Heerschappij
Auteur
Albu Andreea
Lezers
205K
Hoofdstukken
43
Mura groeide op in een wereld waar bondgenootschappen met bloed worden bezegeld en dochters worden verhandeld voor macht. Ze zocht nooit naar controle, alleen naar overleving — tot het lot de gevaarlijkste man van het zuiden aan haar genade overlevert.
Kazimir of Drakovia is een gevreesde krijger en de rechtmatige erfgenaam van een meedogenloze troon. Wanneer hij per vergissing gevangen wordt genomen en aan Mura wordt uitgeleverd, verwacht geen van beiden het vuur dat tussen hen ontbrandt. Wat begint als macht en wrok, verandert al snel in iets dat veel gevaarlijker is.
Er zou alleen haat tussen hen moeten zijn. In plaats daarvan is er hunkering.
Wanneer Kaz ontsnapt en terugkeert om wraak te nemen, komt hij niet langer alleen als vijand, maar als de man die precies weet hoe hij haar moet breken. En wraak is nooit simpel wanneer verlangen sterker is dan haat.
Een intense, verslavende dark romance vol enemies-to-lovers spanning, forced proximity, moreel grijze personages en een passie die even vurig brandt als de oorlog zelf.
Hoofdstuk 1: Zeg ja of sterf
De grote zaal van het fort van Velmora was koud op een manier die weinig te maken had met de stenen muren en alles met de zware sfeer die drukte op iedereen die erin stond. De vuren brandden diep in de haarden en gooiden rode vonken over de oude wandkleden, waarop bloedige gevechten waren geborduurd met vervaagde draden, maar toch bleef de kou hangen.
Lord Boris van Velmora was nooit een geduldige man geweest, en op dat moment leek het alsof het ongeduld zelf onder zijn huid kookte.
De klap kwam zonder waarschuwing en sneed door de lucht met een snelheid die geen verdediging toeliet. Zijn hand — breed, zwaar en versierd met een enorme gouden ring die naar binnen was gedraaid — raakte Mura's wang met een korte, harde klap. Haar hoofd vloog zo hard opzij dat de hele zaal even voor haar ogen draaide.
De metaalachtige smaak van bloed vulde vrijwel direct haar mond, gevolgd door de natte warmte die zich op haar tong verzamelde en het meedogenloze, harde besef dat haar huid was gescheurd. Een dun rood spoor gleed uit haar mondhoek en trok een strakke lijn over haar kin.
De twee bewakers die haar armen vasthielden, verstevigden instinctief hun greep, alsof ze vreesden dat ze op de grond zou vallen. Maar ze bleef rechtop staan, met haar schouders naar achteren getrokken en haar knieën strak, om hem de voldoening van haar instorting te ontzeggen.
„Durf jij mij uit te dagen?“ brulde Boris, terwijl zijn stem opsteeg naar het gewelfde plafond en terugkaatste als een woedende echo. „Durf jij 'nee' tegen mij te zeggen?“
Mura keek langzaam en zonder haast omhoog, alsof elke beweging een bewuste keuze was. Ze huilde niet, hoewel haar ogen brandden. Ze trilde niet, hoewel haar armen wreed op haar rug werden gedraaid.
Ze keek hem recht aan, gehuld in een stilte die zo koppig was dat het aan opstandigheid grensde. En die stilte maakte hem woedender dan enig protest of smeekbede ooit had kunnen doen.
„Spreek!“ barstte hij uit, terwijl hij haar kin vastgreep en erin kneep tot het bloed over zijn vingers stroomde. „Ben je vergeten wie jou heeft opgevoed? Ben je vergeten dat je alleen ademt omdat ik dat heb toegestaan?“
Mura ging zo recht mogelijk staan, ondanks de kloppende pijn in haar wang en de bewakers die haar armen naar achteren duwden, en in haar ogen was geen enkel spoor van onderdanigheid te zien — alleen een koude, woordeloze vastberadenheid. „Ik ben niets vergeten,“ zei ze rustig en duidelijk, zonder weg te kijken.
De volgende klap kwam bijna onmiddellijk — harder dan de eerste — en haar hoofd sloeg opnieuw opzij. Haar lip scheurde dit keer helemaal open, en het bloed vulde haar mond zo snel dat ze het op de vloer moest uitspugen, recht voor zijn voeten.
Een ongemakkelijk gemompel ging door de zaal, maar niemand durfde in te grijpen. Lord Boris stond even roerloos stil. Toen werden zijn ogen — koud en met een vuilgrijze tint — nog donkerder, alsof haar stilte hem dieper beledigde dan enige daad van verzet had kunnen doen.
„Als je niet akkoord gaat, ben je dood voor mij, Mura,“ zei hij nadrukkelijk, en hij stapte zo dichtbij dat ze zijn adem op haar gezicht kon voelen. „Dood. Je zult geen naam hebben, geen rang, geen familie. Je zult helemaal niets hebben.“
Familie. Wat een vreemd woord voor Mura, die de betekenis ervan nooit echt had gekend. Zolang ze zich kon herinneren, was haar enige familie het monster dat nu voor haar stond en haar zonder aarzeling sloeg.
