Een Weg Naar Huis Vinden
Auteur
Cosmic Chaos
Lezers
16.0K
Hoofdstukken
16
Brea verhuist naar een nieuwe stad in de hoop op een frisse start, maar ontdekt al snel dat haar buurt volledig in handen is van een motorclub. De leden zijn vriendelijk, maar haar buurman Gage is afstandelijk, broeierig en alles wat ze had verwacht — misschien zelfs erger. In een vurige botsing van persoonlijkheden vliegen de vonken tussen hen over, en Brea beseft al snel dat er meer achter de man schuilt dan je op het eerste gezicht zou zeggen.
Terwijl problemen met een ex, geheimen en gevaar op de loer liggen, balanceert hun band op de dunne lijn tussen liefde en haat. Kunnen ze vechten voor een kans op iets echts, of zullen hun verledens hen beiden in stukken achterlaten?
Hoofdstuk 1: Een Bericht Van Gage
BREA
Dit kan niet kloppen... Nee, er is een fout gemaakt. Er moet een fout zijn. Ik controleer het adres op de GPS en daarna het adres in de e-mail van de makelaar voor de tiende keer. Maar nee... er is geen fout.
Mijn naam is Brea, ik ben zesentwintig jaar oud. Drie weken geleden betrapte ik mijn verloofde toen hij vreemdging op het liefdadigheidsfeest van zijn moeder. Nu zit ik in mijn SUV voor een klein, vervallen huisje in een stad waar ik nog nooit ben geweest. Ik vraag me af of ik helemaal gek ben geworden.
Ik heb serieus een huis gekocht in het midden van een klein stadje dat vol lijkt te zitten met motorrijders. Ik koos deze stad drie weken geleden op een kaart, zonder het ooit gezien te hebben. Het was namelijk goedkoop en ver weg van Evan. Het was ook het eerste huis dat ik zag toen ik zocht op „waar dan ook, behalve hier.“
Ik denk dat het omringd zijn door grote, brede mannen een leuke verandering is. Het is in ieder geval beter dan verstikt worden door mijn ex, Evan. Zelfs als ze op de motorrijders uit de serie Sons of Anarchy lijken, is hun slechte kant tenminste makkelijk te herkennen.
Bij Evan was zijn slechte kant heel goed verborgen. Hij deed alsof hij in me geïnteresseerd was. Hij gaf me stiekeme beledigingen en complimenten die eigenlijk heel gemeen waren.
Ik had de signalen eerder moeten zien. Maar ik had blijkbaar zo veel behoefte aan menselijk contact dat ik blind was... echt heel blind. Ik heb het twee jaar lang volgehouden. Alle emotionele schade werd weggestopt, totdat er uiteindelijk gewoon te veel was om te verbergen.
De avond van het liefdadigheidsfeest van zijn moeder was voor mij de druppel.
Evan had me weer eens alleen gelaten in een zaal vol met vreemden. Maar deze keer besloot ik dat ik klaar was met wachten. Ik ging hem zoeken om te vertellen dat ik wegging... en ik heb hem zeker gevonden.
Evan was zijn zielige lul in een graatmagere blondine aan het neuken in de verdomde voorraadkast.
Eerlijk gezegd was ik er misschien nooit achter gekomen als ze niet zo luidruchtig waren geweest. Het overdreven gekreun van het meisje deed me denken aan het laatste orgasme dat ik voor Evan had gefaket. Ik ril bij de gedachte daaraan.
Ik moet me echt laten testen op soa's. Ik had weg kunnen lopen en hem zijn gang kunnen laten gaan. Maar hij had me wel mooi achtergelaten in een kamer vol met onbekenden, zodat hij vreemd kon gaan met een meisje dat niet eens deed alsof ze het lekker vond... niet echt in ieder geval.
„Ik heb betere neporgasmes gehoord in slechte porno. Het verbaast me niet dat ze zo weinig moeite doet, aangezien je haar neukt in een voorraadkast alsof ze een vies geheimpje is. Maak je geen zorgen, schatje, je mag hem houden.“
Ik was trots op mezelf. Geshockeerd, maar wel trots. Ik liep naar de grote zaal waar het feest werd gehouden. Ik pakte mijn tasje van de tafel en liep daarna naar de uitgang.
