Erotische oneshot: De griezelavond
Auteur
V. J. Villamayor
Lezers
33,2K
Hoofdstukken
2
Hoofdstuk 1
'Eentje, alstublieft.'
De loketbediende trok een wenkbrauw op en keek snel om zich heen. 'Dat is nogal dapper van je,' merkte hij op, terwijl hij het lichtgevende polsbandje om haar licht trillende hand wikkelde. 'Een weddenschap verloren of zoiets?'
'Zoiets...' Ivy slikte.
'Kom binnen op eigen risico.' Hij grinnikte en drukte op de knop waarmee de poort openging, die met een gierend geluid de wereld van de horror opende.
Ze slikte en piepte: 'Dank u wel.'
Ze hoorde het al voordat ze binnenkwam. Hoe kon het ook anders? Geschreeuw klonk om haar heen, vermengd met gelach en het geluid van voetstappen die in verschillende richtingen wegrenden. Gekrijs en gegil vermengden zich met het gekletter van metaal tegen metaal en het geraas van kettingzagen dat door de nacht galmde.
Een lange gestalte stond bij de kapotte houten poort verderop, met zijn armen gekruist, onbeweeglijk. Hij doemde op als een deel van het pand zelf – doelbewust, onbeweeglijk. Geheel gekleed in een zware, gescheurde spijkerbroek en een gescheurde jas die aan zijn brede, ontblote lijf kleefde en zijn omvang niet kon verbergen.
Een rafelig zwart masker bedekte de bovenste helft van zijn gezicht, maar zijn ogen waren niet te verbergen.
Donkere ogen.
Zijn blik was op haar gericht.
Kijkend. Wachtend. Stil.
Ivy wist dat de personages op de griezelavond waar ze zichzelf naartoe had gesleept, betaald werden om de bezoekers bang te maken, maar de regel was dat ze hen niet mochten aanraken. Met die wetenschap zou het logisch zijn dat ze zich niet bang zou voelen, maar de sfeer was zo goed dat de angst voelbaar was.
Het was onmogelijk om de koude rilling niet over haar rug te voelen lopen.
Ivy klemde haar tas stevig vast terwijl ze langs de stille, oplettende wachter sloop. Ze wachtte op een schrikreactie, een plotselinge beweging of een harde schreeuw... maar hij deed niets. Hij keek alleen maar toe. Met een lichte kanteling van zijn hoofd bleven zijn ogen op de hare gericht, en zonder ook maar een vinger te verroeren, bezorgde hij haar kippenvel over haar hele lichaam.
Terwijl ze verder het horrorpark in liep, leek het alsof hij in de schaduwen verdween. Plotseling schoten er vlammen uit de weerszijden van het welkomstbord, waardoor ze een gil slaakte en opzij sprong. Ivy giechelde nerveus en keek achterom naar de wachter – maar hij stond er niet meer.
'Waarschijnlijk ging hij nog meer bezoekers afschrikken,' stelde Ivy zichzelf gerust.
Ivy had een hekel aan alles wat eng was en had de kaartjes alleen maar geboekt voor de verjaardag van haar vriend – ex-vriend – corrigeerde ze zichzelf in gedachten.
Na twee jaar lang te hebben geprobeerd zich te bewijzen aan haar ex en hem ervan te verzekeren dat ze dezelfde dingen leuk vond als hij, lachte hij haar recht in haar gezicht uit en maakte hij het per sms uit nadat ze had voorgesteld om samen naar de griezelavond te gaan.
Anthony
Geef het op, Ivy.
Anthony
Het is vermoeiend om te zien hoe je je probeert aan te passen aan mij en mijn vrienden als we iets spannends doen. Ik vind het vervelend dat ik me moet inhouden en steeds op je moet letten – het is net alsof ik mijn jongere zusje overal mee naartoe moet nemen omdat mijn moeder dat wil.
Anthony
Kijk, het werkt gewoon niet. De griezelavond had leuk kunnen zijn, maar je bent te bang om ervan te genieten. Het spijt me... maar het is voorbij.