Haar vader was gestorven voordat ze werd geboren, gesneuveld op een slagveld in een oorlog die hem geen roem of overwinning bracht — en slechts een jonge, zwangere weduwe achterliet, alleen gelaten in een wereld die zwakte niet vergaf.
Haar moeder, kwetsbaar en bang, had de beste vriend van haar man vertrouwd toen hij zwoer hen te beschermen en te zorgen voor het kind dat ze droeg. Uit angst — en misschien ook uit machteloosheid — accepteerde ze hem als haar nieuwe echtgenoot, zonder ook maar te vermoeden welk leven haar te wachten stond.
In het begin speelde Boris de beschermer, maar al snel liet hij zijn ware aard zien, en het huis dat een toevluchtsoord had moeten zijn, werd een gevangenis. Mura's moeder werd bijna elk jaar zwanger, en toch bleef geen enkel kind in leven om het daglicht te zien.
Zijn vele klappen en woedeaanvallen veroorzaakten miskraam na miskraam, totdat haar zwakke lichaam het op een nacht niet meer aankon, en ze stierf naast de baby die misschien wel de enige was die ontsnapte aan een leven vol kwelling aan zijn zijde.
Mura bleef alleen achter op de wereld, weerloos tegenover de beul die haar stiefvader was. Toch was ze als kind bijna onzichtbaar voor hem, want in zijn ogen had ze geen enkele waarde. Ze groeide voornamelijk op tussen het personeel van het kasteel, in leven gehouden door het medelijden van koks, bedienden en oude soldaten die haar stiekem een stuk brood, een vriendelijk woord of een zwaardere mantel in de winter toestopten.
De jaren verstreken waarin Boris nauwelijks een blik op haar wierp. Pas toen ze een volwassen vrouw werd — toen haar schoonheid de aandacht begon te trekken en hij besefte dat ze als ruilmiddel kon dienen — herinnerde hij zich dat ze bestond. Vanaf dat moment was Mura niet langer een schaduw die door de gangen zwierf, maar een waardevol speelstuk in een spel dat hij al lang aan het voorbereiden was.
Boris begon voor haar heen en weer te ijsberen met grote, onrustige passen, en maakte felle gebaren terwijl hij sprak, als een man die zijn plannen al in werking zag treden. „Lord Dimitri van Avaran heeft een vrouw nodig,“ ging hij met stemverheffing verder. „Zeven zonen en een vrouw gestorven in slechts een paar dagen door de vervloekte Rode Koorts, en niet één van hen heeft ook maar een kleinkind achtergelaten. Weet je wat dat betekent? Het betekent dat hij wanhopig op zoek is naar een erfgenaam — en hij zou er alles voor geven om er één te krijgen. Hij heeft goud, hij heeft legers, hij heeft uitpuilende graanschuren en land zover het oog reikt.“
De Rode Koorts was een nachtmerrie geweest voor het hele Noorden — een ziekte die begon met hevige koorts en rode vlekken op de huid, oversloeg in ijlen, en meestal binnen enkele dagen eindigde in de dood, waarna er lege dorpen achterbleven en families in één zucht werden weggevaagd.
„Hij is oud, ja,“ zei Boris met een scheve glimlach, „maar hij is nog steeds in staat tot dingen. En hij heeft nog steeds verlangens. En hij wil jou — omdat je jong, mooi en gezond genoeg bent om hem een kind te schenken.“ Zijn blik gleed schaamteloos over haar lichaam, en Mura voelde haar kaken op elkaar klemmen, maar ze bewoog niet.
„Jij zult hem een kind geven, en wanneer dat kind wordt geboren, zal alles wat van hem is, op de een of andere manier naar mij toe komen.“
Daar was het dan: de waarheid. Dit was niet slechts een bondgenootschap of een simpel verstandshuwelijk om een domein veilig te stellen of nog wat graanschuren te vullen. Het was zijn oude droom — hardnekkig, bijna koortsachtig — een droom die hij al bij zich droeg sinds hij jong en ambitieus was.
Boris had al gedroomd van Drakovia sinds de jaren dat hij met trots zijn pantser droeg en geloofde dat de wereld met zwaard en vuur veroverd kon worden. Hij droomde van toegang tot de zee, van open havens waar schepen zwaar van de specerijen en het goud zonder angst konden aanmeren; van bergen rijk aan ijzer en zilver die een heel leger konden bevoorraden; van eindeloze bossen en diepe rivieren die door het land sneden. Maar bovenal droomde hij van die vlaktes — donkere, vruchtbare aarde die een eindeloze overvloed opleverde en van Drakovia een rijk maakte dat door iedereen werd begeerd.
