Eerste Kans Boek 3
Auteur
Andrea Wood
Lezers
88,1K
Hoofdstukken
27
Hoofdstuk 45
Liam
„Hij gaat haar ten huwelijk vragen,“ vertel ik Layla. Ze zit naast me en haar benen trillen al constant sinds we hier zijn.
„Wat?“ Layla's ogen worden groot.
„Ik bedoel dat hij van plan is haar ten huwelijk te vragen. Hij gaat Nat vragen om met hem te trouwen.“
„Echt waar? Hoe dan? Wanneer?“ vuurt ze haar vragen op me af.
„Ik weet niet alle details. Alleen dat hij het gaat vragen. Waarschijnlijk nadat de baby is geboren,“ zeg ik. Ze slaat een hand voor haar mond en haar ogen vullen zich met tranen. Ze gaat huilen.
Ik heb er echt een hekel aan als vrouwen huilen.
„Dat is echt super lief. Ik hoop dat ze ja zegt. Zo niet, dan moet ik Ryan misschien voor mezelf stelen,“ grapt ze.
Layla en ik zitten al de hele nacht in de wachtkamer van het ziekenhuis. Ryan belde me zodra hij en Princess hier aankwamen. Hij was helemaal in paniek.
„De baby komt eraan. De baby... wat moet ik doen, Liam?“ had hij me gevraagd. De realiteit dat hij vader werd, kwam hard bij hem binnen.
Ik wist niet wat ik moest zeggen. Wat wist ik nou van het opvoeden van een kind? Of van een bevalling?
Ik wist dat Natalie zwanger was en ik had het maandenlang voor hem verzwegen. Hij heeft me dat niet laten vergeten en hij heeft me ook nog niet vergeven. Maar dat komt wel. Hij moet wel.
„Ik weet het niet, Ryan. Wees er gewoon voor Natalie. Houd haar hand vast en wat ze ook zegt: vat het niet persoonlijk op,“ adviseer ik hem.
„Kan ik wel echt een vader zijn? Wat als ik het verpest?“ Zijn onzekerheid is duidelijk te horen.
„Denk je dat mensen zomaar in één nacht geweldige ouders worden? Je leert het vanzelf. Het maakt niet uit hoe vaak je iets verpest. Het gaat erom dat je er bent om het op te lossen. Breng je reet nu maar snel naar haar toe.“
***
De Queen, zoals ik haar inmiddels noem, heeft gisteravond haar Princess gekregen. Ik denk dat de laatste keer dat ik Ryan zo blij zag, de dag was dat we ons platencontract tekenden.
Temperance, een prachtige naam voor zo'n onschuldig en klein wezentje, lijkt precies op haar moeder. Maar ze heeft de blauwe ogen van Ryan.
Voordat Layla en ik gisteravond weggingen, mochten we haar even vasthouden. Ik was bloednerveus, want ik had nog nooit zo'n piepkleine baby vastgehouden.
Ik dacht dat ik haar zou laten vallen. Maar het vertrouwen dat Natalie in me had, hielp. Ik pakte haar op, hield haar dicht tegen mijn borst en hield haar stevig vast.
We bleven een paar uur. Ik was egoïstisch met Temp en wilde niet eens dat haar eigen ouders haar vasthielden.
De Queen en ik delen een band. Ik weet niet waarom of hoe, maar we voelen dat. Die band breidt zich ook uit naar haar pasgeboren kind. Ik ben jaloers dat Ryan bij haar mag zijn en een gezin heeft.
Ik wil wat hij heeft.
Ik wil voor haar zorgen.
Voor altijd.
Mijn lichaam en mijn emoties behoren aan haar toe, en zij aan mij. Maar toen het tijd was om te gaan, kuste ik Temperance op haar voorhoofd. Ik legde haar in de armen van haar vader en liep weg.
Ik haalde diep adem en slikte mijn emoties weg. Ik verborg mijn innerlijke strijd van jaloezie goed. Maar niet goed genoeg.
„We gaan jullie allebei wat rust gunnen. We komen morgenochtend wel op bezoek,“ zeg ik. Ik kijk van Ryan naar Natalie. Ze knuffelen samen op het ziekenhuisbed en Temperance ligt op de borst van Natalie.
Ik zet een stap dichterbij. Ik straf mezelf bijna met het verlangen en de eenzaamheid die mijn hart vullen.
Ik ben mijn eigen grootste vijand.
Ik doe nog een stap richting Natalie. Ik kijk omlaag naar het prachtige kleine meisje en dan weer in de ogen van haar moeder. „Je hebt het goed gedaan, Queen,“ fluister ik. Dan druk ik een zachte kus op haar wang.
