Gestraft door de alfa
Auteur
B. Luna
Lezers
🔥19,4M
Hoofdstukken
111
Langverwachte Ontmoeting
ALEXIA
Ik loop naar beneden om een kopje koffie te zetten. Al weken slaap ik slecht vanwege hem.
Al sinds mijn eerste verandering in een wolf, tien jaar geleden, ben ik naar hem op zoek.
Naarmate de jaren verstrijken, voel ik me steeds leger vanbinnen.
Een wolf heeft haar partner nodig.
Mijn moeder zei altijd dat mijn partner heel belangrijk voor me zou zijn.
Wat zou ik graag willen dat ik hem kon vinden.
Ik ben nu zesentwintig en heb hem nog steeds niet ontmoet.
Ik woon in Wisconsin in het roedelhuis. Het is een prachtige plek, omringd door besneeuwde bossen en bevroren meren.
Onze roedel is klein, met vierentwintig wolven.
Het roedelhuis is ruim opgezet, met twee verdiepingen. Er is een mooie keuken en genoeg slaapkamers voor alle ongepaarde wolven.
Ik loop de keuken in en zet koffie. Door het grote raam bij de gootsteen kijk ik uit over het uitgestrekte, koude platteland.
Ik voel me hier zo op mijn gemak dat ik niet eens merk dat er iemand binnenkomt.
'Goedemorgen, Lex,' zegt mijn broer Adam.
'Morgen,' antwoord ik. 'Zin in koffie?'
'Graag,' glimlacht hij.
Adam is altijd mijn beste vriend en mentor geweest.
Onze vader overleed toen we nog jong waren. Onze moeder voedde ons op tot ze een paar jaar geleden stierf.
Onze vader was een bèta, dus Adam moest die rol overnemen toen hij oud genoeg was.
Alfa Greg, onze leider, leerde Adam hoe hij een goede leider moest zijn.
'Waar was je gisteravond?' vraagt hij.
'Ik ging hardlopen. Ik moest mijn hoofd leegmaken en mijn wolf was onrustig.'
Hij weet hoe ik me voel over het vinden van mijn partner. Het is de laatste tijd het enige waar ik aan denk, maar hij zegt dat ik geduld moet hebben.
Ik wil hem graag geloven, maar het valt niet mee als je al zo lang zoekt. De meeste wolven vinden hun partner vrij snel na hun eerste verandering.
'O ja, voor ik het vergeet, de alfa van de Southridge-roedel komt morgen langs met een paar van zijn krijgers om over grondgebied te praten.'
'Oké, waarom vertel je me dit?' vraag ik nerveus.
Iedereen heeft wel eens gehoord van de alfa van de Southridge-roedel.
Hij staat bekend als meedogenloos.
Hij is gevaarlijk.
Hij neemt wat hij wil en doodt iedereen die hem probeert tegen te houden.
'We hebben de Southridge-roedel al jaren niet gezien, dus we weten niet wat we kunnen verwachten. Je kent de verhalen over hem. Alfa wil dat iedereen alert is. We willen geen ruzie.'
Ik knik en wacht tot hij verder gaat.
'Vraag ook aan Linda en Julie of ze je willen helpen met koken voor iedereen als ze komen.'
'Ik zal het vragen, maar je kent die twee,' zeg ik terwijl ik zijn koffie inschenk. 'Je moet ze smeken om iets te doen. Kan Gennie niet helpen?'
Gennie is de partner van mijn broer en mijn enige vriendin. Er zijn hier niet veel wolven, dus ik heb niet veel vrienden.
'Dat zou ze wel willen, maar ze moet de eetkamer schoonmaken en opknappen.'
Hij pakt zijn koffie en draait zich om om weg te gaan. Voor hij de deur uit is, kijkt hij nog even om.
'Geef de moed niet op. Je zult hem snel vinden, en hij zal van je houden,' zegt hij en vertrekt.
***
Het is maar vijf minuten rijden naar mijn werk.
In een bar werken is niet wat ik voor ogen had toen ik opgroeide, maar het geeft me wel de kans om nieuwe mensen te ontmoeten.
