Een ander soort Shakespeare-romance
Auteur
J.A.M.
Lezers
56.2K
Hoofdstukken
33
“Trek je shirt uit,” zegt Theo. “Om medische redenen.” 😇 Want niets schreeuwt zozeer om zelfbeheersing als het hechten van de wond van de man die vroeger met je crush flirtte.
Theo probeert normaal te doen. Hij probeert naar de les te gaan, koffie te drinken en te doen alsof de vernedering in het café nooit heeft plaatsgevonden. Dan, om 02:00 uur ’s nachts, gaat zijn deurbel en staat Hamlet aan de andere kant met een bebloede wenkbrauw en een koppig: “Ik ga niet naar het ziekenhuis.” Dus sleept Theo hem toch maar naar binnen, speelt hij voor onwillige verpleger en houdt hij zichzelf voor dat hij het juiste doet. Behalve dan dat Hamlet zijn appartement schoonmaakt alsof hij er woont, kookt alsof hij auditie doet voor de rol van Echtgenoot, en rondwandelt in Theo’s ondergoed alsof dat een heel normale dinsdag is. Theo zou hem eruit moeten schoppen. Hij schopt hem er niet uit. Jij daarentegen zult in je kussen liggen gillen. Theo’s vingers smeren zalf over blauwe plekken die hij niet had mogen zien, Hamlet maakt een geluid dat hij absoluut niet had mogen maken, en dan gaat de telefoon... en Theo neemt op. “Is dit de jongen die op straat werkt?” lalt een man.
Hoofdstuk 1: Liefdesverdriet in het café
THEO
„Luister naar me, allebei, ik vind jullie niet leuk. Niet op die manier. Geen van beiden. Jezus, serieus, ik ben het zat om vast te zitten in dit zieke spelletje dat jullie hebben bedacht. Hou er gewoon mee op, oké? Ik ben er echt klaar mee.“
Elk woord dat ze zegt, voelt als een stomp in mijn maag, alsof alles waar ik het afgelopen jaar voor heb gewerkt, recht voor mijn neus instort en ik niets kan doen om het te stoppen.
Ik pers er een lach uit en probeer de sfeer wat losser te maken. „Hé, waar komt dit vandaan, Mona? Spelletje? Waar heb je het over?“
„Je weet precies waar ik het over heb, Theo.“
Ik kijk naar rechts en zie dat die klootzak, Hamlet, voor de verandering eens stil is. Zijn ogen zijn op de tafel gericht, wat raar is, aangezien hij zich er normaal gesproken altijd mee bemoeit als ik iets tegen Mona zeg.
Ik weet dat het een slecht idee is, maar ik doe het toch. Ik doe alsof ik het niet begrijp.
„Het spijt me, Mona, ik weet echt niet wat je bedoelt. Ik dacht dat we gewoon gezellig samen waren, net als altijd.“
„Wil je dat ik een bitch ben? Ik kan een bitch zijn.“ Ze leunt achterover in haar stoel en kruist haar armen. „Ik weet niet hoe slim je denkt te zijn, Theo Montague, maar je bent veel makkelijker te doorzien dan je denkt.“
Ze kijkt me met boze ogen aan, en ik zweer dat haar blik een gat recht door mijn borst kan branden. Zelfs op haar donkere huid kan ik de rode woede over haar wangen zien trekken.
„Ik probeerde subtiel maar duidelijk te zijn dat ik nu geen intentie had om te daten. En jij zei dat je dat zou accepteren, en toch bleef je flirterig doen. Zelfs als ik zou willen daten, zou jij niet een van mijn keuzes zijn. Ten eerste ben je echt veel te kort voor mij.“
De stille klootzak vertoont eindelijk een teken van leven wanneer hij grinnikt om de belediging.
„Geen idee waarom jij lacht, grapjas,“ zegt Mona, terwijl ze met haar vinger naar Hamlet wijst.
Zijn grijns verdwijnt onmiddellijk.