Ik kom weer rechtop staan. Ik zie dat Ryan me vragend aankijkt, maar ik negeer hem en zijn onuitgesproken vragen.
Vragen die ik niet wil beantwoorden.
Ik draai me om en loop weg.
Natalie weet het nog niet. Maar door haar en Ryan daar samen als gezin op bed te zien, was de beslissing voor mij gemaakt. Ik moet deze band verbreken en weglopen.
Ik kan haar vriend zijn, maar niet haar beste vriend. Ik kan niet zo dichtbij komen. Dat zou niet eerlijk zijn tegenover Ryan, tegenover haar, of tegenover mij. En al helemaal niet tegenover Princess.
Ik kom terug in de wachtkamer en zie de jongens. Gage, Jason en Zepp staan allemaal op om me te begroeten.
Ik had ze meteen gebeld nadat Ryan mij belde. Ik vertelde ze dat de baby eraan kwam. Ik had voorgesteld dat ze tot de ochtend zouden wachten met hun bezoek. Gelukkig hebben ze niet geluisterd.
Ik wil dit gesprek nu niet voeren. Het enige wat ik wil, is in mijn auto stappen. Ik wil terugrijden naar wat vroeger het appartement van Layla en Natalie was. Maar nu is het van Layla en mij.
Toen Natalie bij Ryan introk, nam ik voor het gemak haar oude kamer over.
Layla had geen huisgenoot nodig om te helpen met de rekeningen. Maar ik kon haar niet alleen laten wonen. Als ik eerlijk tegen mezelf ben: ik wilde—nee, ik had iets van Natalie nodig om me op dat moment aan vast te houden.
We hebben de tour uitgesteld tot later volgend jaar. Ryan heeft een studio in de kelder van zijn huis gebouwd. Zo konden we allemaal gemakkelijk vanuit zijn huis werken.
Ik weigerde daar te blijven slapen, zoals de andere jongens wel deden. Ik wist dat ik me niet wilde vestigen in Boston.
Mijn hart verlangde er enorm naar om dicht bij Natalie te zijn. Maar ik wist dat er een moment zou komen waarop ik afstand van haar moest nemen. Dit kwam door mijn gevoelens, die meer dan vriendschappelijk waren.
Ik dacht alleen niet dat het zo snel zou gebeuren. Dat het nu al moest gebeuren.
„Nou, ga je ons niet vertellen hoe het met haar gaat?“ onderbreekt Gage mijn gedachten.
Ik twijfel even. Ik zou nu liever ergens anders zijn. Deze jongens kijken dwars door me heen.
Ik kan mijn emoties nog zo goed proberen te verbergen. Ze hebben het altijd meteen door. Zonder enige moeite.
„Ze is prachtig, de baby bedoel ik,“ weet ik te zeggen, terwijl ik over mijn woorden struikel.
„Ze lijkt sprekend op haar moeder. Ze zijn allebei behoorlijk uitgeput. Maar ik wed dat ze het niet erg vinden als jullie even langs wippen,“ zeg ik. Ik doe ongemakkelijk een stap naar achteren, omdat ik niet weet wat ik nog meer moet zeggen.
Ik heb geen zin in hun nieuwsgierige vragen. Het is een nieuwsgierig groepje, dat is zeker.
Ik verlaat de wachtkamer en loop naar mijn auto. Op dat moment begint Layla te praten. Ik was even vergeten dat ze bij me was, en dat ik haar naar huis zou rijden.
„Wat is jouw probleem?“ vraagt ze.
„Niets. Het gaat wel. Gewoon moe, denk ik,“ antwoord ik. Ik probeer haar af te wimpelen terwijl ik instap.
Ze zucht. Ze is duidelijk gefrustreerd door mijn korte antwoorden. Sinds ik bij haar en Natalie ben ingetrokken, maakt ze het me lastig over mijn gevoelens voor Nat.
Ik heb ontzettend mijn best gedaan om mijn gevoelens voor Nat onder controle te houden. Ik heb altijd geweten dat ze van Ryan was. Tot mijn grote teleurstelling.
Maar ik kon er niets aan doen wat ik voelde. Ik heb het geprobeerd, geloof me. Maar hoe meer tijd ik met haar doorbracht, haar hielp herstellen en op haar lette, hoe sterker mijn gevoelens werden.
Haar zwangerschap gooide alleen maar olie op het vuur. Ik wist dat ze er niet klaar voor was. Het maakte me een slechte vriend voor Ryan, maar ik kon er niets aan doen.
