De Glimlach van de Miljardair
Auteur
Lezers
554K
Hoofdstukken
20
Hoofdstuk 1
Mijn vierde week bij de chique tandartskliniek waar ik was begonnen liep ten einde. Hoewel ik me gelukkig mocht prijzen dat ik dankzij de connecties van mijn vader meteen na mijn studie bij zo'n exclusieve groepspraktijk terechtkwam, had ik weinig hoop dat ik hier veel praktijkervaring zou opdoen.
Deze kliniek richtte zich op het neusje van de zalm, wat betekende dat ik het grootste deel van mijn tijd besteedde aan whitening-behandelingen, smile makeovers en het plaatsen van veneers. Het werk was nog steeds bevredigend, maar het kostte me meer tijd dan verwacht om te wennen aan het type cliënteel.
De neerbuigende opmerkingen van mijn laatste patiënt echoden nog door mijn hoofd terwijl ik de laatste controles uitvoerde in mijn behandelkamer-slash-kantoor. Ik wilde net het licht uitdoen toen de deur openvloog.
Naar binnen beende een man wiens belachelijk knappe gezicht regelmatig op de covers van tijdschriften en in kranten verscheen: Elliot Vince, de rijkste zakenman van het land en een grote naam in de tech- en olie-industrie.
Bekend om zijn ijzige houding in zaken en in het dagelijks leven — een man die nooit lachte — trok Elliot Vince de aandacht met meer dan alleen zijn miljardairsstatus en zakelijk inzicht. Zijn imposante fysieke verschijning was minstens zo indrukwekkend.
Zijn torenhoge gestalte en gespierde bouw leken alle zuurstof uit de kamer te zuigen, waardoor er nauwelijks lucht overbleef voor mij.
„Het spijt me heel erg, dr. Duppont,“ piepte de receptioniste achter hem, „maar meneer Vince kwam gewoon—“
„Ik heb een afgebroken tand, en die moet gerepareerd worden. Ben ik bij de juiste persoon?“ zei hij met een diepe stem, vol ergernis en ongeduld.
Maar mijn brein was nog aan het verwerken, dus terwijl hij sprak, kon ik alleen maar mijn ogen laten dwalen naar zijn volle lippen, naar zijn scherpe, vierkante kaak, omhoog naar zijn rechte, smalle neus, en ten slotte naar zijn dikke wenkbrauwen en donkerblonde haar.
Toen Elliots opvallend blauwe ogen zich in de mijne boorden, sloeg mijn brein echter volledig op hol, en ik had een paar keer knipperen nodig om weer bij zinnen te komen.
Daarna keek ik naar de receptioniste, knikte dat het in orde was, en zei toen tegen Elliot: „Absoluut, meneer Vince.“ Ik zette mijn ingestudeerde glimlach op en gebaarde met mijn hand naar de behandelstoel. „Gaat u zitten.“
Voordat de receptioniste de deur sloot, trok ze haar wenkbrauwen op en maakte ze een klein dansje, en ik kon niet anders dan opgewonden zijn zo dicht bij iemand met zo veel macht.
Helaas sloeg mijn overactieve brein precies op dat moment aan, en herinnerde het me eraan dat ik geen fouten mocht maken. Als ik de tanden van Elliot Vince zou verpesten, was mijn carrière in deze stad voorbij.
Elliot trok het jasje van zijn marineblauw pak uit voordat hij in de stoel ging zitten, die bijna te klein leek voor zijn grote lichaam.
Terwijl hij zich nestelde, spande de op maat gemaakte stof van zijn overhemd strak om zijn biceps en borst. Toen hij achterover leunde, ontsnapte er een zucht lucht uit de bekleding van de stoel onder zijn gewicht, waardoor zijn bedwelmende geur mijn neus bereikte.
Hij rook precies zoals ik me had voorgesteld als ik hem op foto's zag — heerlijk.
Ik wist niet goed wat ik moest zeggen, dus hield ik mijn mond terwijl ik mijn tas en jas weglegde en de kamer voor hem klaarmaakte. De lucht werd zwaarder naarmate ik door de ruimte bewoog, en toen ik het waagde een blik op hem te werpen, zag ik dat hij naar me keek.
Intens.
Zoals een roofdier zijn prooi bestudeert.
Mijn handen trilden toen ik mijn dienblad met instrumenten op het verrijdbare tafeltje naast hem zette, en hij zag het beven. Mijn wangen begonnen meteen te gloeien, maar zijn gezichtsuitdrukking veranderde niet terwijl hij me aanstaarde. Zijn gezicht was onleesbaar, wat me direct duidelijk maakte waarom hij zo goed was in zaken.