„Ik was net zo duidelijk tegen jou. Toch ging je maar mee in Theo's zielige pogingen om te flirten. Zodat je niet te veel van jezelf gaat denken: ik zou ook niet met jou daten. In tegenstelling tot Theo ben jij zowat een reus, maar je bent zo mager dat ik je waarschijnlijk doormidden zou breken als ik je aanraakte.“
Ze pakt haar tas en schuift haar stoel naar achteren, weg van de tafel.
„Praat alsjeblieft niet meer met me op school, Theo.“ Ze verlegt haar boze blik naar Hamlet. „En als je me ergens ziet, Hamlet, laat me dan gewoon met rust.“
Ze pakt haar telefoon en loopt naar de deur. Ze stopt even, en ik houd mijn adem in als ze zich omdraait, in de hoop dat ze misschien van gedachten verandert.
„Misschien, aangezien jullie allebei zo geil zijn, kunnen jullie elkaar proberen te neuken,“ snauwt ze met een sarcastische glimlach. „Wie weet? Misschien leren jullie nog iets over jezelf.“
De enige redding die ik in deze hele puinhoop zie, is dat het café leeg is, op ons en de nieuwe medewerker na, die het te druk heeft met het maken van onze drankjes om zich ook maar iets van ons gesprek aan te trekken.
Ik zou Mona verrassen met de bioscoopkaartjes die ik al gekocht had, maar dat gaat nu absoluut niet meer gebeuren. Dus pak ik mijn telefoon en stuur een bericht naar mijn collega, om te vertellen dat ik haar late dienst vandaag wel kan overnemen.
Wanneer ik mijn telefoon wegstop, besef ik dat ik niet alleen aan tafel zit.
Ik laat een lange, geïrriteerde zucht ontsnappen als ik naar de klootzak kijk. „Wat the fuck doe jij hier nog?“
Hamlet kijkt op van de tafel. Zijn intense oceaanblauwe ogen kijken me aan door zijn donkerblonde pony, en als blikken konden doden, was ik nu dood.
„Dit is een café, ik wacht op mijn drankje.“ Hij klikt met zijn tong en kijkt me vals lachend aan. „Wat doe jij hier nog, shortcake?“
„Ik mag zitten waar ik verdomme wil, klootzak. Het is tenslotte niet mijn schuld dat Mona wegging, het is jouw schuld.“ Ik laat een bittere lach horen. „Ik bedoel, kijk in godsnaam naar jezelf. Je komt hier in je oude, versleten kleren, stinkt naar een vieze asbak en ziet eruit als een verdomde dakloze vampier, en jij verwacht het meisje te krijgen?“
Ik weet dat ik hard uithaal omdat ik gekwetst ben, maar Mona was aardig. Ze maakte me aan het lachen en was knap. Dat was het soort meisje waar ik volgens mijn moeder mee moest eindigen, zodat ik een gelukkig leven kon leiden. Het was heel lang geleden dat ik iemand had ontmoet die aan alle drie de eisen voldeed.
„We hebben veel lessen samen, wat nu echt fucking ongemakkelijk gaat worden. Eerlijk gezegd was zij de belangrijkste reden dat ik door veel van die lessen heen fietste. Ze is ontzettend slim, en dat is nu allemaal verpest omdat jij echt dacht dat je hier een kans maakte.“
De lach die uit me komt, is venijnig. Ik kijk weg van Hamlet, onzeker waarom ik zo van streek ben.
„Als je gewoon wilde neuken, had je naar een hoer op de hoek kunnen gaan en daarvoor betalen,“ sis ik. „Aangezien er geen enkele kans is dat er ooit iemand voor jou zou betalen.“
Er vallen een paar seconden stilte tussen ons en als ik weer opkijk, zie ik dat Hamlets ogen vol tranen staan. Mijn hart zinkt in mijn schoenen. Ik sta op het punt om me te verontschuldigen, wanneer hij zijn stoel naar achteren schuift en me strak aankijkt, zijn handen tot vuisten gebald langs zijn zij.
