennengeur. Voor ik iets kon doen, ging er een arm om mijn middel en werd ik tegen iemand aangetrokken. Brad draaide me om, tilde mijn kin op en kuste me zacht.
'Ik kwam mijn favoriete ingenieur opzoeken,' zei hij zachtjes, zijn armen nog steeds om mijn middel.
'Ik vind het fijn als je langskomt, maar je zou een veiligheidshelm moeten dragen,' zei ik, terwijl ik hem opzij trok toen een machine naast ons een andere balk optilde. 'Laten we naar het kantoor gaan.' Ik wees naar mijn kantoor vlakbij. 'Is dit een bezoek van de alfa die een rapport wil, of van mijn partner die me wil zien?'
We liepen over de bouwplaats, ontwijkend en bijna in de modder stappend.
'Allebei,' zei hij toen we bij het kantoor kwamen, en trok me weer dichtbij. 'Zelfs na twee maanden vind ik het heerlijk als je me partner noemt.' Hij kuste me opnieuw, harder deze keer. Mijn handen gingen naar zijn nek, trokken hem dichterbij. Ik merkte dat hij verrast was door mijn reactie, maar hij sloeg zijn armen om me heen. Mijn gevoelens werden intens en plotseling wilde ik hem heel erg. Ik had hem nodig, nu meteen. Mijn handen gingen naar zijn broek, knijpend in zijn harde penis door de stof heen. Hij stopte met kussen met een kreun en keek me met vurige ogen aan. Ik stond op het punt zijn broek open te maken toen de kantoordeur openging, waardoor ik achteruit stapte. Brad draaide zich snel om.
'Luna Alice, de drie balken zijn geplaatst...,' begon mijn voorman Mike, maar stopte toen hij Brad zag. 'Alfa,' groette hij.
Brad, die probeerde te verbergen dat hij opgewonden was, ging op mijn bureau zitten en groette terug. 'Mike.'
'Mooi zo, Mike. Nog nieuws over de stenen? Komen ze morgen?' vroeg ik, terwijl ik een papier van tafel pakte. Ik wierp Brad een speelse blik over mijn schouder toe.
'Waarschijnlijk wel, maar ik zal bellen om het zeker te weten. Je komt 's middags niet terug, toch? Ik moet vanochtend een vergadering houden.'
'Klopt, ik kom na de lunch niet terug. Ga je gang met de vergadering, Mike. Ik spreek je later,' zei ik. Mike knikte en verliet het kantoor.
'Ik dacht dat je met mij mee naar het roedelhuis zou komen, lieverd,' zei Brad, opstaand.
'Dat dacht ik ook, maar ik moet 's ochtends naar de vergadering. Ik zie je bij het roedelhuis voor de lunch. We kunnen doorgaan waar we gebleven waren tijdens onze pauze voor de vergadering,' stelde ik voor, dichterbij komend. Ik trok zijn gezicht omlaag voor een kus, maar hij hield het kort en duwde me zachtjes weg.
'Ik moet vertrekken zonder er te opgewonden uit te zien, Alice...'
Ik lachte hard en liet hem gaan. Hij verliet mijn kantoor, voorzichtig het hout ontwijkend. Ik keek hem na, genietend van zijn aanblik. Ik slaakte een diepe zucht en wreef zachtjes over mijn buik.
'We hebben geluk met hem...,' fluisterde ik tegen onze baby in mij. Toen verliet ik het kantoor om me bij Mike te voegen voor de vergadering.