Als ik aankom, ga ik achter de bar staan en begin schoon te maken voordat de klanten binnenkomen. Ik hoor iemand binnenkomen en kijk op.
Gennie, de partner van mijn broer en mijn collega, komt binnen en kijkt me vragend aan.
'Waarom nam je gisteravond je telefoon niet op?'
'Ik had veel om over na te denken. Ik ging hardlopen en kwam heel laat terug,' leg ik uit.
Ze geeft me een kleine, meelevende glimlach.
'Kijk me niet zo aan.'
'Ik wil gewoon dat je gelukkig bent.' Ze glimlacht triest.
Ze komt achter de bar en begint de glazen af te drogen die ik aan het afwassen ben, en ik geef haar mijn grootste glimlach.
'Het komt wel goed met me. Ik moet gewoon bezig blijven zodat ik niet te veel pieker.'
Ze laat het onderwerp rusten en we maken de schoonmaak af net als de eerste klanten binnenkomen. Een paar uur later is de bar bomvol.
Mensen, zowel gewone stervelingen als wolven, stromen binnen en ik kan zien dat het een lange avond gaat worden.
***
Het is vier uur geleden dat ik op mijn werk aankwam en het wordt eindelijk rustiger. Er zijn nog maar een handjevol mensen in de bar.
Een lange, blonde menselijke man wenkt me vanaf het einde van de bar, dus ik loop naar hem toe.
'Hoi, wat kan ik voor je inschenken?' vraag ik vlot.
Zijn ogen glijden over mijn lichaam en blijven hangen op mijn borsten tot ik met mijn vingers knip om zijn aandacht te trekken.
'Kan ik je iets te drinken geven?' herhaal ik.
'Ik zou graag veel meer dan een drankje van jou krijgen,' zegt hij met een grijns.
Ik rol met mijn ogen en sla mijn armen over elkaar.
Ik ben gewend dat mannen aandacht aan me besteden, maar ik ben nooit erg geïnteresseerd geweest in degenen die met me flirten.
Ik heb een paar korte relaties gehad, maar niets blijvends.
Ik hoop nog steeds hem te vinden.
Als de man niets meer zegt, draai ik me om om naar het andere eind van de bar te gaan.
'Pardon, maar je hebt me geen drankje gegeven,' zegt de man terwijl ik wegloop.
'Pardon, ik gaf je de kans om te bestellen, maar je wilde liever onbeleefde dingen zeggen,' zeg ik terwijl ik hem boos aankijk.
'Ik neem een wodka met ijs,' zegt hij, glimlachend alsof hij beter is dan ik.
Ik pak een glas en doe er ijs in, terwijl ik voel dat de menselijke man me de hele tijd in de gaten houdt.
Als ik weer opkijk van de bar, zie ik een groep mannen die ik nog nooit eerder heb gezien binnenkomen.
Ik kan ruiken dat het wolven zijn.
Ik kijk in de ogen van de grootste man en tegelijkertijd ruik ik verse regen en dennenbomen.
Mijn hele wereld staat stil terwijl we elkaar aankijken, en ik weet, zonder enige twijfel... dit is het moment waar ik op heb gewacht.
Ik heb hem eindelijk gevonden.
Ik sta als aan de grond genageld.
Ik denk niet eens dat ik adem terwijl we elkaar blijven aankijken.
Ik kan mijn blik niet afwenden, en ik voel mijn wolf heel opgewonden worden.
Hij begint naar me toe te lopen, en dan bekijk ik hem pas echt goed.
Hij is lang, meer dan 1,80 meter, en gespierd als een beer.
Hij is een van de grootste mannen die ik ooit heb gezien.
Zijn haar is gitzwart, net als het mijne, en zijn ogen hebben de kleur van vuur.
Hij heeft zo'n sterke uitstraling dat ik sta te trillen.
Hij is erg knap.
Hij komt naar de bar met drie andere mannen achter hem aan.
'Partner,' zeg ik hardop, voor ik mezelf kan tegenhouden.