Vanaf mijn zitplaats lijkt Hamlet veel groter dan normaal. Ik ben me er volledig van bewust dat, hoe mager hij ook is, als hij me in elkaar wil slaan, hij dat zou kunnen.
Ik zet me schrap voor een mogelijke fysieke confrontatie wanneer zijn vuisten zich ontspannen langs zijn zij en zijn gespannen lichaam in elkaar zakt. Zijn stem klinkt in zo'n pijnlijk gefluister dat het geluid ervan pijn doet in mijn hart.
„Waarom ben je zo'n fucking klootzak?“
Zonder op een antwoord te wachten doet Hamlet twee stappen achteruit en kijkt me alleen maar aan. Er gaat een onverklaarbare blik door zijn ogen voordat hij zich omdraait en vertrekt.
Alleen in het café probeer ik wijs te worden uit alles wat er zojuist is gebeurd. Mona die ons dumpte, ik die Hamlet als een figuurlijke bokszak gebruikte, en Hamlets ogen aan het einde. Het is nog veel te vroeg op de dag voor dit alles.
„Latte voor Theo?“
Bij het geluid van de barista sta ik op en pak ik mijn tas, aangezien het toch geen zin heeft om hier te blijven.
Terwijl de nieuwe jongen me mijn drankje overhandigt, flapt hij eruit: „Sorry dat het zo lang duurde. Ik zou vandaag eigenlijk een trainer bij me hebben, maar ze is ziek of zoiets, en ik heb nog nooit in mijn leven zo'n stomme koffie gemaakt. Ik heb echt geen idee waar alles staat.“
GOOD GOD
. „Het geeft niet,“ zeg ik, en ik geef hem mijn allerbeste charmante nepglimlach, waar ik inmiddels een expert in ben geworden. „Het ziet er goed uit. Mag ik het in een meeneembeker?“
De jongen knikt, en zijn ogen stralen bij mijn compliment.
„De volgende keer dat je langskomt, kan ik je wel korting geven,“ zegt hij, terwijl hij mijn drankje teruggeeft.
„Dat zou fijn zijn.“
Hij kijkt even achter me, voordat hij me een suikerachtig gedrocht overhandigt waar Hamlets naam op is gekrabbeld. „Is je... vriend even naar buiten gegaan?“
Vriend? Van alle woorden in de Engelse taal, is dat wel het laatste woord dat ik ooit zou gebruiken om Hamlet te beschrijven.
„Ik kan het wel naar hem toe brengen,“ lieg ik.
De jongen glimlacht weer, schuift naar voren over de toonbank en likt over zijn roze lippen. Ik zie de glans erop, vraag me af of er een smaakje aan zit, en verjaag dan die belachelijke gedachte.
„Nou, ik hoop dat je een fijne dag hebt, Theo.“
„Bedankt,“ zeg ik, om de een of andere reden ineens verlegen.
Ik pak Hamlets suikerachtige gedrocht aan en verlaat het café.
Buiten brengen de geluiden van de stad en de felle zon me even van de wijs, en ik wou dat ik mezelf een schouderklopje kon geven omdat ik eraan had gedacht om vandaag mijn zonnebril mee te nemen.
Zoals verwacht is Hamlet nergens te bekennen.
Ik neem een slok van de latte en ontdek dat hij op zijn best lauwwarm is. De nieuwe jongen heeft mijn drankje duidelijk eerst gemaakt, voordat hij probeerde om Hamlets Frankenstein-drankje te bouwen. Ik sla mijn koffie achterover, gooi de beker weg en begin aan mijn tocht naar huis, waarbij ik besluit om Hamlets favoriete drankje toch maar te proeven.
Het blijkt inderdaad net zo ontzettend zoet te zijn als ik dacht. Toch geniet ik van de karamelsmaak en de slagroom, al betwijfel ik of ik ooit zoveel geld zou uitgeven aan zo'n duur drankje voor mezelf.
Nog voordat ik halverwege ben met Hamlets drankje, daagt het besef bij me dat Hamlet gelijk had. Ik ben een fucking klootzak.