En wat deed ze toen? Ze ging in haar eentje naar de griezelavond om te bewijzen aan zichzelf dat ze dapper was en niet… saai. Net toen die gedachte bij haar opkwam, kwam er een gestoorde clown met een kettingzaag op haar afgerend, waarop ze gilde en zich omdraaide om weg te rennen.
Er klonk luid gelach om haar heen en ze boog beschaamd haar hoofd. Pas toen ze om zich heen keek, zag ze dat het gelach niet alleen op haar gericht was, maar in het algemeen op iedereen.
Ze zag hoe menigten toekeken en lachten terwijl bloederige monsters en bleke spookachtige figuren op nietsvermoedende slachtoffers afslopen, hen verrasten en over het pad achtervolgden.
Een glimlach verscheen op Ivy's lippen en ze zag al in hoe leuk dit kon worden – zolang zij maar niet degene was die bang was! Ze schoof een losse pluk van haar lichtbruine haar achter haar oren voordat ze haar handen in de zak van de oversized hoodie stak die ze die avond droeg.
Het gevoel dat iemand haar in de gaten hield, overviel haar en ze keek om zich heen, maar zag dat ieders aandacht gericht was op een zombieslager die tussen de eetkraampjes rondkroop.
Ivy trok een vies gezicht bij de gedachte dat er hier zoveel kraampjes met eten en drinken stonden. Overal stond wel een of ander griezelig figuurtje achter de toonbank, maar het waren vooral de handafdrukken van nepbloed en neplichaamsdelen die haar deden afvragen hoe iemand überhaupt nog honger kon hebben.
Ze dwaalde door het pretpark, springend, gierend en lachend met vreemden terwijl ze toekeken hoe anderen bang werden. Ze begon het naar haar zin te hebben, ondanks dat ze alleen was maar met de constante schrikmomenten en vlammen die de nachtelijke hemel in schoten, had Ivy de hoodie die ze droeg eigenlijk niet nodig.
Ivy was altijd dol op de combinatie van een rok en een wijde hoodie, maar vanavond leek dat niet de beste keuze.
Ze trok haar hoodie uit, blij dat ze er tenminste een los, mouwloos topje onder had, en knoopte hem om haar middel. Net toen ze klaar was met het gladstrijken van haar rok, kwam een groep gillende tieners op haar afgerend. Ze stapte opzij en zag minstens tien demonische figuren achter hen aanrennen.
'Rennen!' riepen de tieners naar iedereen, en gezien de beperkte ruimte sloten steeds meer mensen zich bij hen aan. De jonge meisjes in de groep gierden van het lachen en grepen mensen vast om hen aan te moedigen te rennen, en al snel werd Ivy meegesleurd doordat een van hen haar bij de elleboog greep.
Ze waren een apart gebied binnengelopen waar het licht nog schaarser was, hoewel de lampen schijnbaar vervangen waren door knipperende rode lichten en een dikke, kunstmatige mist die zich over de grond verspreidde. Ivy kon haar laarzen niet meer zien door de mist en begon over haar eigen voeten te struikelen naarmate de menigte groter werd.
Ze zag een steegje tussen het 'tijdelijk gesloten' spookhuis en een versierd, verlaten gebouw. Snel dook ze de schaduwrijke doorgang in en schoof iets verder naar binnen zodat ze niet gezien zou worden door een van de demonen die iedereen achtervolgden.
Ze haalde snel en vluchtig adem terwijl ze de menigte en de personages vanuit het donker zag bewegen, in een poging het tempo te vertragen.
Plotseling gingen de haren in haar nek overeind staan. Ze kreeg opnieuw kippenvel en draaide zich om om te kijken wat de oorzaak kon zijn. Ze zag hem.
Haar wachter.
'Wat doe je hier?' piepte ze, terwijl ze instinctief een stap achteruit deed.
