Ontrafeld
Auteur
Cosmic Chaos
Lezers
204K
Hoofdstukken
17
Verdians wereld stort in op de dag dat het noodlot toeslaat, waardoor ze gevangen raakt tussen verdriet en schuldgevoel. Maar in de stilte die volgt, begint er iets te roeren—een ontwaken dat zowel vreemd als diep vertrouwd aanvoelt. Schaduwen fluisteren geheimen die ze nog niet onder ogen durft te komen, en elke stap dichter bij de waarheid dreigt alles te herschrijven wat ze gelooft over liefde, verlies en zichzelf. Terwijl herinneringen zich verdraaien en verborgen krachten naar boven komen, moet Verdian beslissen of ze de confrontatie aangaat met wat er begraven ligt, of dat ze zich volledig door het verleden laat verteren. Soms is overleven niet het einde—het is het begin van iets veel krachtigers.
Hoofdstuk 1
VERIDIAN
Het geluid van krakend metaal, brekend glas en gegil is overal. Mijn hoofd slaat tegen iets hards. Maar ik voel de pijn niet eens.
Warm bloed stroomt over mijn voorhoofd en loopt in mijn oog. Alles draait. Mijn lichaam wordt heen en weer gegooid. Dan stopt het plotseling. Het lawaai en de beweging zijn weg.
Ik probeer scherp te zien, maar mijn linkeroog is wazig door het bloed. Als mijn rechteroog weer helder is, verstijf ik. Ik kijk recht in de koude, lege ogen van het lichaam naast me. Dat is het moment waarop mijn leven eindigt.
Ik heb het koud. Ik voel me leeg. Na de afgelopen drie maanden weet ik echt niet hoe ik hier nog ben. Hoe ik nog steeds ademhaal.
Alleen al uit bed komen voelt elke ochtend onmogelijk. Maar vandaag is nog erger dan alle dagen hiervoor. Elke dag word ik wakker in een huis dat niet van mij is. Vandaag moet ik weer naar school.
Ik doe niet eens mijn best. Mijn kastanjebruine haar zit in een slordige knot en ik draag geen make-up. Ik draag alleen een kapotte zwarte skinny jeans, een vaal shirt van een band en mijn oude zwarte All Stars. Dat is mijn outfit voor de eerste schooldag.
Ik ben echt de kleinste van de familie. Ik ben maar één meter drieënzestig, terwijl tante Sara, de kortste van haar broers en zussen, één meter tachtig is.
„Veri? Ben je bijna klaar?“ klinkt de stem van tante Sara door de gang. Zij is mijn rots in de branding in deze moeilijke tijd. Ze is een van de weinige mensen die echt snapt wat ik ben kwijtgeraakt.
Ze probeert zo hard om me te helpen. Maar ik weet niet of iemand dat eigenlijk wel kan.
„Ja, ik kom er zo aan.“ Ik weet dat ze meer wil zeggen, maar ze laat het erbij.
Ik hoor haar voetstappen weglopen. Ik gooi mijn telefoon en huissleutel in mijn rugzak en loop naar buiten.
Tante Sara wil me per se naar school brengen. Ook al is het maar tien minuten lopen. Ik vind het niet erg. Zo hoef ik tenminste niet in een auto te stappen.
Het is dertien weken geleden sinds het ongeluk. Behalve in de ambulance heb ik maar twee keer in een auto gezeten. Beide keren moest ik kalmeringsmiddelen krijgen. Dus ja, ik ben een wrak.
„Je moet echt even eten voordat we gaan, Veri,“ zegt tante Sara.
Ze is zo lief en geduldig. Ik wou dat ze de hoop voor mij gewoon opgaf. Dat heb ik zelf namelijk al gedaan.
„Het gaat wel, tante. Ik heb geen honger.“
Ze zucht, maar ze dringt niet verder aan.
De wandeling naar school is stil, maar niet op een vervelende manier. Het is gewoon de stilte die mijn leven nu is geworden.
Als we bij het zebrapad komen, geeft ze me een stevige knuffel. Ze kust mijn voorhoofd en duwt me dan zachtjes vooruit.