„Ik ben dr. Helena Duppont, meneer Vince,“ zei ik, terwijl ik rechter ging zitten in een poging wat autoriteit uit te stralen. „Laat me die afgebroken tand eens zien.“
Elliots blik bleef op mij gericht terwijl hij zijn tanden liet zien, maar ik schreef het toe aan het feit dat hij me aan het inschatten was. Ik was tenslotte niet zijn vaste tandarts, en hij had een reputatie hoog te houden. Als ik hem was, zou ik ook de beste willen.
In plaats daarvan kreeg hij mij.
Deze kliniek bevond zich toevallig in dezelfde wolkenkrabber als zijn bedrijf, en ik was toevallig de enige behandelaar die op een vrijdagavond zo laat nog aanwezig was.
Tot een maand geleden had ik geen tijd of interesse gehad in een sociaal leven. De afgelopen acht jaar had ik me volledig gericht op mijn studie en de tandheelkunde — en op mijn ex-verloofde, James Cornick.
„Kunt u het repareren?“ vroeg Elliot, waarmee hij mijn aandacht weer op zijn parelwitte tanden richtte.
„Ja, absoluut. Een restauratie is zo gedaan,“ zei ik.
Ik schonk hem een glimlach, maar hij beantwoordde die niet. Zijn gezichtsuitdrukking bleef een masker van kalmte, met zijn blauwe ogen strak op de mijne gericht. Opeens bang dat ik iets op mijn gezicht had, bekeek ik mijn spiegelbeeld toen ik mijn beschermende uitrusting ging pakken. Maar alles zag er normaal uit.
Mijn blonde haar zat nog keurig in een knot, zonder losse plukjes. Mijn mascara was niet uitgelopen en mijn lichtblauwe ogen kwamen nog steeds goed uit. Mijn lippenstift was niet uitgesmeerd; mijn hartvormige lippen waren nog steeds mooi omlijnd, met een uitgesproken cupidosboog.
Met een stille zucht zette ik een kapje, mondkapje en bril op. „Goed,“ zei ik, terwijl ik op de kruk ging zitten en handschoenen aantrok. „Laten we beginnen.“
De behandeling duurde iets minder dan een uur, maar het waren de meest zenuwslopende vijfenvijftig minuten van mijn carrière. Niet alleen wimpelde hij mijn pogingen tot een praatje af met antwoorden van één woord, waardoor ik uiteindelijk maar helemaal stopte met praten, maar ik was ook doodsbang om een fout te maken.
Om het nog erger te maken, gaf het feit dat hij nergens anders kon kijken dan recht naar mij me het gevoel dat ik iets fout deed — hij zorgde ervoor dat ik elke beslissing in twijfel trok.
Maar het resultaat sprak voor zich.
Elliot ging rechtop zitten zodra ik klaar was en griste de spiegel uit mijn hand. Gelukkig miste hij mijn trillende handen, want hij staarde — ogenschijnlijk tevreden — naar zijn spiegelbeeld. Ik hield mijn adem in terwijl ik op zijn oordeel wachtte. Mijn hart bonkte zo hard dat ik er zeker van was dat hij het kon horen.
Na een eeuwigheid keek hij me aan, knikte en stond op. „Goed gedaan, dokter.“
Ik pakte de spiegel terug terwijl ik mijn beschermende uitrusting afdeed. „Fijn dat u tevreden bent. Dank u voor—“
„Mijn excuses dat ik u op een vrijdagavond zo lang heb opgehouden, dokter.“ Hij keek op zijn horloge.
„O, dat is geen pro—“
„Ik sta erop u mijn dankbaarheid te tonen.“ Hij trok zijn jasje aan.
„Echt, dat hoeft niet—“
„Mijn chauffeur brengt u naar huis. Het is geen moeite.“ Hij opende de deur om te vertrekken en draaide zich in de deuropening nog even om. „We wachten bij de hoofdingang van het gebouw.“ En voordat ik kon protesteren, was hij verdwenen. Ik bleef verdwaasd achter, met open mond starend naar de gesloten deur.
Elliot Vince wil me een lift naar huis geven? Bij die gedachte had ik moeten gillen van opwinding, maar het enige waar ik aan kon denken was wat James ervan zou vinden als hij het zou ontdekken.
Zou hij jaloers zijn? Zou hij beseffen wat hij zo makkelijk had weggegooid en op zijn knieën terugkomen? Zou hij weer van me houden zoals ik nog steeds van hem hield?