Hij antwoordde niet. Hij kantelde zijn hoofd en deed een stap naar voren, waardoor ze bijna naar achteren viel. Ivy deed een stap achteruit. En nog een. Ze probeerde afstand tussen hen te creëren en ademruimte te krijgen om te bedenken waarom hij haar in het steegje in de val wilde lokken.
Helaas voor Ivy waren zijn passen veel groter, en voordat ze het wist, stapte hij snel op haar af totdat haar rug tegen de koude muur aan drukte.
Een seconde later sloeg hij met zijn handpalm hard tegen de muur naast haar hoofd. 'Verdomme!' riep Ivy buiten adem.
Ze hijgde door zijn nabijheid. Hij drong haar persoonlijke ruimte binnen en zijn ogen boorden zich in de hare. Hij was dichtbij genoeg om de langzame beweging van zijn borst te zien, die bij elke ademhaling de hare lichtjes raakte. Hij was dichtbij genoeg om zijn warmte te voelen door de lagen kleding en de dikke lucht heen.
Buiten het steegje laaiden de vlammen hoog op, en de plotselinge vuurzee benadrukte alleen maar de strakke vormen van zijn blote bovenlichaam onder zijn dikke jas.
De seconden tikten voorbij, en het was alsof de kreten en het gelach van buiten hun geheime steegje gedempt werden. Waarom was haar ademhaling zo luid? Kon hij haar snelle hartslag horen?
Ze kon weglopen.
Ze zou afstand moeten nemen.
Hij kantelde zijn hoofd lichtjes, zijn ogen bleven onafgebroken op haar gericht. Het was alsof hij haar bestudeerde. Haar doorgrondde.
Hij wachtte.
Hij daagde haar uit om weg te rennen.
Maar dat deed ze niet.
Er verscheen een zwakke grijns op zijn gezicht en hij boog zich voorover, zonder haar aan te raken, net ver genoeg zodat hij in haar oor kon fluisteren.
'Ben je niet bang?'
Zijn stem was laag, en zo diep en ruw dat er een vleugje gegrom in doorklonk, waardoor het, omdat hun lichamen door nauwelijks meer dan een ademhaling van elkaar gescheiden waren, voelde alsof de trilling door haar eigen lichaam heen ging.
'Nee,' fluisterde ze uitdagend. Ze wist niet zeker of ze het zelf wel geloofde, gezien haar trillende stem.
'Wat een schattig leugentje,' grinnikte hij. 'Ik zie je lippen vanaf hier trillen.' Zijn hand, die haar niet vastklemde, tilde hij langzaam op. Zijn duim streelde haar mond en volgde de lijn van haar onderlip. Haar hijgende ademhaling streelde zijn duim en een onbewuste, zwoele zucht ontsnapte haar.
Zijn donkere ogen dwaalden van haar ogen af naar zijn duim die over haar lippen streek. 'Of... misschien tril je wel om een andere reden?' Onder zijn halfmasker beet haar wachter op zijn lip en liet langzaam zijn hand zakken om langs de diepe halslijn te strelen.
Hij greep haar bij de keel, plaatste zijn sterke vingers net onder haar kaak en kantelde haar hoofd langzaam omhoog. 'Je hartslag is hoog,' fluisterde hij, terwijl zijn wijsvinger precies op haar halsslagader rustte.
Wat was Ivy aan het doen? Dit was helemaal niet typisch voor haar. Ze zou absoluut… absoluut…
Ivy hield haar mond dicht en slikte, terwijl ze zichzelf mentaal probeerde te herpakken. Ze moest absoluut afstand nemen van deze lange, donkere en mysterieuze man. Ze wist niets over hem. En waarom deed hij dit? Dit hoorde toch zeker niet bij de griezelact van de griezelavond?
'Waarom doe je dit?' fluisterde ze hardop.
De hand van de wachter, die haar keel had gestreeld, gleed naar beneden en om haar middel, waardoor hij haar dicht tegen zijn eigen hete lichaam trok. Hij boog zich naar haar oor en gromde met zijn diepe stem: 'Omdat je dit wilt.'