„Dit huwelijk is een strategisch bondgenootschap,“ zei hij nu kalmer, terwijl hij weer dicht bij Mura ging staan alsof hij iets eenvoudigs en redelijks uitlegde. „Jij zult Dimitri een kind schenken, en daarna lossen de zaken zichzelf wel op. Oude mannen sterven. Ongelukken gebeuren. En ik weet hoe ik ervoor moet zorgen dat bepaalde dingen op het juiste moment plaatsvinden. Je zult terugkeren onder mijn voogdij, en als het nodig is, laat ik je opnieuw trouwen waar mijn belangen dat ook eisen.“
Zijn ogen rustten op haar met een verstikkende intensiteit — niet zoals men naar een dochter kijkt, maar zoals men een zorgvuldig afgewogen bezit beoordeelt. „Jij bent veel te waardevol om te verspillen.“
Op dat moment begreep Mura — met een pijnlijke, scherpe helderheid — dat ze nooit een dochter voor hem was geweest. Ze was altijd slechts iets geweest om te gebruiken wanneer de noodzaak zich aandiende: een ruilmiddel, een stuk op zijn spelbord, een zwaard dat alleen uit de schede werd getrokken wanneer het zijn doel diende.
„Zeg ja,“ fluisterde hij, en hij leunde zo dichtbij dat zijn adem haar gezicht raakte en de geur van wijn zich mengde met die van bloed. „Of ik zweer dat je voor zonsondergang ophoudt te bestaan, en niemand zich zal herinneren dat je hier ooit bent geweest.“
De bewakers pakten haar armen weer steviger vast, waardoor er een pijnscheut omhoog schoot naar haar schouders, maar haar geest bleef helder. Terwijl hij naar haar staarde, wachtend op onderwerping, was Mura in stilte al aan het rekenen en woog ze elke mogelijkheid af met koude helderheid.
Als ze akkoord ging, zou ze blijven leven. En als ze leefde, was er nog steeds een kans om te ontsnappen — zelfs als dat betekende dat ze haar titel, haar rijkdom en alles waarvan haar was geleerd dat het haar definieerde, moest opgeven. Ze zou ontsnappen. Beter vrij en met niets, dan voor altijd vastzitten in het huis waar ze was grootgebracht als een wezen in een kooi.
Zonder haast likte ze het bloed van haar lippen en keek ze hem recht in de ogen. „Ja,“ zei ze, en haar stem was zo koud dat zelfs Boris kort van verwarring met zijn ogen knipperde.
„Harder,“ eiste hij ontevreden.
„Ja, vader,“ herhaalde ze stevig.
Een tevreden glimlach verscheen op zijn lippen, en dat koude licht kwam terug in zijn ogen — de blik van een man die dacht dat hij had gewonnen. „Dat is beter. En je zult opgewekt zijn,“ voegde hij eraan toe. „Dimitri moet geloven dat hij begeerd wordt, en niet dat hij een bruid met geweld neemt.“
Mura bleef hem zonder te knipperen aankijken. „Ik zal de rol spelen,“ zei ze kalm, want ze wist dat overleven soms begint met een goed gespeelde rol.
Toen boog ze iets naar voren en spuugde ze, met haar bloedende lip, zonder enige aarzeling recht in zijn gezicht. „Op een dag zal ik je doden,“ voegde ze eraan toe.
En de woorden klonken niet als een dreigement dat in woede was uitgesproken — ze klonken als een belofte.
De zaal viel stil, en zelfs de vuren in de haarden leken zachter te knetteren. Boris barstte uit in gelach — een zwaar, minachtend geluid. „Als je lang genoeg leeft,“ antwoordde hij, er zeker van dat de tijd zelf aan zijn kant stond.
Hij wreef tevreden in zijn handen. „Je vertrekt bij zonsopgang,“ zei hij kortaf.
***
Bij zonsopgang, toen de nevel nog langs de muren van het fort trok en de paarden nog maar net de koude damp uit hun neusgaten schudden, vertrok de karavaan naar Avaran. De wielen van de wagens schuurden over de vochtige stenen en brachten haar weg van de plek waar ze was opgegroeid.
Mura keek niet om.
Ze wist dat achter haar de muren stonden die zowel haar thuis als haar gevangenis waren geweest, maar ze weigerde om ook maar één sprankje zwakte in haar ziel toe te laten.
Onder haar zware mantel waren haar vingers zo strak samengebald dat haar nagels in haar handpalmen drongen. Ze voelde de pijn niet.
Haar hele lichaam werd gestuurd door de koude vastberadenheid die haar rug recht hield. Ze huilde niet, en dat was ze ook niet van plan.
Tranen zouden niet terugbrengen wat ze had verloren, en zouden haar lot evenmin veranderen. De belofte die ze had gedaan, brandde heviger in haar dan welke Rode Koorts dan ook, en dieper dan welke wond.
Die gedachte hield haar geest helder. Ze zou ontsnappen — ongeacht hoe lang het duurde, ongeacht wat ze tot die tijd moest doorstaan.
En op een dag, wanneer niemand het verwachtte, zou Velmora branden. En dat vuur zou zich niet alleen beperken tot de stenen muren.
Het zou zich richten op elk onrecht dat haar in de schaduw had grootgebracht.
