Twisted fate boek 1: Wachten op haar partner
Auteur
Lyra May
Lezers
2,1M
Hoofdstukken
37
Eindelijk
Boek 1:Wachten op haar Mate
ELIZA
Ik voelde me in de zevende hemel. Ik kon nauwelijks opkijken naar de god tussen mijn benen. Zijn armen waren stevig om mijn dijen geslagen, hij hield me stevig vast.
'O Godin, schatje, ik ben er bijna.' Hij maakte een geluid dat me nog meer deed tintelen. 'Verdorie, ik...'
Ik kon geen woord meer uitbrengen toen hij zijn lippen op mijn meest gevoelige plekje drukte en zoog. Het voelde zo zalig, ik wist dat ik snel over de rand zou gaan. Een heerlijk warm gevoel verspreidde zich door mijn hele lijf.
Hij klemde me nog steviger vast. Zijn tong bewoog op en neer, toen in cirkeltjes. Toen kwam de overweldigende golf van genot.
Mijn hoofd tolde terwijl de extase door mijn hele lichaam golfde. Het voelde als duizenden kleine vonkjes overal. Het was bijna te veel om te verdragen. Ik hijgde en streelde zachtjes door zijn haar.
De droom vervloog toen ik wakker werd. De Godin schonk me deze dromen, en ik bleef alleen achter, smachtend naar meer.
Elke droom maakte me eenzamer. Ik had nog maar acht maanden de tijd om hem te vinden - de man uit mijn dromen - voordat onze band zou verbreken. De klok tikte door tot mijn zesentwintigste verjaardag.
Na een snelle douche ging ik naar beneden voor het ontbijt. Hoewel het nog vroeg was, rook ik al de heerlijke geuren uit moeders keuken.
Ik bleef even in de deuropening staan om de geur op te snuiven. Mijn moeder maakte gebakken bonen - een smakelijke mix van gekookte tomaten, rokerige paprika en witte bonen. Ze had het recept geperfectioneerd nadat ik verliefd was geworden op de ontbijten tijdens onze bezoeken aan Britse roedels een paar jaar geleden.
'Probeer je me hier te houden met je kookkunsten, mam?'
Ze lachte, maar er klonk een zweem van verdriet in door. Ze was niet meer zo opgewekt sinds ik aankondigde dat ik als heler naar een andere roedel zou vertrekken.
Ik had altijd al arts willen worden. Nu ik mijn opleiding had afgerond, was het tijd om mijn vleugels uit te slaan. Royal Pack had geen behoefte aan nog een arts.
Royal Pack had van alles meer dan genoeg.
'De prins kwam eerder langs. Hij komt na zijn patrouille terug voor je laatste ontbijt,' zei mam, met een ongelukkige blik. Ze had onze vriendschap nooit echt kunnen waarderen, ondanks haar hoge positie als bèta in de roedel.
Ik fronste mijn wenkbrauwen. 'Ik zei hem nog wel dat het vanochtend alleen wij tweeën zouden zijn, en wat bedoel je met eerder? Het is pas zes uur!'
Ik rook hem al van verre aankomen, dus liep ik naar buiten om Nate bij het tuinhek te begroeten. Ik wendde mijn blik af toen ik zag dat hij nog bezig was een korte broek aan te trekken.
De meeste meiden zouden watertanden bij het zien van het gespierde lichaam van de prins, maar hij was mijn partner niet, dus het liet me koud. We waren beste vrienden sinds ik op mijn zesde bij de roedel kwam en hij acht was.
Omdat we zo close waren en ik nee durfde te zeggen tegen zijn bevelen, dachten veel mensen dat ik zijn partner zou worden. Maar dat gebeurde niet toen hij achttien werd. Hij was toen erg teleurgesteld, in de hoop dat het alsnog zou gebeuren als ik achttien werd. Helaas, ook toen bleef het uit.
'Ik weet dat het alleen jullie tweeën zou zijn,' zei hij, een tikkeltje schuldbewust.
'Als je dat weet, waarom ben je hier dan en val je mijn moeder zo vroeg lastig?'
We glimlachten en omhelsden elkaar stevig. Hij drukte zijn voorhoofd tegen het mijne.
'Alsjeblieft, ga niet weg. Ik kan dit niet zonder jou, E. Ik voel alsof ik het enige goede in mijn leven kwijtraak.'
Ik zuchtte en probeerde voet bij stuk te houden. 'Ik kan niet blijven, en Blood Moon is waar ik geboren ben. Mijn partner zou daar kunnen zijn. Je weet dat ik niet veel tijd heb om hem te vinden.'
Nate werd boos en liet een luid gegrom horen dat normaal gesproken mensen voor de alfaprins deed buigen. Maar het zorgde er alleen voor dat ik mijn wenkbrauwen fronste.
Ik legde mijn hand op zijn arm en wachtte tot hij me aankeek. 'Kom binnen als je wat bent afgekoeld en maak het niet moeilijker voor me. Ik ben maar vijf uur rijden verderop. Nate, jij vertrekt binnenkort toch ook om je luna te vinden.'
Nate gromde gefrustreerd. We hadden gegrapt dat we partners zouden worden als we onze voorbestemde partners niet vonden voor mijn zesentwintigste verjaardag. Die deadline kwam steeds dichterbij, en het maakte me ongerust na zo lang over mijn partner te hebben gedroomd, maar het maakte Nate alleen maar beschermender.
Ik zuchtte terwijl ik naar binnen ging en een bord voor Nate klaarzette. Misschien zou wat afstand goed zijn voor ons beiden. Hij kon nadenken over onze vriendschap en beseffen dat hij niet gelukkig zou zijn met alleen vriendschap.
Wat hij wilde was verleidelijk. We hadden het grootste deel van ons leven samen doorgebracht en begrepen elkaar als geen ander. We hadden een speciale manier om zonder woorden te communiceren.
Kon ik zomaar weggaan?
De opwinding van het mogelijk vinden van mijn partner dreef me vooruit, maar ik twijfelde nog steeds. Misschien was een nieuwe roedel, een nieuwe baan en een nieuw leven precies wat ik nodig had - hopelijk met mijn partner aan mijn zijde.
Ik bad tot de Godin dat ik geen verkeerde keuze maakte.