Ik wist dat ik zo niet moest denken, maar ik was zo gewend geraakt om zijn gevoelens, wensen en behoeften op de eerste plaats te zetten dat het moeilijk was om die gewoonte te doorbreken. Maar de laatste tijd, zonder iemand anders om rekening mee te houden, begon ik te vermoeden dat ik mijn eigen gevoelens, wensen en behoeften eigenlijk helemaal niet kende.
Zonder de moeite te nemen mijn kamer op te ruimen, pakte ik mijn tas en jas, deed alles uit en haastte me naar de hoofdingang van het gebouw, waar een strakke zwarte SUV stond te wachten.
Elliot, die naast een man in een zwart pak stond, draaide zich naar me toe toen ik naar buiten kwam. „Ah, mooi, daar bent u.“ Hij gebaarde naar de man naast hem. „Dr. Duppont, dit is mijn chauffeur, Hans. Hans, dr. Duppont.“
„Uitstekend werk, dokter.“ Hans stak een hand uit en ik schudde die.
Elliot ging naast het achterportier van de auto staan. „Vertel Hans waar hij u naartoe moet brengen, dan gaan we.“
Ik liep naar Elliot toe. „Echt, u hoeft niet—“
„Neemt u me niet kwalijk, meneer, maar ik vrees dat daar geen tijd voor is.“ Hans opende het portier maar hief zijn hand op. „U hebt vanavond die restaurantopening, weet u nog? Die kunt u niet missen.“
Hans wierp Elliot een blik toe die ik niet kon duiden. Elliot kantelde zijn hoofd en fronste zijn wenkbrauwen. Uiteindelijk zei Elliot met een diepe zucht: „Het zij zo.“
Nu ik verlost was van de verplichting om zijn aanbod aan te nemen, ademde ik uit en ontspande ik mijn houding. Ik wilde hem alsnog bedanken voor zijn aanbod, maar Elliot ging verder.
„Dr. Duppont, ik hoop dat u honger hebt.“
***
Na een oorverdovend stille rit stopten we bij het restaurant — een bijzonder chic restaurant — en ik keek omlaag naar mijn kleding. „Ik ben niet echt gepast gekleed,“ zei ik, terwijl ik aan mijn blouse frummelde en probeerde mijn pantalon glad te strijken.
„U bent prima gekleed, dr. Duppont,“ zei Elliot zonder me zelfs maar aan te kijken.
„Helena,“ zei ik, terwijl ik mijn keel schraapte. „Noem me Helena.“
Hij wierp me een doordringende blik toe, eentje waarvan ik me voorstelde dat miljoenen vrouwen ervoor zouden tekenen, en knikte. Zijn ogen gleden vervolgens naar het portier achter me toen Hans het opende.
Ik stapte het trottoir op en Elliot voegde zich bij me, terwijl hij me zijn arm aanbood. Ik was niet van plan om die aan te nemen, maar toen hij subtiel naar rechts knikte, zag ik dat er paparazzi bij de ingang van het restaurant stonden opgesteld.
Wetende dat hij zijn imago moest ophouden, haakte ik mijn hand in de bocht van zijn elleboog en liet ik me door hem naar binnen leiden. Mijn vingers gleden over zijn stevige biceps door zijn pak heen, en ik vroeg me af hoeveel vrouwen een moord zouden plegen om nu met mij van plaats te ruilen.
Maar net toen we de drempel van de luxueuze eetzaal overstapten, kruiste mijn blik die van de enige vrouw met wie ik dolgraag van plaats zou willen ruilen: Elizabeth Hart, het brunette zwempakmodel waarmee James was begonnen te daten de dag nadat hij het had uitgemaakt.
Haar benige arm kneep in die van James om zijn aandacht te trekken, en toen hij zijn hoofd draaide, keek hij recht naar mij en vervolgens naar Elliot. Tot mijn onbeschrijflijke vreugde betrok zijn gezicht toen hij Elliot herkende, en er ontvlamde hoop in me dat er misschien nog een kans was voor ons.
In een oogwenk trok James Elizabeth onze kant op, en paniek begon aan mijn maag te knagen. Ik draaide me naar Elliot om zijn aandacht te trekken, maar voordat ik me kon excuseren, riep James mijn naam.
„Wat geweldig om je hier te zien!“ James schonk Elliot en mij zijn stralende glimlach, en ik voelde mijn knieën knikken tegen Elliots arm. „Ik geloof niet dat je Elizabeth al hebt ontmoet,“ zei James tegen mij, terwijl hij haar rechterarm losliet zodat we handen konden schudden. Maar mijn mond was mijn hersenen al voor.
„En ik geloof niet dat jij Elliot Vince al hebt ontmoet,“ zei ik, terwijl ik Elliots arm stevig vastklemde en mijn vrije hand op zijn borst legde. „Mijn vriend.“