Ik steek de straat over en loop snel naar de grote dubbele deuren. Het voelt alsof iedereen naar me staart.
Ik haal mijn rooster op bij de balie. Ook krijg ik een plattegrond waarop al mijn lokalen zijn omcirkeld. De deur van mijn eerste les staat al open, ook al ben ik een kwartier te vroeg.
Ik glijd een stoel in de achterste hoek in. Ik doe mijn oordopjes in en zet het nummer Alleviate van Imminence keihard aan. Ik pak mijn schetsboek en begin te tekenen. Zo probeer ik wat van de spanning kwijt te raken.
De tijd glipt door mijn vingers, zoals dat tegenwoordig altijd gaat. Ik weet alleen hoe lang ik al weggedroomd was, omdat Casual Sabotage van Yungblud speelt. Dat is al het vierde nummer.
Ik kijk op en zie dat het lokaal bijna vol is. Zodra ik naar de deur kijk, loopt er een oudere man naar binnen. Hij loopt naar voren.
Ik doe één oordopje uit en laat de andere in. De muziek is het enige dat me rustig houdt.
„Goedemorgen, klas! Welkom in een nieuw schooljaar. Kunnen jullie het geloven? Het lijkt erop dat we vandaag maar één nieuw gezicht hebben. Jongens, dit is Veridian Marceles. Laten we zorgen dat ze zich thuis voelt, oké?“
De stem van de leraar is veel te vrolijk voor dit vroege tijdstip.
„Ik deel nu het programma uit. Hierin staat alles wat je moet weten over projecten, opdrachten en boekenlijsten. Let op, er zijn twee grote opdrachten. Elke opdracht telt voor vijfentwintig procent mee voor je eindcijfer.“
Er klinkt gekreun door de hele klas.
„Eén opdracht maak je alleen en lever je aan het eind van de periode in. De andere opdracht is een groepsproject,“ gaat de leraar verder. Hij negeert de ontevreden blikken van zijn leerlingen. „Hiervoor werken jullie in tweetallen. Rij één en drie, kom naar voren en trek een naam uit de pot. Degene die je trekt, is je partner. Er wordt niet geruild.“
Ik kijk toe hoe iedereen in de eerste en derde rij opstaat. Ze lopen langzaam naar voren. Ze steken allemaal hun hand in de glazen pot en pakken een briefje. Dat geven ze aan de leraar.
Hij geeft iedereen een mapje met papieren. Hij zegt dat ze bij hun partner moeten gaan zitten om een onderwerp te kiezen. Ik sluit me weer af. Mijn aandacht gaat terug naar de schets waar ik net aan was begonnen.
Ik ben net bezig met de details als er een mapje precies op mijn hand valt. Het bedekt mijn tekening.
„Kies jij maar.“
De stem is zwaar en ruw. Mijn maag draait er helemaal van om. Ik kijk niet eens op. Ik pak het mapje en blader erdoorheen. Ik omcirkel het eerste onderwerp dat me opvalt. Dan steek ik het naar hem uit, nog steeds zonder hem aan te kijken.
„Je favoriete historische citaat uit de literatuur?“ vraagt hij.
Ik knik, met mijn ogen nog steeds op mijn schets gericht.
„Dus, praat je niet omdat je niet kunt praten, of gewoon omdat je het niet wilt?“
Ik leg mijn potlood neer en klap mijn schetsboek dicht. Eindelijk kijk ik naar de stoel naast me.
Hij is... wauw. Zelfs nu hij zit, lijkt hij wel bijna twee meter lang. Zijn zwarte haar is slordig, alsof hij net uit bed is komen rollen. Het valt soepel over zijn voorhoofd.
Maar het zijn zijn ogen die me raken. Ze zijn diepblauw, zoals de lucht net voordat het donker wordt. Zijn lichaam zit vol spieren. Hij draagt een vale spijkerbroek en een zwart T-shirt dat hem veel te goed past. Maar die ogen. God, het is onmogelijk om weg te kijken.
„Ik kan prima praten. Ik doe het alleen niet, tenzij ik iets te zeggen heb.“
Zijn mondhoeken krullen omhoog in een glimlach. Het zou mijn hart kunnen doen smelten.