Je kent het gezegde wel: het hart wil wat het hart wil.
Ik sla de autodeur dicht en ram de sleutels in het contact. Layla doet haar gordel om. Ik houd mijn mond stijf dicht, ook al verlies ik de strijd van binnen.
Ik was een dwaas dat ik zo hard ben gevallen voor iets wat ik niet kan hebben. Het woord liefde wordt zo makkelijk in de mond genomen.
Ik had mezelf beloofd dat ik dat nooit zou laten gebeuren. Maar de muren die ik had gebouwd, stortten in op het moment dat ik haar zag.
Ik voelde de drang om haar te beschermen. Ik wilde haar afschermen van alle slechte dingen in de wereld. Ik dacht echt dat ik haar kon beschermen tegen alle problemen en de pijn.
Haar overdosis was een harde herinnering. Ik kon niet de held zijn die ik zo graag wilde zijn. Het bracht ook herinneringen terug die ik liever wil vergeten.
Terwijl we stilstaan voor een rood stoplicht, zet ik de radio harder. Zo creëer ik een muur tussen Layla en mij.
Ze is een denker. Ik weet dat als ik haar niet afleid, ze weer allerlei vragen gaat stellen.
Vragen die ik weiger te beantwoorden. Als ik dat wel doe, liggen mijn gevoelens op straat. Dan ben ik kwetsbaar.
En de persoon bij wie ik kwetsbaar zou zijn, is onafscheidelijk van de enige persoon die de wereld voor me betekent.
Het nummer Good Man van Devour the Day begint te spelen. Dit nummer omschrijft mijn huidige situatie perfect.
Ik tik met mijn vingers op het stuur op de maat van de muziek. Ik begin mee te zingen, maar dan zet Layla ineens de radio uit.
Ik draai mijn hoofd snel haar kant op. „Wat is dit nou?“
„Liam, ik ben jouw stemmingswisselingen zo zat. Wat je ook dwarszit, je moet het oplossen. Je wist al negen maanden dat ze een baby zou krijgen. Negen. Maanden. Liam.“
„Ik heb geen stemmingswisselingen. Ik zei toch al dat het goed met me gaat,“ bijt ik haar toe.
„Je liegt. Je bent al niet meer oké sinds de dag dat Nat bij Ryan introk.
„Ik wed dat je hier alleen nog maar bent omdat je in haar kamer woont. Je wilt die verbinding met haar niet kwijtraken,“ beschuldigt Layla me.
„Natalie is niet de reden dat ik ben gebleven, Layla. Ik bleef omdat ik niet wilde dat je alleen zou zijn. En de rest van de band is ook hier. Ik wilde gewoon niet in het huis van Ryan verblijven.“
Ik zet de radio weer harder. Alweer. Er is reclame op de radio, dus ik druk op de zoekknop totdat ik een nummer vind.
Na een paar zenders kom ik uit op een zender die een van onze eigen nummers draait. Ik laat hem daarop staan en begin mee te zingen.
Al snel zijn we terug bij het appartement en parkeer ik de auto. Ik probeer Layla voor te zijn. Ik hoop dat ik in mijn kamer ben voordat zij daar is.
Ik ben uitgeput. Ik heb de energie niet meer om haar vragen te ontwijken. Ik wou dat ze er gewoon mee stopte.
Als ik in mijn kamer ben en de deur op slot kan doen, kan ik voorkomen dat ik iets zeg waar ik later spijt van krijg. Of dat nu uit woede is, of uit wanhoop omdat ik wil dat ze stopt.
Ik heb liever dat ze blijft raden naar mijn gevoelens, dan dat ze de waarheid weet. Ik wil absoluut niet dat Ryan of Nat erachter komen.
Ik doe de voordeur van het slot en zwaai hem open. Ik laat Layla naar binnen als ze bij de deur is.
Ik loop snel door de keuken, pak een blikje frisdrank uit de koelkast en loop naar mijn kamer.
Ik doe mijn deur dicht en draai hem aan de binnenkant op slot. Ik haal mijn telefoon uit mijn zak en ontgrendel hem. Ik open de muziek-app, kies een willekeurige afspeellijst en zet de telefoon in het dockingstation.
Ik schop mijn schoenen uit en gooi mijn shirt op de vloer. Ik doe het licht uit en kruip in bed.
Ik hoop dat de muziek het geklop van Layla op mijn slaapkamerdeur zal overstemmen.
***
„Vaak ontmoet iemand zijn lot op de weg die hij insloeg om het te vermijden.“
-Jean de La Fontaine
