Finding You (Nederlands)
Auteur
C. M. Jines
Lezers
3,0M
Hoofdstukken
83
Hoofdstuk 1.
ETHAN
Ik vloog over het basketbalveld. Het publiek langs de kant ging uit zijn dak. Ik speelde de bal naar Briggs en maakte me klaar om te scoren.
Hij zag dat ik vrij stond en gaf de bal precies op tijd terug zodat ik kon scoren toen de wedstrijd afliep.
Bezweet rende ik terug naar de bank met mijn team. We gaven elkaar high fives en knuffels. We hadden weer eens gewonnen.
Ik sloeg mijn arm om Briggs heen terwijl we naar de kleedkamer liepen. Hij was een paar jaar ouder dan ik, maar een van mijn beste maten.
'Je hebt vanavond je vuisten thuisgelaten. Dat verbaast me,' plaagde hij.
'Ja, ja.' Ik rolde met mijn ogen en dook meteen de douche in.
Na het douchen maakte ik me klaar om met het team weg te gaan. Briggs ging binnenkort trouwen, dus we hadden voor vanavond een feestje voor hem geregeld met onze vrienden.
We moesten eerst nog met de pers praten voor we konden vertrekken. Ik zat te kijken hoe mijn teamgenoten dezelfde vragen beantwoordden die ze ons elke week stellen.
Ik verveelde me te pletter. Ik gaf alleen om basketballen. De rest kon me gestolen worden. Ik zat daar en had niet door dat een journalist tegen me praatte.
'Wat vind jij daarvan, Abbott?' vroeg hij, terwijl hij een microfoon voor mijn neus duwde. Ik had geen flauw idee waar ze het over hadden. Ik haalde mijn schouders op.
'Geen idee,' zei ik, in een poging er onderuit te komen. Niet mijn slimste zet. Ik wreef over mijn gezicht en zette mijn pet recht.
'Dus, Briggs, je bruiloft komt eraan?!' Gelukkig veranderden ze van onderwerp. Ik leunde achterover en liet mijn teamgenoten het woord doen.
Na veel te lang met journalisten te hebben gepraat, waren we eindelijk vrij. Ik wist niet wat mijn vrienden hadden bekokstoofd voor Briggs' feestje, maar ik had zin om een biertje te pakken en misschien iemand tegen het lijf te lopen.
Ik had geen moeite om vrouwen te ontmoeten - niet om op te scheppen. In de NBA spelen hielp ook een handje.
Ik zei niet altijd ja als ze me mee uit vroegen, maar ik ging met veel van hen uit. Het leven was te druk voor relaties nu. Basketbal was het enige waar mijn hart sneller van ging kloppen.
MOLLY
„Mam, ik kom morgenochtend terug zoals gewoonlijk, oké? Als je me ergens voor nodig hebt, bel dan het nummer dat ik je heb gegeven, beloof je dat?“
Ik boog me over haar bed en drukte een kus op haar voorhoofd. Mijn arme moeder was de afgelopen zes maanden ziek geweest door kanker. De doktersrekeningen waren torenhoog en ze kon niet meer werken.
Zonder inkomsten liep ze achter met haar vaste lasten. Ik moest haar helpen en had snel geld nodig. Er zat niets anders op. Ik stopte meteen met mijn studie, met nog maar één semester te gaan, en kwam naar huis om voor haar te zorgen.
Mijn enige broer, Tyler, zat in het leger en was in het buitenland gestationeerd. Hij kon niet bijspringen. Mijn vader - tja, ik heb hem nooit gekend.
Hij vertrok toen ik klein was en we hebben hem nooit meer gezien. Hij had een paar keer gebeld om te informeren, maar dat was verwarrend voor mij als kind.
Tyler had een soort band met hem omdat hij ouder was, maar ik wist niet hoe hecht ze waren.
Ik pakte mijn tas, wierp nog een blik op mijn slapende moeder, denk ik om mezelf eraan te herinneren waarom ik dit deed, en sloop stilletjes weg.
Ik liep over de stoep naar mijn auto. De wagen was een oud beestje. Maar hij bracht me tenminste elke avond naar de club en weer thuis. Meer kon ik op dit moment niet verlangen.
Bij de club aangekomen groette ik Wes, een van de uitsmijters, die me binnenliet.
Hij was een beer van een vent, een kop groter dan ik met armen dikker dan mijn benen. Hij zag er jong en knap uit en voor ons danseressen was hij zo zacht als een lammetje. Voor anderen kon hij een brullende leeuw zijn als het moest.
Ik ging de club binnen terwijl het net druk begon te worden voor de avond. De donkerbruine houten vloeren kraakten terwijl de stoelen en tafels werden klaargezet voor weer een werkavond.
Nu was het nog licht, maar als de show begon zou de club in duisternis gehuld zijn, met alleen spotlights op het podium.
Ik liep langs iedereen die aan het opbouwen was, groette en ging naar achteren waar de danseressen zich klaarmaken. Ik ging zitten aan mijn make-uptafel, keek naar mezelf in de spiegel en haalde diep adem.
Ik had nooit gedacht dat ik me zou uitkleden voor geld, maar niets anders bracht zoveel contanten in het laatje als wat ik hier verdiende.
Ik had direct geld nodig toen ik thuiskwam en hoewel ik andere baanopties had, gaf geen enkele me de vrijheid om voor mijn moeder te zorgen. Ik moest doen wat ik moest doen.
Ik wist dat ik een goed figuur had en nu moest ik dat gebruiken om mijn moeder te helpen. Je kunt dit, Molly. Je moet dit doen, Molly, dacht ik terwijl ik mijn make-up begon op te doen.
„Hoe gaat het met mijn favoriet?“ vroeg Giselle, terwijl ze binnenkwam. Ze was al gekleed voor haar show. Ik glimlachte naar mijn vriendin terwijl ik doorging met mijn make-up.
„Ik red me wel.“
„Er lijken veel knappe kerels te zijn vanavond.“ Ze gluurde door de deuropening. „Misschien moet ik een vriendje voor je regelen!“ Ze floot.
„Nee, dank je. Daar heb ik geen tijd voor, en Randall zou het toch niet goedkeuren. Ik heb genoeg aan mijn eigen sores.“ Ik lachte.
„Randall,“ ze maakte een geluid alsof ze moest kokhalzen. Alleen al het noemen van de naam van de clubeigenaar maakte ons beiden ongemakkelijk. Ze fatsoeneerde haar outfit, keek in de spiegel en gaf me snel een zijdelingse knuffel.
„Ik ga even rondneuzen. Yvonne komt eraan!“ zong ze. „Tot zo, Gianna.“ Met een vlugge knipoog was ze weg.