Het had me niet moeten verbazen dat Evan me vond voordat ik naar buiten kon stappen.
„Waar de fuck denk je dat je naartoe gaat?“ Ik gaf hem mijn beste „ben je fucking serieus“-blik. Hij keek niet schuldig of spijtig, alleen maar boos.
„Ik ga weg. Dat zou toch duidelijk moeten zijn.“ Op dat moment ging alles naar de klote. Ik opende de deur om naar buiten te gaan. Toen voelde ik hoe hij mijn haar vastpakte en mijn hele lichaam hard naar achteren trok.
Hij smeet me tegen de muur. Maar terwijl hij me woedend aankeek, keek ik naar de grote groep mensen die zich achter hem verzamelde.
„Je gaat pas weg als ik zeg dat je mag gaan. En je zegt geen woord over wat je daarnet hebt gezien, begrepen?“ Oh, dit was geweldig. Hij had serieus geen idee dat iedereen kon meekijken.
„Bedoel je dat ik jou Olivia Dawson zag neuken in een voorraadkast?“ De hele groep snakte tegelijk naar adem. Hierdoor liet hij me meteen los, alsof ik in brand stond.
„Evan? Olivia? Willen jullie me vertellen wat hier in vredesnaam aan de hand is?!“ En dat was de man van Olivia. Ik had eigenlijk medelijden met de arme man. Maar ik gebruikte dat moment van afleiding om te ontsnappen. Ik liet Evan achter om zijn eigen troep op te ruimen. Dat gaf mij de tijd om langs ons appartement te gaan en mijn spullen in te pakken.
Ik schud de herinnering van me af. Ik richt mijn aandacht weer op het huis voor me. Het is klein, met maar twee slaapkamers. Maar het enige dat telt is dat het van mij is.
Ik had het geld van de erfenis van mijn oma gebruikt om het huis ongezien te kopen. Daarna had ik nog net genoeg geld over om een bed, ladekast, bank, tv en eettafel te bestellen.
Het geld op mijn spaarrekening is genoeg om drie of vier maanden rond te komen. Hopelijk is dat genoeg tijd om een baan te vinden. Anders moet ik aan de rekening komen die mijn ouders voor me hebben geopend. Ik wil hun geld liever niet aanraken als het niet absoluut nodig is.
Ik haal de sleutel uit het sleutelkastje met code naast de deur. Dan begin ik met het uitladen van mijn SUV. Die zit helemaal vol met dozen en boodschappentassen met huishoudelijke spullen en schoonmaakmiddelen.
Ik loop voor de derde keer op en neer als ik een man van de overkant aan zie komen lopen. Alles aan zijn uiterlijk schreeuwt „motorrijder.“
„Jij moet de nieuwe buurvrouw zijn! Mijn naam is Rex en ik woon aan de overkant. Kan ik je helpen met uitladen?“ Hij wijst naar de nog volle auto. Zijn warme bruine ogen en vriendelijke lach maken het onmogelijk om nee te zeggen.
Hij moet in de veertig zijn, maar door zijn lach lijkt hij een stuk jonger.
„Graag, dat zou geweldig zijn. Mijn naam is Brea.“ Ik steek mijn hand uit. Hij pakt hem vrolijk vast en geeft me een stevige, maar zachte handdruk.
„Leuk je te ontmoeten, Brea. Geef me een tel.“ Hij pakt een mobiele telefoon, typt iets op het scherm en stopt hem dan weer in zijn zak. „Ik heb versterking opgeroepen, gewoon een paar vrienden van me.“
Toen hij zei een paar vrienden, dacht ik aan twee of drie. Dus toen er zes gigantische motorrijders uit het huis ernaast kwamen lopen, viel mijn mond echt open van verbazing. Ik word aan iedereen voorgesteld. Rex wijst ze allemaal aan terwijl hij hun namen noemt.
Eerst is er Hammer, dan Cain, Colt, Linc en Digger. Als laatste komt de man waar mijn ogen het meest naartoe lijken te trekken: Gage.
Alle mannen zijn groot. Maar Gage is zeker een kop groter dan mijn lengte van één meter zestig. Hij heeft donkerblond haar, kille donkerblauwe ogen en een gespierd lichaam. Zijn strakke kaaklijn is bedekt met een stoppelbaard van een paar dagen oud.