„Oké, dat is eerlijk. Heb je al een citaat in gedachten?“ vraagt hij.
Ik knik en leun achterover in mijn stoel. „Ik moet er eigenlijk aan twee denken. De eerste is van Oscar Wilde: 'Elke heilige heeft een verleden en elke zondaar heeft een toekomst.' De tweede is van Edgar Allan Poe: 'Vertel me over elk vreselijk ding dat je ooit hebt gedaan en laat me alsnog van je houden.' Dat zijn mijn favorieten.“
Zijn ogen worden even groot. Hij wrijft over zijn kaak, zijn vingers glijden over zijn stoppels.
„Die zijn... best diep. We moeten schrijven over de persoon die het citaat bedacht. Daarna moeten we allebei opschrijven wat het voor ons betekent. Ik weet niet veel over hen allebei. Maar ik denk dat dat juist de bedoeling is, toch?“
„Ik heb op mijn oude school over hen allebei een werkstuk gemaakt. We kunnen mijn aantekeningen gebruiken. Dat maakt het misschien makkelijker.“ Ik schuif mijn schetsboek in mijn rugzak.
Hij knikt en begint te praten. Maar ik hoor zijn woorden niet meer.
Opeens snijdt het geluid van gierende banden buiten door mijn gedachten. Mijn hoofd slaat op hol. Herinneringen flitsen door me heen, scherp en snel. Het is alsof een kapotte film scènes overslaat. Ik ga wazig zien, mijn borst voelt strak aan en de kamer draait.
Ik probeer op te staan, maar mijn benen werken niet mee. Ik val terug in mijn stoel. Het voelt alsof er iets zwaars op mijn schouders drukt. Handen – echt of niet – houden me op mijn plek. Die diepe, ruwe stem snijdt door de mist in mijn hoofd.
„Wow, rustig, blijf ademen, oké? Kijk naar mij. Doe wat ik doe.“
Ik dwing mijn ogen om naar hem te kijken. Deze jongen met donker haar zit op zijn hurken voor me. Ik kijk hoe zijn borstkas omhoog en omlaag gaat. Na een paar ademhalingen begint mijn lichaam hem na te doen.
Ik weet dat waarschijnlijk iedereen in de klas staart. Maar ik let alleen maar op hem.
„Hoe voel je je?“ Zijn stem is zacht en kalm. Het is alsof hij het enige is dat voorkomt dat ik instort.
Misschien komt het wel goed met me. Misschien.
„Het gaat wel. Ik ben oké.“ De woorden komen er trillend uit. Toch dwing ik mezelf om te glimlachen.
Mijn hele lichaam verstijft als ik gelach hoor. Het is zachtjes, maar niet zacht genoeg. Ik kijk op en natuurlijk kijkt de halve klas naar me. Sommigen kijken alsof ze het zielig voor me vinden. Maar de meesten vinden het gewoon grappig.
Ik weet echt niet wat ik erger vind.
Ik pak mijn rugzak. Ik sta zo snel op dat ik mijn partner voor het project bijna omver duw. Hij zit namelijk nog steeds op zijn hurken naast mijn stoel.
Geweldig. Zet dat maar op de lijst van beschamende momenten van vandaag.
Ik ren snel het lokaal uit met een bonzend hart. Twee keer sla ik de verkeerde gang in, voordat ik eindelijk de uitgang vind.
Zodra de warme lucht mijn gezicht raakt, kan ik weer ademen. Het lijkt alsof de wereld buiten me vertelt dat het oké is om los te laten.
Ik zie een boom bij het schoolplein en laat me op het gras eronder vallen. Ik doe mijn andere oordopje in en zet de muziek harder. Ik wil wanhopig het lawaai in mijn hoofd overstemmen.
Denk er niet aan. Denk er niet aan.
Maar de herinneringen sluipen toch naar binnen. Flitsen van het ongeluk. Flitsen van de mensen die ik ben kwijtgeraakt. Ze draaien zo om elkaar heen, dat ik ze niet meer uit elkaar kan houden.