***
Het gerinkel maakt me met een schok wakker. De donkere kamer brengt me in de war en ik zoek blindelings naar mijn mobiel om de tijd te bekijken. 2:11 uur 's nachts.
Droom ik?
Het gerinkel klinkt opnieuw, afkomstig van de intercom in de woonkamer. Met een reeks scheldwoorden waar een zeeman van zou blozen, trek ik de warme dekens weg, stamp naar de intercom en vloek op de kou in het appartement.
„Wie de fuck is dit?“ vraag ik, terwijl ik de spreekknop omschakel naar de luisterknop.
„Ik ben het. Hamlet.“
Hamlet? Hoe weet hij überhaupt waar ik woon? Wat doet hij hier in godsnaam?
„Ben je fucking gek? Ben je me naar huis gevolgd?“ Ik wacht op antwoord, maar er komt niets. „Wat the fuck wil je? Heb je wel gezien hoe laat het is?“
Het blijft stil, maar ik weet dat de intercom werkt. Ik kan de huilende wind van buiten door de luidspreker horen waaien.
„Ik weet het, het is laat. Het spijt me daarvoor.“
Ik hoor hoe zijn tanden op elkaar klapperen.
„Ik wist niet waar ik anders naartoe moest.“
„Niet hierheen,“ kaats ik direct terug. „Het is fucking laat en ik heb morgenochtend les. Wat het ook is, je komt maar terug op een normale tijd.“
Ik weet niet eens waarom ik voorstelde dat hij terug zou komen, want ik laat hem echt nooit van mijn leven binnen. Ik ga terug naar bed en duik in de warme, gezellige dekens.
Blijkbaar had ik het nieuws over de strenge vorst van vannacht gemist en mijn kleine kachel was al opgeborgen, dus had ik alle dekens die ik kon vinden op mijn bed gestapeld.
Ik ril en sla mijn armen om me heen. Hoe heeft die gekke klootzak eigenlijk uitgevogeld waar ik woon?
Het is nu iets meer dan een week geleden sinds het incident in het café en Mona en ik negeren elkaar in de les. Ik kan die ongemakkelijke sfeer wel overleven, maar dat betekent niet dat ik Hamlet überhaupt wil zien, en al helemaal niet in mijn eigen huis.
Ik woel en draai, niet in staat om lekker te liggen of warm te worden terwijl ik blijf denken aan Hamlet, daar buiten in de kou. Ik kijk opnieuw op mijn mobiel. 2:28 uur 's nachts.
Ik ga morgen echt een klootdag hebben op school. Ik weet het gewoon.
De weer-app op mijn scherm geeft aan dat het min vijf graden is buiten.
Ik hoop dat hij naar huis is gegaan, want zelfs al is hij een klootzak, deze kou kan dodelijk zijn. Ik geloof niet dat hij een jas of zoiets had.
Ik kreun, wanneer die knagende gedachte me toch weer uit bed en terug naar de intercom trekt.
„Ben je daar nog?“
De huilende wind klinkt nog steeds, maar een trillende stem geeft eindelijk antwoord. „Ik ben er nog.“
„In godsnaam,“ grom ik. „Kom naar binnen. Wat is er toch mis met jou?“
Ik houd de knop van de voordeur vijf seconden ingedrukt, voordat ik naar de badkamer haast en een badjas aantrek. Het is niet warm, maar beter dan niets. Ik haast me terug naar de deur en wacht op een klopje.
Er zijn vijf minuten verstreken en ik sta nog steeds te wachten, hoewel het niet meer dan twee of drie minuten zou moeten duren om bij mijn deur te komen. Ik sta op het punt om weer naar bed te gaan, wanneer er een heel zacht klopje aan de andere kant klinkt.
Ik haal de veiligheidsketting eraf, klaar om de hel te ontketenen, maar elke hatelijke opmerking sterft in mijn mond af wanneer ik word begroet door het bebloede gezicht van Hamlet.
Hamlets tanden klapperen terwijl hij me een zwakke glimlach geeft en zegt: „Hallo daar, shortcake.“
