Dienstmeisje van de Prins
Auteur
Tania Shava
Lezers
18.8K
Hoofdstukken
63
Aurora brengt haar dagen door in de gangen van het paleis, waar ze hard werkt en haar hoofd gebogen houdt in een wereld waarin de rijken over elke ademteug heersen. Dan brengt een speling van het lot haar in dienst van Prince Caspian, de charmante royal die in zijn hele leven nog nooit het woord 'nee' heeft gehoord. Hij is de verpersoonlijking van zelfvertrouwen en verleiding, en zij is de enige vrouw die hem zonder moeite uit zijn evenwicht brengt.
Hun gestolen momenten beginnen als plicht, worden warmer en trekken langzaam aan de randen van hun bewaakte harten. In een wereld die eist dat ze gescheiden blijven, ontstaat er een teder vuur. Maar kan een prins werkelijk vallen voor de meid die nooit gezien had mogen worden?
Hoofdstuk 1: De kou voor het licht
AURORA
De kou bereikte Aurora elke ochtend al voordat het licht werd.
Ze zat al op haar fiets toen het ochtendlicht boven de daken aanbrak, en trapte hard door over de hobbelige weg van haar kamer naar de paleispoorten — een rit van twintig volle minuten door ijskoude lucht en modderige geulen die haar tanden lieten klapperen.
De meeste dienstmeisjes in het paleis hadden het makkelijker. Ze sliepen binnen de paleismuren, in de bediendenvertrekken, waar warm water was en de nabije warmte van andere lichamen.
Aurora had geen vertrekken. Ze kende niet de juiste mensen, werkte er nog niet lang genoeg en had geen familiebanden om haar een weg naar binnen te banen. Ze had een gehuurde kamer die amper groot genoeg was voor een bed en een smalle tafel, een waterput op tien minuten lopen in de andere richting, en een uniform dat aan een enkele haak hing. Ze verdiende net genoeg om te overleven — kaarsen, een rantsoen brood, een zeldzaam ei als ze haar munten zo ver kon rekken — en ze was al lang geleden gestopt met hopen op meer dan dat.
Ze misgunde haar vriendinnen hun geluk niet. Ze had gewoon vroeg en goed geleerd dat hopen op dingen alleen maar leidde tot de specifieke pijn die ontstond wanneer die uitbleven. Ze had ooit van iemand gehouden, of dat geloofde ze tenminste, en de herinnering aan wat haar dat had gekost was genoeg om haar met gebogen hoofd vooruit te laten bewegen en haar verwachtingen laag te houden. Ze sprak er niet over. Ze had het weggestopt in een deel van zichzelf dat ze niet meer bezocht, en ze was van plan dat zo te houden.
Ze bereikte de paleispoorten toen de lucht van zwart naar grijs verkleurde. Ze stapte van haar fiets af, liet haar pasje aan de bewaker zien, liep met de fiets naar de stallen en streek haar uniform glad. Haar neus was waarschijnlijk rood van de kou. Het keukenpersoneel zou het opmerken en glimlachen. Het maakte haar niets uit.
De personeelskeuken was al luidruchtig van het geklets en gelach toen ze de deur openduwde, en de warmte sloeg haar als een deken tegemoet. Ze blies uit. Ze kon haar gezicht weer voelen.
Ze sloot aan in de rij voor de thee, noemde haar naam en werd van de lijst afgevinkt. Eén kopje, één stuk brood. Ze wist dat de meiden die binnen woonden meer kregen — zij hadden vriendschappen gesloten met het keukenpersoneel en brachten kleine cadeautjes mee, zoals haarspelden of linten, wat genoeg was om extra porties te verdienen. Aurora was er nooit in geslaagd iets te bemachtigen dat de moeite waard was om aan te bieden. Ze pakte haar ene kopje en haar brood en liep naar haar vriendinnen.
„Je ziet eruit alsof je doodgevroren bent,“ merkte Ida op, terwijl ze haar bankje naar achteren schoof om plaats te maken.
Aurora ging zitten en nam een voorzichtige slok van haar thee. Het was gloeiend heet. Ze brandde meteen haar lip.
„Je vergeet het ook elke keer,“ zei Ella.
„Het is jammer dat je die tocht moet maken in dit vreselijke weer,“ voegde Lucy eraan toe, met genoeg oprechte sympathie om een beetje te steken.