Was dat zo? Ze realiseerde zich nauwelijks dat haar eigen lichaam tegen het zijne gedrukt was, omdat ze zich ook aan hem vastklampte. Wanneer had ze de lussen van zijn broek vastgegrepen? Wanneer was ze zo van haar verstand beroofd dat ze niet eens doorhad dat ze nat werd bij de gedachte wat deze gevaarlijk uitziende man met haar zou gaan doen?
Hij beet zachtjes in haar oorlel, haar ogen draaiden weg en de tintelingen van zijn beet verspreidden zich als vlammen door haar lichaam.
'Kijk eens naar jezelf,' zong de wachter. 'Geen benen, en zo, zo onderdanig.'
Hij trok haar iets omhoog, waardoor ze tegen hem aan gedrukt werd, maar haar tenen rustten op zijn laarzen, en hij duwde haar nog verder achteruit. Het geluid van een piepende deur trok haar aandacht, maar ze verdwaalde in de diepte van zijn ogen.
Ze zwoer dat hij haar hypnotiseerde met de manier waarop hij diep in haar kon kijken. De hitte van het steegje buiten koelde af tot een rilling, en de duisternis werd vervormd door neonkleuren die op de muren schenen.
Waar waren ze in vredesnaam?
Heeft hij haar naar een plek toe gelokt waar niemand hen kon vinden?
Hij liet haar plotseling vallen. Haar hakken raakten de grond en ze struikelde achterover, waardoor er eindelijk wat afstand ontstond tussen haar en deze mysterieuze man. Ivy keek snel om zich heen en realiseerde zich dat ze via een zijdeur het spookhuis waren binnengegaan.
Het was donker, maar neonlichten in paars, blauw en groen waren kriskras verspreid rond het begin van het spiegeldoolhof. De muziek, de kreten en de geluiden van de griezelavond waren nog steeds luid genoeg om te horen in het spookhuis – iets waar ze troost in vond, het was tenminste niet doodstil.
Maar toen ze hun omgeving in zich opnam, merkte ze dat ze overal waren. Hun weerspiegelingen omringden hen met opvallende verschillen. Ivy, die er zo klein en onschuldig uitzag in haar kleine outfit, en haar wachter – donker, dreigend en zo hongerig dat hij ongetwijfeld de belichaming was van een mythisch wezen dat klaarstond om haar te verslinden.
De gedachte bezorgde haar nog meer rillingen over haar ruggengraat – ze kon alleen niet bepalen of ze rilde van angst of van opwinding.
De wachters ruwe handen gleden naar zijn riem, maakten hem los en trokken hem in één zwiepende beweging los, waarna hij ook de knoop van zijn broek losmaakte. 'O, jee...' Ivy slikte en beet op haar gevoelige lip – de lip waar hij nog geen seconden geleden mee had gespeeld.
Uit haar ooghoek zag ze een deuropening tussen de spiegels en wist ze, ondanks de gevoelens die in haar opkwamen, dat ze moest wegwezen.
Hij wikkelde zijn riem om zijn handen en polsen tot er leren handboeien van waren gemaakt en liet ze aan een hand bungelen. 'Ren,' zei hij uitdagend. En in een flits draaide Ivy zich om en rende naar de deuropening in de spiegels.
Het was zonder twijfel een slecht idee. Ivy's adrenaline gierde door haar lijf terwijl ze steeds dieper in het spiegeldoolhof verdwaalde. Beelden van haar blozende, paniekerige gezicht flitsten voor haar ogen bij elke bocht, terwijl felle neonlichten haar bijna verblindden.
Een duistere lach galmde door de ruimte, en flitsen van de wachters donkere silhouet gluurden om de hoeken van de spiegels heen.
'Fuck!' riep Ivy uit toen ze tegen zichzelf aanbotste in weer een doodlopende gang waar haar spiegelbeeld werd weerspiegeld in het plafond en op elke muur.
Ze ademde zwaar, haar capuchon verdween in weer een spiegelgang, en ze liet haar hoofd tegen de spiegel zakken die haar toevluchtsoord leek te zijn.