Hij is ontzettend knap. Maar hij lijkt er totaal geen zin in te hebben om te helpen.
„Ik waardeer al jullie hulp enorm. Nu hoef ik alleen nog maar uit te pakken en te wachten tot de meubels aankomen. Dan kan ik alles in elkaar zetten!“ Ik spreek hen allemaal aan nadat we klaar zijn met het naar binnen dragen van mijn spullen.
„Nou, waarom kom je vanavond om zes uur niet langs bij mij? We houden een barbecue en alle buren zullen er zijn. Lekker eten en een kans om iedereen te leren kennen.“ Rex beweegt zijn wenkbrauwen omhoog en omlaag. Ik kan een glimlach om zijn grapje niet tegenhouden.
„Oké. Moet ik nog iets meenemen?“
„Nee hoor, alleen jezelf.“ Hij schudt zijn hoofd en geeft me een prachtige glimlach. Alle mannen nemen afscheid, behalve Gage. Daarna lopen ze terug naar waar ze vandaan kwamen.
Als ik weer binnen ben, besluit ik door mijn dozen te graven. Ik zoek geschikte kleding voor een barbecue met motorrijders. Ik heb echter geen flauw idee wat voor kledingstijl dat is. Daarna zoek ik een handdoek zodat ik kan douchen.
Uiteindelijk kies ik voor een zwarte spijkerbroek die perfect en strak om mijn dikke dijen en heupen zit. Daarbij trek ik een zwart, kort T-shirtje van een band aan.
Ik ben geen mager model. Mijn buik is zacht en niet strak. Maar ik hou van mijn lichaam... van elke kilo. Zelfs van de vijftien kilo extra die de doktoren me steeds willen laten afvallen.
Ik maak een vlecht in mijn haar. Daarna doe ik donkere oogmake-up op, zodat mijn zilvergrijze ogen goed opvallen. Ik kijk nog één keer in de spiegel, trek mijn zwarte Converse aan en loop stipt om zes uur de deur uit.
De achtertuin van Rex is overvol. Iedereen hier ziet er precies zo uit als je verwacht van een motorrijder. Ik heb nog nooit zo veel leer en spijkerstof in één kleine ruimte gezien.
Ik zie Rex al snel staan, maar het is lastig om bij hem te komen. Ik trek ook zeker veel bekijks. Uiteindelijk kom ik dichtbij genoeg zodat hij me ziet. Gelukkig loopt hij naar me toe, zodat ik me niet verder door de menigte hoef te vechten.
„Ik ben blij dat je bent gekomen! Kom mee, ik wil je voorstellen aan mijn vrouw.“ Hij legt een hand op mijn rug. Hij leidt me door de menigte die voor hem aan de kant gaat alsof hij de koning is.
Hij neemt me mee naar een tafel waar een groepje vrouwen zit. De meesten van hen zien er net zo stoer en intimiderend uit als de mannen hier.
„Wie heb je daar, Rex?“ vraagt één van de meiden met een opgetrokken wenkbrauw. Ze draagt een leren hesje dat bijna hetzelfde is als wat de mannen dragen.
„Foxy, dit is de nieuwe buurvrouw van de overkant, Brea. Brea, dit is mijn vrouw, Foxy. En dit zijn Lee, Tina, Trish, Nix, Penny en Quinn.“ Ik zeg beleefd „hallo.“ Ik word wat zenuwachtig als hij zegt dat hij zo weer terug is.
„Dus, jij bent degene die in het huis tussen Gage en Logan is komen wonen. Hoe bevalt het hier tot nu toe?“ vraagt Foxy met een vriendelijke glimlach.
„Nou, ik ben hier nog geen twaalf uur, maar ik leef nog steeds. Mijn huis staat ook nog, dus tot nu toe is het best oké, denk ik.“ Ze gooit haar hoofd naar achteren en lacht hardop. Daardoor moet ik zelf ook meteen glimlachen.
„Om het even duidelijk te maken: blijf uit de buurt van Gage. Ik zag wel hoe je naar hem keek toen ze je spullen verhuisden.“ De vrouw, ik denk dat ze Nix heet, praat op een kille en bezitterige toon. Het irriteert me meteen.
