Die jongen met de blauwe ogen
Auteur
Kataya Winston
Lezers
836K
Hoofdstukken
63
Hem ontmoeten
STELLA
“Juffrouw, we gaan zo dadelijk landen op Amerikaanse bodem. Wilt u uw stoel rechtop zetten, alstublieft?” vraagt de vriendelijke stewardess, die me wakker maakt na mijn twee uur durende dutje. Het eerste deel van mijn reis van Panama terug naar Georgia was een korte vlucht naar Puerto Rico, waar ik mijn aansluitende vlucht naar Atlanta nam.
Ik heb mijn vader niet meer gezien sinds mijn diploma-uitreiking, en dat is nu bijna twee maanden geleden. Maar goed, mijn moeder had ik al twee jaar daarvoor niet meer gezien. Dus als je het zo bekijkt, stellen twee maanden niets voor.
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik dertien was. Mijn moeder had een affaire met haar baas bij het grote bedrijf waarvoor ze in de stad werkte in de stad, waarbij ze om de week weg was van papa en zijn boerderij.
Na de scheiding hertrouwde mama bijna meteen. Ze verhuisde met haar nieuwe man en mijn zus Bryndle naar Panama, waar ze nu de CEO is van het bedrijf van haar man.
Je zou wel kunnen zeggen dat ze best succesvol is. Ik laat namelijk een villa aan het strand in Panama achter om terug te keren naar onze kleine boerderij, die al vijf generaties lang in de familie is en zich bevindt in het ver afgelegen Georgia. Maar mijn papa heeft me nodig. Ik ben nog nooit zo lang bij hem weggeweest.
Ik leun over de vrouw heen die naast me zit in de eersteklasstoel met haar oogmasker op om het raamschuifje te openen zodat ik het landschap van Georgia kan zien, maar tot mijn teleurstelling voel ik echter dat onze wielen de grond in Atlanta al raken. Ik hoopte dat we nog hoog genoeg vlogen om te doen alsof ik onze kleine boerderij aan de andere kant van de staat kon zien.
Zodra we naar de gate zijn gebracht en het vliegtuig mogen verlaten, haast ik me naar de bagageband, want ik kan niet wachten om mijn vader te zien, die de lange rit naar Atlanta heeft gemaakt om me op te halen. Terwijl ik wacht tot de band begint te draaien, blijf ik om me heen kijken op het vliegveld op zoek naar hem, maar ik zie hem niet. Misschien heeft hij wat vertraging.
Ik haal mijn vingers door mijn lichtblonde golvende haar, dat de afgelopen twee maanden heel wat zon en zand heeft gezien. Dan pak ik mijn paarse tas, die als een van de eersten uit het vliegtuig kwam, en loop verder door de aankomsthal. Ik begin me een beetje zorgen te maken, want ik zie mijn vader nergens.
Mijn cowboylaarzen klikken op de stenen vloer. Ik stop en kijk om me heen wanneer ik hoor dat mijn naam wordt geroepen. “Stella!” buldert een mannenstem, ergens rechts van me.
Het klinkt echter niet als mijn vader. Uiteindelijk link ik de stem aan een man in een strakke Wrangler-jeans, cowboylaarzen met een vierkante tip, een vuile, crèmekleurige Stetson-hoed en een lichtblauw overhemd met lange mouwen.
Ik frons terwijl ik naar de man kijk die op me afkomt en die ik niet herken. Verdomme, hij is echt bloedmooi, maar papa heeft me altijd geleerd om op mijn hoede te zijn voor vreemden.
“Ben jij Stella Hawkley?” vraagt hij.
Ik knik naar de man wanneer hij een paar meter voor me stopt en me bestudeert. “Dat is de naam die mijn papa me heeft gegeven,” zeg ik met een zwaar Zuidelijk accent, wanneer hij niet van plan lijkt nog iets te zeggen.
“Mijn naam is Beau Morris, en je papa heeft me gestuurd om je op te halen. Er was een verveling die zijn aandacht opeiste, en aangezien ik de stalknecht ben, heeft hij mij hierheen gestuurd,” beweert de man genaamd Beau, terwijl hij naar mijn koffer reikt.
“Mijn vader heeft nog nooit in zijn leven een knecht ingehuurd,” beschuldig ik hem, terwijl ik mijn ogen tot spleetjes knijp.
“Tja, aangezien jij hem in de steek liet tijdens het hooiseizoen, vermoed ik dat hij wel wat aanpassingen moest maken. Zelfs met zijn tweeën konden we al het werk amper bijhouden,” antwoordt Beau direct, zonder blikken of blozen.
“Nou, aangezien je hem blijkbaar zo goed kent, wat is dan de naam van zijn favoriete paard?” vraag ik. Ik trek de koffer weer naar me toe wanneer hij ernaar reikt.
“Het is een palomino merrie genaamd Faith. Kunnen we nu alsjeblieft gaan? Het is een lange rit terug, en ik wil graag voor zonsondergang klaar zijn met mijn klusjes, als je het niet erg vindt,” zegt Beau droogjes. Hij pakt snel mijn koffer, waardoor ik geen andere keuze heb dan hem te volgen.
Beau leidt me naar een Dodge truck met open laadbak uit begin jaren negentig, met een voorbank en een halve achterbank, waar hij mijn koffer op gooit terwijl hij instapt. Ik moet een klein sprongetje maken om in de stoel te klimmen, maar zodra ik in de truck zit, zie ik mijn favoriete hoed. Het is een zwarte Stetson die mijn vader me voor mijn zestiende verjaardag heeft gegeven.
“Mijn hoed!” roep ik uit. Ik pak hem van het dashboard af en plant hem op mijn hoofd.
“Je vader zei dat ik hem mee moest nemen. Hij dacht dat je hem misschien wel gemist had,” zegt Beau, terwijl hij zich een weg baant van de parkeerplaats van het vliegveld, voordat hij richting de I-75 rijdt.