Plotseling werd ze omsingeld door meerdere wachters toen hij in beeld verscheen. Gevangen. Alweer. Ivy draaide zich om en slikte. Zijn jas was weg. Zijn gezicht was nog half verborgen achter het halve masker, en hij draaide de geïmproviseerde leren handboeien nog eens rond.
'Wat wil je van me?' vroeg Ivy. Ze hijgde zwaar en was uitgeput van het bange haasje te zijn waar iedereen haar van beschuldigde.
'Ik wil dat je je omdraait,' zei hij op dwingende toon.
Ivy aarzelde. ‘Wat?’
Hij sloeg met het leer in zijn handpalm en ze kon haar ogen niet meer van hem afhouden. Hij wilde het echt. 'Draai je om.' Ze gehoorzaamde en draaide zich om om hem in de spiegel te bekijken. 'Handen achter je rug.'
'Wat?!' herhaalde ze, terwijl ze zich omdraaide, maar ze merkte dat hij haar haar in zijn hand had geklemd en haar hoofd naar achteren trok.
'Handen. Achter. Je. Rug,' eiste hij zachtjes.
Waaromvoelde het in godsnaam zo verdomd goed toen hij haar haar in zijn handen draaide? Ze had het gevoel dat ze verboden terrein betrad. Ze kende hem niet eens. Ze zou dit niet moeten willen. Ze zou dit niet leuk moeten vinden.
Maar dat deed ze wel.
'Ga je me pijn doen?' fluisterde ze, terwijl ze de gespannen hand langs haar blote keel voelde glijden.
Ivy voelde de randen van de leren handboeien langs haar dij omhoog glijden en zich om haar bil onder haar rok wikkelen. 'Alleen als je dat wilt.' Een sluwe grijns verscheen weer op zijn lippen bij het wanhopige gekreun dat haar ontglipte. 'Ik zal het niet nog een keer zeggen, engeltje. Handen achter je rug.'
Engeltje?
Ivy gaf langzaam toe terwijl ze nadacht over zijn bijnaam voor haar en bood hem haar handen achter haar rug aan. Hij liet het leer langs haar dij omhoog glijden, waardoor haar rok omhoog gleed en vervolgens weer naar beneden viel, voordat hij haar polsen met de handboeien vastmaakte.
Hij boog zich voorover en trok opnieuw aan haar haar, waardoor ze haar hoofd schuin hield. 'Wat een braaf meisje, engeltje,' sprak hij zachtjes.
O, jee…
Een ruk aan haar vastgebonden polsen zorgde ervoor dat ze zich omdraaide, waardoor hij weer boven haar uittorende. Wat was het toch met het gevoel gevangen te zijn door deze man die precies de juiste snaar bij Ivy leek te raken? 'Heb je een safeword, engeltje?' fluisterde hij in haar oor.
Dit was het. Als ze meespeelde in deze verleiding, dit spelletje of wat hij ook aan het doen was, dan wist hij dat ze bereid was om…dit te doen. Haar gedachten sloegen op hol… een safeword? Vergeet het safeword, ze moest weg zien te komen.
Maar dat had ze toch al geprobeerd?
Wilde ze eigenlijk wel wegrennen? Haar blik viel op de ruige lijnen van zijn spieren, die in het neonlicht glansden. Ze was hier met een reden. Ze was hier om zichzelf te bewijzen dat ze niet bang was, dat ze plezier kon hebben. En hij zag eruit alsof hij ontzettend veel plezier kon hebben.
'Anthony...', fluisterde ze. De gedachten aan haar ex-vriend flitsten door haar wazige hoofd.
Zijn hand schoot naar haar keel en greep haar kaken vast om haar ogen naar hem op te richten. Hij zag er woedend en dodelijk uit. 'En waarom is je safeword in godsnaam “Anthony”?'
Een seconde verstreek voordat ze toegaf: 'Omdat ik niet van plan ben het te zeggen.'