„Ach, hou op. Je weet best dat je niets over hem te zeggen hebt, Nix. Je bent alleen maar kwaad omdat hij je heeft afgewezen... alweer.“ Foxy antwoordt op een geïrriteerde toon die perfect bij mijn bui past. Maar mijn mond lijkt ineens voor zichzelf te beginnen.
„Bezitterig en een stalker, wat een charmante eigenschappen. Het is een wonder dat hij je deur niet intrapt en aan je voeten ligt.“ Alle vrouwen barsten in lachen uit... allemaal behalve Nix.
„Ik ga je niet nog een keer waarschuwen.“ Ze klinkt nu erg dreigend, maar ik rol toch met mijn ogen naar haar.
„Natuurlijk, begrepen. Uit de buurt blijven van de man die blijkbaar geen interesse in jou heeft, en duidelijk geen interesse in mij heeft. Heb je nog andere zinloze eisen? Het zou fijn zijn om te weten hoeveel van jouw belachelijke regels ik nog moet breken.“
Foxy bedekt haar mond terwijl ze oncharmant in de lach snuift. Maar dan worden haar ogen groot, en ik weet al waarom. Hij is er... en hij is dichtbij genoeg om elk woord te horen. Maar dat houdt me niet tegen.
„Als je bij hem in de buurt komt, zweer ik dat je er spijt van krijgt.“ Het is duidelijk dat ze niet weet dat hij daar staat. Ze weet ook niet dat een groot deel van de groep nu toekijkt. Misschien moet ik haar eens aan Evan voorstellen?
„Schatje, er zijn maar weinig dingen in mijn leven waar ik spijt van heb. Maar jou ontmoeten is er daar snel één van aan het worden. Vertel me, zit er ergens een mute-knop op jou? Je begint me namelijk eerlijk gezegd te vervelen met je neppe bedreigingen en loze beloftes.“
Lee, Trish, Tina en Penny kijken nu net zo geschokt en geamuseerd als Foxy. Maar het maakt me niet uit dat hij meeluistert, want deze bitch is ermee begonnen!
„Ik zweer het bij God...“ Mijn telefoon gaat over in mijn zak. Ik steek mijn hand op om de vrouw de mond te snoeren. Ik zou blij zijn met de afleiding... als ik niet de naam van Evan op het scherm had zien staan. Ik weet dat hij gewoon blijft bellen als ik niet opneem. Dus besluit ik het meteen af te handelen.
„Wat de fuck wil je?“
„Brea, is dat een manier om te praten tegen de man met wie je gaat trouwen?“
„Holy fuck, heb je je hoofd soms gestoten in die voorraadkast? Ten eerste heb je me nooit ten huwelijk gevraagd. Ten tweede lijk je een heel belangrijk detail te zijn vergeten. Je was die bitch aan het neuken in de voorraadkast, terwijl ik jouw moeder moest bezighouden.
„Ten derde had ik je gewaarschuwd. Als je ooit je handen op me zou leggen, zou ik direct bij je weggaan. Na dit alles, waarom denk je in godsnaam dat je iets meer voor me bent dan een fucking grote fout?“
Ik sta op en loop weg van de tafel. Ik neem wat afstand van de mensen die gewoon van hun avond proberen te genieten.
„Ik begrijp het, je bent boos, maar hier komen we wel doorheen.“
„Jezus, je bent echt knettergek, weet je dat?“
„Brea, ik vergeef je dat je bent weggelopen. Kom nu naar huis, zodat we dit kunnen oplossen.“
„Ehm... nee bedankt. Ik zou liever, helemaal nuchter, mijn fucking tanden eruit trekken en spoelen met accuzuur dan teruggaan naar jou.“
„Je gedraagt je kinderachtig, Brea. Sleep je reet nu naar huis.“
„Vertel me alsjeblieft niet dat je me serieus bevelen probeert te geven, nadat jij bent vreemdgegaan. Zelfs jij kunt niet zo dom zijn, Evan.“
„Je begint me nu echt kwaad te maken.“
„Nou, welkom bij de club, Evan. Ik ben nog nooit zo boos geweest, en dat is jouw fucking schuld!“
„Je hebt drie dagen, Brea. Als je dan niet terug in ons huis bent, kom ik je halen. En als het zover moet komen, ga je er spijt van krijgen dat je me kwaad hebt gemaakt.“
„Ugh, waarom blijft iedereen me bedreigen? Het enige waar ik bang voor ben, Evan, is de gedachte dat ik nog een orgasme voor jou zou moeten faken. Dus pak je dreigementen en je kleine-lul-energie en fuck off!“
Ik hang op en zet mijn telefoon uit voordat hij me kan terugbellen. Dan wil ik me omdraaien naar de groep motorrijders, die veel stiller zijn geworden dan ik dacht. Maar voordat ik dat kan doen, voel ik een hand op mijn schouder.