„Het is triest dat ze geen ruimte voor ons allemaal kunnen maken,“ zei Agnes veel te hard, met een blik richting de opzichters van de keuken. „Ze eten heel goed, de royals, maar ze nemen niet de moeite om iedereen fatsoenlijke leefomstandigheden te bieden.“
„Praat wat zachter,“ zei Evelyn op een scherpe, gedempte toon. „Het paleis heeft overal ogen en oren.“
„Het geeft echt niet,“ zei Aurora. Ze glimlachte naar hen allemaal. Ze woonden hier allemaal, en toch vonden ze nog steeds dingen om namens haar boos over te worden. Daar hield ze van. „Hopelijk komt er snel een plekje vrij en kunnen we allemaal samen zijn.“
„Misschien op een dag,“ zei Barbara warm.
Aurora vouwde beide handen om haar kopje en liet de warmte naar binnen trekken. De thee was nu genoeg afgekoeld om te drinken. Ze nam een flinke slok en was er dankbaar voor.
Ze kletsten totdat de opzichter van de keuken door de kamer begon te lopen, wat voor hen allemaal het teken was om uit elkaar te gaan. Aurora zette haar kopje neer en stond op. Vandaag was ze overgeplaatst.
Madam Beatrice had haar de avond ervoor bij zich geroepen — een kort, angstaanjagend gesprek waarin de hoofddienstmeid had onthuld dat Constance, een van de meer ervaren dienstmeisjes, de mazelen had opgelopen en niet kon werken. Aurora moest haar taken overnemen. Ze had een vel met kamerregels gekregen om uit haar hoofd te leren. Ze had de nacht weggedoken onder haar deken doorgebracht om het bij kaarslicht te bestuderen, en vanochtend had ze het onderweg nog eens doorgenomen.
Ze pakte haar bezem en ging eerst naar de buitenpleinen, waar ze het veegwerk afrondde dat haar technisch gezien nog steeds was toegewezen, waarbij ze hard genoeg werkte om zichzelf op te warmen. De dag was al om haar heen begonnen en het was een beetje somber, met wolken die laag over de paleisdaken hingen.
Na twee uur was ze klaar. Ze ging naar binnen.
„Aurora! Aurora!“
Ze draaide zich om naar de stem. Het was Cathy uit de keuken, die naar haar toe rende en licht buiten adem was.
„Je moet met me meekomen,“ zei Cathy tussen het hijgen door. „Dringend.“
Aurora volgde haar door de paleisgangen zonder de kans te krijgen om te vragen wat er aan de hand was. Ze vonden Madam Beatrice in de binnenhal, doodstil staand, wat angstaanjagender was dan wanneer ze had geijsbeerd. Ze stuurde Cathy weg met een blik en het meisje verdween.
„Goedemorgen, Madam Beatrice.“
„Aurora.“ Madam Beatrice nam haar op. „Je weet waarom je hier bent. Constances taken zijn voor jou totdat ze er weer bovenop is.“
„Ja, Madam.“
Ze kon immers moeilijk weigeren.
„Volg mij.“
Aurora volgde haar door het paleis en probeerde de afslagen te onthouden, maar gaf dat al snel op. Het interieur was enorm, en ze was er nog niet bekend.
Ze stopten bij een deur. Madam Beatrice stapte opzij. „Je gaat deze kamer schoonmaken. Tot in de perfectie.“
„Ja, Madam.“
„Ik heb jou gekozen omdat ik weet dat je hard werkt.“
„Dank u, Madam. Ik zal u niet teleurstellen.“
„Er staat een zandloper. Je hebt anderhalf uur. Ze zijn momenteel aan het ontbijten.“ Ze zweeg even. „Stel me niet teleur, Aurora.“ De dreiging in haar stem was tegelijk zacht en absoluut.
Ze vertrok. Aurora draaide de zandloper om en ging aan de slag.
De kamer was buitengewoon mooi. Zijden lakens, kledingstukken van stoffen die Aurora nog nooit had aangeraakt. Ze maakte het bed op, stofte elk oppervlak af, veegde de vloer, vouwde op wat opgevouwen kon worden en legde opzij wat gewassen moest worden. Ze bewoog snel en bleef niet stilstaan bij de kwaliteit van alles om haar heen.
Toen ze klaar was, had ze nog een paar minuten over. Ze pakte de mand met vuile was op, draaide zich naar de deur — en liep recht tegen iemand aan die binnenkwam.