„Kom mee, we gaan even wandelen.“ De stem van Rex is zachter dan ik dacht dat hij kon klinken. En ik ga echt geen nee tegen hem zeggen, zeker niet nu de tranen in mijn ogen prikken. Hij leidt me verder naar achteren. Achter zijn huis, waar het bos begint, stopt hij op een veilige afstand van de menigte.
„Sorry dat ik... nou ja, dat ik zo tekeer ging daar. Het is gewoon... Nix praatte onzin en toen... Laat maar zitten. Het spijt me gewoon.“ Dit is echt niet de eerste indruk die ik wilde maken.
„Wat Nix betreft, ben ik trots op je dat je voor jezelf opkwam. Ze moet op haar plek worden gezet... de hele verdomde tijd. Maar goed, wie had je aan de telefoon?“ Ik heb het gevoel dat hij het al geraden heeft. Maar ik waardeer het dat hij mij de kans geeft om zijn vermoedens zelf te bevestigen.
„Mijn ex. De klootzak gaf me een schuldgevoel zodat ik meeging naar een stom liefdadigheidsfeestje. Zijn moeder had zomaar bedacht dat ze daar voor één dag interesse in had. En toen liet hij me alleen met al die vreemde, arrogante klootzakken, zodat hij de vrouw van een andere man kon gaan neuken in een voorraadkast.“
In het donker kan ik zijn gezichtsuitdrukking niet goed zien. Maar ik kan voelen dat hij naar me kijkt.
„Heeft hij je ooit pijn gedaan?“ Dat is nog eens een moeilijke vraag.
„Niet lichamelijk. Nou ja, afgezien van die avond dan. Meestal was het gewoon emotionele en mentale mishandeling. Maar toen ik wegliep nadat ik hem die avond betrapte, pakte hij mijn haar vast om me terug te trekken. Hij smeet me tegen de muur aan. Hij liet me pas los toen hij besefte dat we toeschouwers hadden.“
Voordat ik doorheb wat er gebeurt, trekt hij me in een stevige omhelzing. Het lijkt op een knuffel die een vader aan zijn kind met een gebroken hart zou geven... alleen is mijn hart niet gebroken, ik ben gewoon boos.
„Denk je dat hij hiernaartoe zal komen om je te zoeken?“ Hij laat me los en kijkt me aan. Al denk ik niet dat hij me beter kan zien dan ik hem.
„Ik weet het niet... Ik denk het niet?“ Na dat telefoontje weet ik niet eens of ik mezelf nog wel geloof op dit moment.
„Je bent hier veilig, Brea. We beschermen onze eigen mensen. Op het moment dat je aan de overkant kwam wonen, werd je één van ons. Je draagt dan wel geen cut, maar iedereen in dit stadje hoort er op de één of andere manier bij. Wil je nu teruggaan en iets eten?“
Zijn woorden zijn ontroerend. Maar als ik eraan denk dat ik terug moet en iedereen weer onder ogen moet komen, lijkt het idee van „tanden eruit trekken“ opeens veel aantrekkelijker.
„Eerlijk gezegd, niet echt. Ik wil eigenlijk gewoon naar huis. Het was een lange dag en een emotionele avond. Ik waardeer het enorm dat je me hebt uitgenodigd en dat iedereen – nou ja, bijna iedereen – me welkom liet voelen. Ik denk dat ik gewoon wat tijd nodig heb om mijn hoofd leeg te maken.“
Hij slaat een arm om mijn schouders. Hij neemt me mee via een omweg door zijn achtertuin. Dan begeleidt hij me naar de overkant, tot aan mijn voordeur. Hij blijft wachten totdat ik veilig binnen ben en de deur op slot zit. Daarna loopt hij weer terug naar de overkant.
